Over opdringerige mannen en stuipen op het lijf

Dat ik one of the guys ben, weten jullie al. Ik werk in een wereldje waar mannen oververtegenwoordigd zijn. Helaas geen huwbare :).
Ook mijn zakelijke contacten zijn vaak contacten met mannen.

Laatst kwam ik bij een algemeen directeur van een organisatie die bijna onmiddellijk het ‘grapje’ maakte dat hij nog wel een tweede vrouw wou. Een Vlaamse. Haha. Ik heb koeltjes gezegd dat polygamie verboden is, maar eerlijk gezegd vind ik dat soort momenten nogal ongelukkig. Ik voelde me sterk genoeg om er goed mee om te gaan en we hebben verder goed samen gewerkt, maar eigenlijk vind ik het gewoon bijna ongelooflijk. Als vrouw zou ik er nooit op komen zo’n opmerking te maken bij een man die langs komt voor een gesprek.

Een andere soort situatie was een situatie met een collega. Een oudere alleenstaande man. In een appje had hij me aangeboden dat ik wel bij hem kon logeren als ik in zijn buurt moest werken. Nou goed, ik had hem bedankt voor het aanbod. Kon handig zijn.

Hij bleef appen. Na twee weken ondervroeg hij me waarom ik in Zeeland logeerde en niet bij hem (300 km verderop, duh), of ik dan wel bij andere collega’s logeerde (nee) en waarom ik geen koffie was komen drinken toen ik laatst wel bij hem in de buurt was. Dat het gewoon nog nooit zo uitgekomen was, zei ik hem. Hij reageerde raar. ‘Ik ben gewoon te makkelijk voor je,’ schreef hij. Alle alarmbellen gingen af. Niet alleen omdat ik het vervelend en ongemakkelijk vond, maar ook omdat het mijn neiging me zo te gedragen dat het de ander niet soort, triggerde. Ik weerstond die neiging me te gaan excuseren of het allemaal zo uit te leggen dat zijn gevoelens bespaard bleven, dus vroeg ik hem wat hij met die opmerking bedoelde. Grapje, zei hij. Nou, euh… Leuk. Frons.

Vervolgens bedacht hij dat hij bij me op bezoek zou komen in het weekend. Ik zei hem niet thuis te zijn, met de kinderen een nachtje aan zee te blijven. We konden natuurlijk wel aan zee een wandeling maken en poffertjes gaan eten. Vanaf dat moment pushte hij om te blijven slapen (eerst vragen of er een hotel in de buurt was, daarna of hij op de bank mocht, …). Ik voelde me ronduit bedreigd, gaf aan dat ik tijd en rust nodig had om de kinderen in bed te leggen. Hij zei op een gegeven moment zelfs dat hij dan wel bij de kinderen in bed ging liggen. Euhm?

Een slechte nacht ging voorbij. Ik was eerlijk gezegd echt bang. Mijn grenzen waren in het gedrang en ik had het gevoel tijd die ik met de jongens heb besmet te hebben door toe te laten dat hij zou komen wandelen. Heel het weekend van ons drietjes waar ik zo naar uit keek en waar ik allemaal klein geluk in wou verpakken (een nieuw lego-bouwpakketje voor de Kleuter, onze traditie samen poffertjes te gaan eten eer aan doen, wandelen in de duinen) zette plots een loeiend stressalarm in gang in mijn hoofd.

’s Ochtends was ik een wrak. Een laatste appje van hem dat het jammer was dat hij niet mocht blijven (slapen), was de druppel. Ik appte terug dat ik me hier erg ongemakkelijk bij voelde, dat ik me niet wil moeten verantwoorden voor de rust en tijd die ik met mijn kinderen nodig heb en dat ik afstand wou nemen.

Dit is ongezien in het palet aan mogelijke gedragingen die ik stel. Ik was te bang om te weten of dit niet goed voelt of niet. Ik weet niet of dit handig of juist is of goed aangepakt of niet.

Na het sturen van het appje belde ik mijn baas. Die jammer genoeg niet bereikbaar was. In een uiterst vertrouwelijke mail vertelde ik hem wat er gebeurd was, met de boodschap dat ik dit gewoon wil melden zonder dat ik vraag of hij er verder wat mee doet.

Op zo’n momenten voelt mijn gezinnetje heel kwetsbaar. Ik en de jongens. Ik voel de neiging ons af te schermen, om de jongens zelf, om mij. In het verleden heb ik nog wel eens last gehad van een collega (jaren terug). Een man die me uitgenodigd had voor een etentje, hij wou me beter leren kennen, we hadden gezamenlijke kennissen. Hij was 20 jaar ouder dan ik, dus ik zocht er helemaal niets achter. Maar de man, Felix, begon vervelend te doen, opdringerig, belde me vaak en op rare momenten op mijn thuisnummer, … Toen was Dirk er nog en zijn verontwaardiging en neiging Felix op zijn plek te zetten, gaven me een veilig gevoel. Dirk en ik hadden daar ook vaak de grootste lol om. Dan belde hij me en deed hij met een geil stemmetje alsof hij Felix was. Of hij speelde Felix in bed. Lachbuien gegarandeerd met enig kippenvel, dat wel. Later kwam Felix ook elke keer in mijn kantoor binnen als mijn niet-storen-ik-ben-aan-het-kolven-briefje op de deur hing. Freak.
Nu is er geen Dirk en ik besef van mezelf ook heel goed dat ik niet bepaald over een fysieke kracht beschik om mezelf te beschermen als dingen vervelend zouden worden of uit de hand lopen, in het extreemste geval. Ik ben wel eens ’s avonds laat alleen op kantoor, bijvoorbeeld. En we weten sinds kort dat een ‘nee’ niet altijd genoeg is als toverwoordje.

Ik denk dat ik gedaan heb wat moest, maar ik vond het heel moeilijk.

Iemand van jullie ook ooit in zo’n situatie terecht gekomen? Wat doe je dan?