De destructieve relatie-files

Gisterenavond, na mijn yogasessie, belandde ik aan mijn computer met het vaste voornemen nog een voorstel te schrijven waar een organisatie op zat te wachten. Mijn oog viel op het Dirk-mapje in mijn inbox. Alles wat Dirk en ik ooit aan elkaar hebben geschreven, zit daar in.

Ik ging helemaal naar het prille begin. De eerste verkennende berichtjes. Het indruk proberen maken op elkaar. De spanning die steeg, maandenlang. Het eerste bericht nadat we toegegeven hadden aan het verlangen naar elkaar – dat je toch zo lang mogelijk onder controle probeert te houden want wat als de ander niet hetzelfde voelt? Hij had me de weken voordien meermaals laten weten hoe lief hij me had, maar dat ik me geen zorgen moest maken, dat het niet seksueel was. Ik spatte bijna uit elkaar van verlangen maar durfde geen poging doen, omdat ik dacht dat hij me zou afwijzen. En toen was daar plots die ochtend… Enfin. ūüôā

Wat me opvalt, is dat de situatie in die eerste weken al conflictueus was. Aantrekken, afstoten. Aansturen op conflicten en misverstanden. Wat me ook opvalt, is hoe onzeker ik ben. Hoe vaak ik me excuseer. Hoe ik naar hem opkijk. Hoe bang ik ben om iets mis te doen. Hoe klein ik me maakte.

Op een gegeven moment ‘wist’ ik blijkbaar dat er iets mis was. Ik ben mails aan mezelf beginnen schrijven, omdat niemand in mijn omgeving geloofde dat die charmante man (een vriend mailde me dat ik met mijn gat in de boter was gevallen met Dirk, die mail zit ook in het mapje) me de stuipen op het lijf joeg. Nu lees ik met groeiende verbazing dat¬†ik exact de vinger legde op wat er aan de hand was. Ik wist alleen nog niet dat het een naam had, en dat het ongeneeslijk is.¬†

Waar ik bang voor ben is dat je zorg en gevoel niet om mij draaide of oprecht was voor mij¬†maar een manier was om zelf belangrijk/onmisbaar/iemand te zijn en dat ik dan een gemakkelijk ‘slachtoffer’ was voor je. En op momenten dat ik geen makkelijk slachtoffer was, destabiliseerde je me¬†(ik herinner me een aantal vernederende en pijnlijke momenten, die sterk toenamen naarmate we de laatste weken vaker bij elkaar waren)¬†zodat ik weer vatbaar werd voor je.

Ik weet echt niet meer wie je bent en ik heb het gevoel in een soort nachtmerrie beland te zijn.

Ik moest gisteren, toen ik in dit lege en koude huis thuis kwam, mijn oren dichthouden om mijn eigen dierlijk klinkende gehuil niet meer te horen. Ik heb het gevoel dat er elke dag iets bij komt, dat het nooit ophoudt. Dat jij me enerzijds belooft dat je er voor me bent, om me vervolgens te afgrond in te trappen als er ook maar enigszins een aanleiding toe is.”

Ik ken mezelf niet zo, zoals ik nu ben. Je maakt gebruik van mijn zwakte op dit moment, door de omstandigheden, om me emotioneel helemaal onderuit te halen.”

Ik merk aan jou dat je elke stok om me te slaan aanneemt. Elke stok.
D., ik ben bang van je.
Ik ben echt bang van je.
Je toont je telkens betrouwbaar en liefdevol, tot er weer een (vaak futiele) aanleiding is om je op een ongenadig harde manier op te stellen.
Dit soort crisissen verstoort heel mijn ‘zijn’, al mijn energie verdwijnt en ik word er bang van.
Ik word heel de tijd heen en weer geslingerd tussen jou proberen vertrouwen, wat je ook in de hand werkt met allerlei grote beloftes en een soort houding die je aanneemt, en de totale crisis die daar telkens op volgt. In die zin voel ik me gemanipuleerd: het lijkt alsof je telkens mijn vertrouwen probeert te winnen en me me veilig probeert te laten voelen, om dan nog harder te kunnen ‘slaan’. Dat veilig voelen werkt trouwens niet meer. Ik voel me niet meer veilig bij je, ik ben voortdurend op mijn hoede.”

Het is me intussen duidelijk dat jij een aantal frustraties hebt en onzekerheden, die te maken hebben met werk, autoriteit, maar ook met liefde.
Hoe jij je veel te vaak opstelt, op een uiterst kinderachtige manier met je ego hoog in het vaandel, verdraagt geen gesprek, toont geen opening, … Ik verdraag het niet meer. Ik verdraag het niet meer om telkens ‘geslagen’ te worden, genegeerd, afgewezen, om dingen waarover gesproken kan worden en die niet tot zo’n drama’s moeten leiden. Ik verdraag niet meer dat jij het negatieve uitvergroot, en voor het gemak daarbij al het positieve vergeet. Ik verdraag het niet meer dat te willen verbergen voor anderen en dan krampachtig te doen alsof alles okee is en jij een lieve en zorgzame man bent.”

En al bij al vind ik dat we een afschuwelijk patroon hebben ontwikkeld dat me doet denken aan het patroon van een relatie waar fysieke mishandeling in voorkomt. Je neemt telkens een (vaak futiele) aanleiding aan, om me mentaal te kwetsen en vernederen. Doordat je de aanleiding telkens bij mij legt, voel ik me schuldig en denk ik dat ik het zelf gezocht heb. Daardoor durf ik het ook tegen niemand zeggen, waardoor jij naar de buitenwereld toe je charmante rol kan blijven spelen en ik – bij al die enthousiaste reacties van anderen – blijf denken dat het mijn schuld is wat er telkens gebeurt. Intussen, en ook dat is typisch, ben ik zo op mijn hoede dat ik dan nog fouten maak ook van zenuwachtigheid, en doe ik godganse dagen naar de hele wereld toe ‘alsof’.”

Het pijnlijkste stukje is een waarneming die ik schrijf. Dat de Kleuter – toen peuter – bang was van Dirk. Ik heb erbij geschreven aan mezelf dat ik sterk genoeg moest zijn om het alleen te doen. Dat dat tenminste veiliger zou zijn. Maar ik was zwanger en ik kon me niet voorstellen alleen te moeten bevallen. Ik had geen schema voor dat scenario. En ik weet ook nu nog absoluut zeker dat mijn directe omgeving, waaronder mijn ouders en familieleden, die beslissing onethisch hadden gevonden.

Ik ben verbaasd over de complexiteit van destructieve relaties. Over het feit dat ik jaren¬†geleden al dit soort dingen haarfijn analyseerde, maar telkens aan mezelf twijfel(de). De zelftwijfel heeft te maken met mijn ouders die nu nog steeds ‘partij’ kiezen voor hem, en de situatie waar ik in zat die zo onlogisch en bij momenten absurd was, dat ik dacht dat ik het verzon. Bovendien schaamde ik me. En werd ik steeds kleiner in elke ronde vernederen, negeren. Hij bracht me elke keer op dat punt waarop je om het even wat bekent, om van de pijn af te zijn.

’s Nachts, na het lezen, ben ik doodsbang. Ik slaap amper en als ik slaap, komen de gruwelijkste nachtmerries voorbij. Met deze man samenleven, was een gevaar. Ik en de kinderen zijn in gevaar geweest. En misschien nu nog. ’s Ochtends ben ik gesloopt. Een gevoel dat ik in dat samenleven ook vaak had, na een nacht vol van de ergste angsten en scenario’s. Tasten in het duister. Ik begrijp nu weer van mezelf dat ik¬†in een toestand van vertwijfeling, vermoeidheid en angst moeilijk kracht kon¬†genereren, mezelf¬†vertrouwen en volgen, in te gaan tegen o.a. mijn¬†eigen ouders die er anders naar keken. Ik heb meermaals gedacht dat ik gek was. Of minstens een hysterisch wijf. Ik begrijp van mezelf dat ik in dit soort enorme angsten en crises altijd heel opgelucht was als Dirk terug zijn charmante gezicht boven haalde. Dat ik me daar aan vastklampte, er in meeging, in de hoop dat het waar was. En dat de rest maar een nachtmerrie was geweest.

Helaas.

Wat ik leer, door terug te kijken, is dat mijn intu√Įtie feilloos werkt. Alleen werkte mijn vertrouwen in mijn eigen kracht niet – wat ook niet gek is als je psychisch mishandeld wordt. Ik geloof tot op de dag van vandaag niet dat ik het alleen aankan.

Wat ik zie, is dat die gestoorde ‘dans’ nog steeds bezig is, maar dan in een andere vorm. En dat ik daar uit aan het stappen ben, wanhopig hulp zoekend her en der, omdat ik weet dat ik op dit moment niet sterk sta door vermoeidheid en zorgen.

Wat ik concludeer, is dat Dirk wel degelijk een persoonlijkheidsstoornis heeft. En dat dat laatste circus niet meer was dan circus, om mij er weer eens onder te krijgen.

Wat ik zie en wat me stil maakt, is dat ik het heb laten gebeuren, maar dat ik me wel degelijk ook heb geweerd. En nu nog, o.a. door naar de rechter te stappen.

Ik hoop en bid dat het rapport van de gerechtsexperte zal tonen wat ik weet.
Ik hoop dat ik de kracht heb om nu echt uit die gestoorde ‘dans’ te stappen.
En verder te gaan.

 

 

 

 

 

Advertenties