Teddieberen, Boeddhabeelden en een kotsteiltje – Prinses in therapie

Ik was op het punt dat ik om-het-even-wat wou doen om beter te worden, om weer vol in het leven te kunnen staan, om al dat onevenwicht recht te trekken, om niet meer vatbaar te zijn voor de kuren van een geschifte ex.

Iemand met verstand van zaken vroeg me wat ik al geprobeerd had.
Wel. Gesprekstherapie, gewone en meer holistische. Tot op het punt dat ik in de spiegel moest kijken, mijn eigen blinde vlekken moest zien en analytisch het plaatje rond had van wat er met mij aan de hand is en wat er moet veranderen. Alleen veranderde er niets.

Daarnaast had ik in mijn wanhoop ook alternatieve dingen gedaan, zoals healings, voetreflexologie, shiatsu en nog meer leuks. Leuks waarvan de persoon-met-verstand-van-zaken terecht opmerkte dat het allemaal wel erg passief was.

Wat ik dan in godsnaam wel moest doen, vroeg ik. En op dat moment zou ik mijn schoenen opgevreten hebben als dat het ultieme advies zou zijn.
Jammer genoeg was dat niet het antwoord. Dat zou nog makkelijker zijn dan wat me te doen stond. Het antwoord was: ‘emotioneel lichaamswerk’.

Ik googelde, maakte een afspraak bij een therapeut en geloofde er niets van. Ik las op voorhand één en ander, maar kon me niets voorstellen bij wat er zou gebeuren. Ademhalingsoefeningen, tja, dat deed ik toch al via yoga?
Maar ik ging, want ik was bereid alles te proberen. En ik kwam terecht bij een eigenaardig man met een huis vol teddieberen en Boeddhabeelden (dat hielp niet voor de geloofwaardigheid) die me – o help! – meetroonde naar een miniem houten kamertje in zijn kelder, waar – o jee – een grote teddiebeer stond (en een kotsteiltje, bleek achteraf – goed dat ik dat niet gezien had in het begin, ik zou vertrokken zijn) en een matras lag. Kleine kamers in kelders zonder daglicht met een matras in. Het is voor belgen cultureel bepaald dat dat rare gedachten oproept. Toch?

Ik moest gaan zitten op de matras. Tot overmaat van ramp sprak hij me aan met Marijke – voor de duidelijkheid: zo heet ik niet – waardoor ik me afvroeg of hij mijn op voorhand ingevulde fiche wel had gelezen en niet aan een ander probleem zat te denken van een of andere Marijke. Hij vroeg me hoe ik me voelde. Geen idee. Ik stak van wal met de grote lijnen van de situatie en vroeg hem me uit te leggen wat hij voor me kon betekenen, hoe het werkte en hoe lang het ging duren. Hij antwoordde niet en stelde voor gewoon op mijn rug te gaan liggen en wat te ademen. Ik deed wat hij vroeg, geloofde er allemaal geen snars van en besloot de sessie netjes uit te zitten en het bij deze ene keer te houden.

En toen moest ik ademen, op verschillende manieren. En hij kondigde aan dat hij mijn buik ging aanraken. Hij had zijn hand nog niet zacht op mijn buik gelegd, of de tranen stroomden over mijn wangen. O, o, wat erg. Ik wist niet eens waarom ik huilde, en ik kon het niet tegen houden. De tranen stroomden en plots hoorde ik me vertellen dat ik bang was dat er iets ergs zou boven komen dat ik niet over mezelf wou weten. Iets dat gebeurd is maar ik niet meer weet.

Ik moest nog meer ademen. Hij duwde op mijn buik en op nog wat andere plekken. Hij legde me uit dat er vanalles kon gebeuren, kon loskomen. Ook dingen die al jaren achter een veiligheidsklepje verborgen zitten. Vandaar het kotsteiltje in het therapiehok, en de zakdoekjes. Ik wou liefst weglopen en nooit meer terug gaan.

De volgende dag zat heel mijn schouder vast. Ik mailde hem. Hij mailde terug dat het een uiting kon zijn van opgekropte boosheid. Dat dingen in beweging komen.

Ik maakte een nieuwe afspraak. Mijn innerlijk verzet, geboren uit angst, is onmetelijk. Maar ik weet dat ik moet gaan, dat dit mogelijk de doorbraak kan bieden die ik wil.

Verdomme. Ik at nog liever mijn schoenen op.

Terugblik na een week
Ik blijf me verbazen over de ervaring. De nieuwe afspraak is binnen enkele dagen. Ik kijk er naar uit en er tegen op. Eerlijk? Ik ben doodsbang. Vreemd genoeg heb ik een tijdje geleden een voorspelling gekregen van iemand die me zei dat er een familiegeheim boven zou komen. Ik nam het helemaal niet serieus, maar ik moest er terug aan denken door de angst die ik voelde dat er door die therapie iets zou boven komen dat ik niet wil. Ik kan het me niet voorstellen, maar ik vind het een beetje een enge link. Ik ben er ook te rationeel voor, zowel voor voorspellingen als voor het geloof in verdrongen herinneringen achter een deurtje in je ziel, maar mijn leven is de laatste jaren bij momenten knotsgek genoeg geweest om er niet van op te kijken als. Als. Nou ja.

Ik voel me lichter en rustiger, de laatste dagen. Beeld ik het me in? Kan ik het daaraan toeschrijven? Wat alleszins werkt, is het simpele feit dat ik een besluit heb genomen. Of twee. Namelijk: ik WIL beter worden en ik heb HULP nodig. Daar daadwerkelijk stappen inzetten geeft al het gevoel dat het gaat gebeuren. Ik heb Dirk geen enkele keer meer gebeld sindsdien, noch aan hem gedacht.

Ook op andere terreinen in mijn leven komt er weer wat beweging. Alsof alles weer een tijdje muurvast zat en nu weer op gang komt. Dat geeft me hoop. Ik verbind die dingen met elkaar. Alsof de trein zich weer wat op gang trekt en de wagentjes meeneemt.

Ik heb het gevoel dat ik dit wel een kans wil geven, maar dat ik echt hoop dat dit het dan ook is. Met andere woorden: dat dit het LAATSTE is. Het allerlaatste. Dat ik hier beter uitkom en dat het dan ophoudt: dat ploeteren met mezelf, dat graven in mijn ziel, dat telkens in mijn eigen vallen kukelen. Het puin ruimen. Ik wil vanaf dan bouwen, heel veel bouwen. En dat het leven dan wat leuker wordt.

Advertenties

23 gedachtes over “Teddieberen, Boeddhabeelden en een kotsteiltje – Prinses in therapie

  1. Ik ben ook van het nuchtere type, maar ik geloof hier wel in,..het heeft je emoties in gang gezet en de wond moet eerst open voor ze kan genezen,…en lichter en rustiger,….ga terug,…..ook al is het de eerste dagen nadien geen pretje,….het zet zoals je zelf aangeeft alles in beweging,….go girl, vertrouw op jezelf,……

    • Therapie door de verkeerde persoon op de verkeerde manier kan wel degelijk meer kwaad dan goed doen, helaas. Bepaalde elementen in het (best eng klinkende!) relaas doen bij mij rode vlaggen omhoog gaan … Nu ja, Prinses lijkt me intelligent en intuïtief genoeg om het kaf van het koren te kunnen scheiden. Al kan wanhopig hunkeren naar heling (en wie zou dat niet doen in haar plaats) je wel kwetsbaar maken en je blik vertroetelen. Ik hoop op het beste!

  2. Ik duim met je mee. En ben eigenlijk wel benieuwd naar het vervolg, al hoop ik dat je alle kamertjes in je hoofd al kent. Want zelfs als je ze kent betekent dat niet dat het deurtje erheen openen aangenaam is…

  3. Uit ervaring weet ik dat emotioneel lichaamswerk erg helend is. De eerste keer keek ik naar mezelf en dacht:zie mij hier staan,alle clichés over therapie worden waarheid. Maar ondertussen enkele jaren en veel onuitlegbare ervaringen later weet ik dat het echt helpt.Want je lijf is zoveel wijzer dan je ratio en echt contact, ook met jezelf, gaat zonder woorden. Ik heb vooral ervaring met groepswerk en daaruit geleerd dat je zelfs door een proces bij een ander te observeren kan helen. De verbondenheid in zo’n groep is ook erg deugddoend. Maar ik leerde ook dat het nooit helemaal klaar is en je stapjes voor- en achteruit zal blijven zetten,zoals iedereen. Dat kan soms ontmoedigend zijn maar is zo menselijk.(zelfs therapeuten zijn nooit klaar) En de reis is zoveel boeiender dan de uiteindelijke bestemming. Wie info wil over warme plekken met professionele begeleiding in groep, geeft maar een gil.

  4. Een dag tegelijk. En dus ook een sessie tegelijk alsjeblieft: niet nu al hopen en verwachten hoe het erna zal zijn, of zou moeten zijn… nietwaar? Ik hoop dat je vindt wat je zoekt!

  5. Ik hoop en duim mee!

    (Kwam onlangs een heel interessante naam tegen ivm met je fysieke ongemakken – fybro, … – en ik kan het niet laten om hem niet met je te delen: Christine Tobback. Ze heeft enkele heel interessante boeken geschreven. Ik begrijp dat dit nu niet op de juiste moment komt, maar bij deze vergeet ik het alvast niet meer. En voor hetzelfde geld, ken je haar al :-))

  6. Wauw Prinses! Motivatie is vaak de moeilijkste en altijd de eerste stap. Weten dat je die knop hebt omgedraaid in je hoofd en dat je niet bereid bent hem ooit nog terug te zetten. Dat geeft enorm veel kracht.

  7. Wat een opmerkelijk toeval. Ben deze week zelf op aanraden van mijn therapeut naar iemand gegaan die lichaamswerk doet. Ik weet echt niet goed wat ervan te denken, wel dat de sluimerende koorts in mijn lichaam een uur na het bezoek rillend en trillerig uitbrak. Ik ben nuchter, zeg maar sceptisch. Ik ben bijna zeker dat ik er lang niet zo voor opensta als jij.
    Mijn persoon zit trouwens wel niet in de kelder en er zijn ook geen Boeddhabeelden. En ook geen losse matras op de grond, maar een mooie behandeltafel. Dat van die kelder vond ik best eng om te lezen, hopelijk heb je het gedramatiseerd en was het een fijne plek.

  8. Zelf ben ik ook zo’n nuchter typje die vaak denkt van “Jaja, ’t zal wel…” maar zoals jij het beschrijft: het lijkt me doodeng. Heel normaal dat je bang bent en nieuwsgierig. Als er van alles los komt, des te beter, denk ik in jouw plaats. Veel moed!

  9. Just a thought: als de methode goed is, maar de therapeut of de plek niet, dan is er wellicht ook iemand anders bij wie je emotioneel lichaamswerk kunt doen? Maar als je ondanks de kelder en de beren en Buddha’s toch het gevoel hebt dat de plek en de therapeut ok zijn, ga dan vooral hier door.

  10. Pingback: Prinses evalueert | En ze leefden nog groen en gelukkig

  11. Pingback: Het moederschap: vragen & verwonderen | En ze leefden nog groen en gelukkig

  12. Pingback: Fragiel | En ze leefden nog groen en gelukkig

  13. Pingback: Even wennen aan the new me | En ze leefden nog groen en gelukkig

  14. Pingback: Een dag uit het leven van Prinses en cO: april 2016 | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s