Flexibel flexibel werk

Femma trok aan de alarmbel. Een paar andere bloggers schreven er wat over, hier en hier. Ik heb daar niet veel meer aan toe te voegen. Behalve dit.

Ik heb op een faculteit gestudeerd waar er gesproken werd OVER mensen. We deden heel slim met elkaar, lazen teksten, artikels en discussieerden op niveau. Ik geloofde daar niet in. Ik werd daar altijd wat kwaad van.

Misschien ben ik er te dom voor. Ik merk vaak ook een soort irritatie bij mijn collega’s nu als ik allerlei kwesties doortrek naar de praktijk, de realiteit. Wij spreken over onderwijs op het werk, over leerkrachten, over leerlingen, over ouders. Ik sta ten allen tijde met de klink van de vergaderzaal in mijn handen klaar om eerst MET de mensen uit de praktijk te praten, in plaats van over hen. Wat vinden zij? Waar zitten zij op te wachten? Dan zal ik eens beslissen wat te doen. Niet op basis van een gesprek met mannen-in-pak.

Mijn wetenschappelijk onderzoek was uiteraard empirisch. Anders had ik het niet gedaan. Op een gegeven moment was er een sollicitatie voor een baan op fietsafstand. Dirk was toen bij me weg. De hele baan zou mijn leven plots een pak haalbaarder gemaakt hebben. Maar nog in het sollicitatiegesprek kreeg ik ruzie met de prof waarmee ik het voerde omdat hij iemand zocht om een model te ontwikkelen OVER en voor het onderwijs, zonder samen te ontwikkelen MET het onderwijs. Ik heb net niet gezegd dat ik hem krankjorum vond, maar hij heeft het geloof ik wel begrepen.

Dus nu stel ik maar weer eens mijn vaste simplistische vraag. Is Kris Peeters gaan praten met mensen met flexibele banen? Weten die politici hoe het leven van mensen in die situatie er uit ziet? Wat de moeilijkheden en uitdagingen zijn? Hoe kan je een beslissing nemen die het leven van veel mensen beïnvloedt zonder eerst met die mensen te gaan praten?

Ik weet uiteraard het meeste van alleenstaand ouderschap, dus betrek ik het daar ook maar weer op. Ik vrees dat alleenstaande ouders te veel energie moeten investeren om te overleven, om ook nog in de politiek te gaan en hun stem te laten horen. Ik vrees dus dat vele van onze politici mensen zijn die bepaalde uitdagingen en zorgen niet kennen en niet aan den lijve hebben ondervonden. Die mensen met dit soort uitdagingen waarschijnlijk ook niet in hun ‘kring’ hebben. Ik vrees dat bepaalde politici die bepaalde beslissingen over onze levens nemen, zoals Turteltaksen en flexibel flexibel werk, levens hebben zonder veel zorgen over de te betalen rekeningen, de kinderopvang, de praktische organisatie van het gezinsleven en wat-eten-we-vandaag.

En dat vind ik jammer, want daar zit een kloof en in die kloof worden stomme beslissingen genomen die het leven van mensen een pak moeilijker maken. Ik zeg nog net niet dat Kris Peeters krankjorum is. Dat is eigenlijk niet wat ik wil zeggen. Ik wil hem alleen uitnodigen een bruggetje over die kloof te leggen en over te steken. En met hem, alle politici, overal, altijd. Ik weet ook niet hoe een politiek systeem er uit ziet dat die kloof probeert te dichten. En nee, je kan niet voor iedereen goed doen. Maar er is een verschil tussen ‘goed doen’ en ‘het leefbaar houden’. Toch?