Beste Eva van den Eynde – open brief

Beste Eva van den Eynde,

Met stijgende verbazing las ik jouw opiniestukje in De Standaard van vandaag. Over het M-decreet, waar ik helemaal niet zo’n fan van ben. Jij ook niet, dus mijn interesse was gewekt.

Ik kon bijna niet geloven wat ik las. Dat het vervelend is voor jouw achtjarige zoon om in een klas te zitten met een kind waar jij niet van mag weten welke ‘stoornis’ het heeft, en dat andere dingen mag dan hij. Dat hij meer mag. Omwille van zijn stoornis.

Eerst over jou, Eva. Wat vervelend voor je en jouw zoon. Het lijden, de zoektocht van ouders van een kind met een ‘stoornis’ is niets ten opzichte van jouw en jouw zoons ongemak. Wat een vervelende ervaring voor jouw zoon en jou, dat de wereld zo onrechtvaardig is dat een kind met een stoornis wel op het gras mag lopen en hij niet. Of dat dat kind met een stoornis binnen mag spelen omdat de speelplaats te druk is voor hem. Lijkt me erg vervelend voor jouw kind. En voor jou. Ik zou vooral ook niet denken aan de mogelijkheid dat dat kind met die stoornis (Lander) misschien liever met de andere kinderen zou kunnen spelen. Dat die moeder en vader van Lander niets liever zouden zien dan een kind die prikkels kan hanteren en vrolijk de speelplaats op rent.

Misschien kan ik je een tip geven. Je hoeft helemaal de diagnose van Lander niet te kennen om uit te leggen aan je kind dat sommige mensen anders zijn, en andere noden en behoeftes hebben, andere zorg nodig hebben. Er is namelijk een verschil tussen gelijkwaardigheid en gelijkheid. En dat is een rechtvaardig verschil. Iedereen is gelijkwaardig, Lander is even veel waard als jouw normale zoon, ook al voelt het voor jou misschien niet zo omdat Lander een ‘stoornis’ (het woord…) heeft en jouw normale zoon niet. Maar gelijkwaardigheid betekent niet dat iedereen gelijk moet zijn en dus gelijk behandeld moet worden. Misschien heeft jouw normale zoon op een gegeven moment wel wat extra uitdaging nodig, of wie weet een bijlesje wiskunde. Ga je dan ook zeggen dat dat niet uit te leggen valt aan de andere kinderen?

Eva, ik ben opgegroeid in een gezin met meerdere kinderen met een ‘stoornis’. Uit jouw artikel leid ik af dat jij je niet kan voorstellen wat een zoektocht het is om een kind dat nergens echt op zijn plek is, een plek te geven. Om te aanvaarden dat het zo is. Om de best mogelijke optie uit de niet-ideale opties te kiezen. Om blijvend in gesprek te gaan met jan en alleman die een mening hebben maar het ook allemaal niet weten. Om hulpverlener na hulpverlener, juf na juf, therapeut na therapeut te raadplegen in de hoop dat het ooit een beetje zal ‘passen’, het kind, ergens. Geloof me, wat die ouders meemaken is niets in vergelijking met de frustratie van jou en je achtjarige. Maak het toch niet nog moeilijker voor hen.

En weet je wat ik voor mijn kinderen hoop, Eva? Dat ze in een omgeving groot mogen worden waar allerlei soorten mensen zijn. Zodat mijn kinderen de kans krijgen een open blik te ontwikkelen, begrip op te brengen voor anderen, te oefenen in de omgang met allerlei soorten mensen die ze hopelijk ook later in de maatschappij zullen tegen komen. Dan pas worden ze echt ‘groot’, als mens! Ik hoop dat mijn kinderen in een wereld mogen leven waarin ‘anders’ normaal mag gevonden worden. Eén waar ze weten dat er begrip kan zijn voor ‘anders’ zijn, zodat ze vertrouwen kunnen ontwikkelen dat er ook begrip voor hen is als zij op een gegeven moment anders blijken te zijn in om het even welk opzicht. Ik zal mijn kinderen daarbij helpen. Niet door hen te versterken in onbegrip en frustratie en stukjes in de krant te schrijven over het storende kind met de stoornis in de klas. Maar door hen het verschil tussen gelijkwaardigheid en gelijkheid uit te leggen, hen dankbaarheid bij te brengen voor het simpele geluk van gewoon met de anderen de speelplaats op te rennen in plaats van binnen te moeten blijven omdat het te druk is. Ik zal hen voorstellen wegen te zoeken om contact te krijgen met mensen die anders zijn. Zodat ze groeien met en aan elkaar. Want daar geloof ik in. Ik geloof niet in het M-decreet, Eva, maar ik geloof wel in samen mens zijn, inclusie, elkaar wederzijds verrijken, samenleven en samen leren door de uitdagingen heen.

Eva, ik word echt heel kwaad van wat je in de krant hebt durven schrijven. Echt heel kwaad. En daaronder zit verdriet.

PodK

P.s. Sommige ‘stoornissen’ manifesteren zich pas later. Bijvoorbeeld NAH na een ongeval, of een psychiatrische stoornis in de puberteit. Ik wens je niet toe dat jouw nu normale achtjarige ooit een stoornis zal hebben. Ik hoop niet dat je op een dag in een wachtkamer van een of andere arts bitter aan dit stukje moet terugdenken dat je trots in DS liet publiceren. Maar weet dat dat kan, dat behoort altijd tot de mogelijkheden. Er is geen wij-zij, het kan iedereen overkomen.

P.s.2. Gebrek aan empathie duidt ook op een stoornis, en dat is niet de vrolijkste.

 

 

Advertenties

23 gedachtes over “Beste Eva van den Eynde – open brief

  1. Dank je,……ik heb ook een zoon die wat meer begleiding nodig heeft en de zoektocht was hel en nog steeds is het niet makkelijk,….ik had het ook liever anders gezien, maar het is wat het is,……ik hoop dat Eva haar zoon goed terecht komt,…..zonder stoornis 🙂

  2. Ik heb het artikel gevonden en gelezen op Blendle. Waar ik mij vooral aan stoor is dat ze de indruk geeft vooral naar Lander te wijzen als probleem in plaats van naar de hiaten in het M-decreet. Verder kan ze (en de school) haar zoon echt wel op een andere manier leren omgaan met iemand die zich anders gedraagt in de klas. Als haar zoon regelmatig briesend thuiskomt, bijvoorbeeld “omdat Lander wel over het gras mag lopen” stel ik mij toch vragen bij zijn opvoeding en het leren omgaan met mensen die anders zijn.

    Langs de andere kant begrijp ik de frustratie ergens wel. Als een kind met een beperking de klaswerking in die mate stoort dat men niet meer voldoende kan “onderwijzen” kan je je afvragen of een andere oplossing niet meer geschikt is, maar uit het artikel valt niet af te leiden of dat hier het geval is, laat staan dat ik daarover dan een mening zou vormen over dit specifieke geval.

    Er kan gewezen worden naar de school en een betere omkadering enzoverder. Ik vermoed dat scholen hiervoor allesbehalve voldoende middelen krijgen en dat het hele M-decreet, zoals zo vaak, vooral een verkapte besparingsmaatregel is. Maar ik heb de indruk dat er in dit geval toch wel moeite wordt gedaan om in de mate van het mogelijke een goeie omkadering te voorzien en dat, los van wat voor Lander de beste oplossing zou zijn, vooral Eva v/d Eynde en haar zoon een mentaliteitsprobleem hebben.

    • Dag Storm. Mijn bedenkingen bij het M-decreet hebben te maken met de argumentatie die jij aanhaalt. Ik ben dus geen voorstander! Maar uit Eva’s stukje klonk geen oprechte zorg voor Lander, die de best mogelijke zorg moet krijgen. … Ergens haalt ze aan dat haar achtjarige bezig is met identiteitsontwikkeling. De kans om door de aanwezigheid van Lander empathie te ontwikkelen, zou positief kunnen bijdragen tot de zoon zijn identiteit. Als de mentaliteit van de mama dat inderdaad niet in de weg zit.

  3. Mijn “normale” zoon(10 jaar) heeft al sinds de kleuterklas 3 boezemvrienden, alle 3 hebben ze diverse “labeltjes”(ASS,ADHD,dyslexie,dysorthografie…) Soms kwam hij inderdaad wel eens boos thuis omdat hij niet begreep waarom één van zijn vriendjes iets had gedaan wat hij niet begreep(keihard beginnen lachen als hij zich heel erg pijn had gedaan bijvoorbeeld) en samenspelen was soms moeilijk als het vriendje om de 5min iets anders wou gaan doen. Maar hij is zijn vriendjes altijd trouw gebleven en nu zal hij de eerste zijn om ze te verdedigen of uitleg te geven aan mensen die hun gedrag “raar” of “vervelend” vinden. Onlangs moest één van zijn vriendjes die enorm veel moeite heeft met spreken voor publiek, een spreekbeurt geven voor de klas. Dat arme ventje was volledig verstijfd van angst en zat al een half uur te wenen in de gang van schrik. Mijn zoon heeft hem bij zijn hand genomen en gezegd ” We gaan dit samen doen, ik zal jouw assistent zijn,net zoals bij een goochelaar” Zo is het dan toch gelukt. Ik ben nog nooit zo trots geweest op mijn kind.

  4. Ik dacht bij het lezen van dat stukje ook dat ik mijn kinderen hopelijk meer empathie bij kan brengen dan Eva… jezus… een 8-jarige kan je toch al dingen duiden?

  5. Heel mooi stukje alweer, prinses.
    Het is natuurlijk moeilijk om een uitspraak te doen over dit concrete geval, waarbij we de juiste omstandigheden niet helemaal kennen, maar in het algemeen valt het toch op dat een gebrek aan empathie en aan begrip voor de ander één van de grootste ziektes van onze maatschappij begint te worden.
    Bravo voor juffen en meesters die wél oog hebben voor het anders zijn van kinderen en daar naar handelen, want ook dat is soms hoegenaamd niet het geval.
    Mevrouw van den Eynde zou eens naar dit toneelstuk moeten gaan kijken: BEKDICHTZITSTIL: http://www.antigone.be/event/933: een onwaarschijnlijk mooi stuk over drie kinderen die “anders” zijn en een labeltje kregen. Zelden zo ontroerd geweest door een toneelstuk dat ik vorig jaar samen met mijn eigen kinderen ben gaan bekijken. Ze praten er nog altijd over.

    • Volledig mee akkoord!! Deze open brief doorsturen. Laat DeStandaard (hopelijk) bewijzen dat het nog een kwaliteitskrant is door verschillende opinies te tonen.

      Los daarvan wil ik toch ook even zeggen dat ik geen voorstander ben van het M-decreet en wel om dezelfde redenen als in jouw open brief en in de reacties staat te lezen!
      Hear hear!!

      • Ik sluit me er bij aan. Ondertussen heb ik wel afgeleerd om opiniestukjes (of zelfs andere krantenstukjes) te lezen, omdat die doorgaans een goed beeld geven van de diversiteit (aan meningen dan) in onze maatschappij. En die is niet altijd even fraai. Ook daar moeten we (helaas) leren mee omgaan. Het is immers ook een vorm van anders zijn.

  6. Vooral je laatste zin slaat de nagel op de kop! 🙂
    Dat hokjesdenken, ik krijg het er spaans benauwd van. Mijn zoon is ook altijd “de speciale” geweest, die niet in één hokje te vangen viel. Hij had ook vrienden die ‘anders’ waren en net met hen kwam hij beter overeen en werd hij beter begrepen.
    Hoe een moeder zo kan denken, snap ik totaal niet. Nu ja, we kennen de situatie niet precies, zoals al gezegd, en we weten ook niets van de juffen of meesters die hier duiding zouden moeten geven aan de andere kinderen.
    Volgens mij gaat dit ook niet puur om ‘een kind met een stoornis’, maar zijn alle kinderen wel eens jaloers op een ander omdat die méér mag: Jantje mag wél op voetballes, Pietje mag wél elke avond opblijven tot negen uur, Franske mag wèl met zijn ouders naar Spanje… Enzovoort.
    Differentiatie tegenover veralgemenen, gelijkheid tegenover gelijkwaardigheid,… het is een boeiende discussie.

  7. ik ben wel fan van het M decreet, het moet nog wat bijgeschaafd worden akkoord maar het heeft tenminste eindelijk eens iets in beweging gezet. België loopt hopeloos achter als het aankomt op een inclusieve kijk op onderwijs. het probleem is dat men alles nog veel te veel bekijkt vanuit de oude hoek. er zijn gewone scholen en andere scholen en god neen laat ons de 2 aub niet mengen. En waarom niet? Maak gemeenschappelijke schoolcampussen ipv kinderen van elkaar te scheiden. Maar bon uw stuk gaat daar niet over 😉 Ik kan het stuk van eva ook niet lezen maar ik begrijp dat ze het zo niet heeft op ‘andere’ kindjes. Jammer, ik hoop dat haar kind ooit beseft wat een rijkdom het geweest is om al op dat moment in zijn leven geconfronteerd te worden met het feit dat nu eenmaal niet alles gaat en kan zoals je het zelf wil soms.

  8. Hey prinses, ik sta helemaal achter wat je schrijft. Om gelijkwaardig te kunnen zijn is het belangrijk dat niet iedereen op dezelfde manier behandeld wordt. Wat erg dat mensen daar problemen mee kunnen hebben

  9. Amen… en dank je wel….. Mijn Oudste zoon (bijna 17 inmiddels) heeft een autistische stoornis…. en ondanks die stoornis heeft hij wel 1000 maal méér empatisch vermogen dan Eva en haar zoon samen…..

    Marjan

  10. Ben kleuterjuf van de oudste kleuters en zelfs op deze leeftijd beseffen ze al heel goed dat sommige kinderen een andere aanpak nodig hebben . Ze kunnen het zelfs haarfijn uit de doeken doen als een stagiare of vervang juf bepaalde afspraken voor dit kind over het hoofd ziet, met heel veel begrip en empathie duiden ze het probleem.
    Het M decreet is inderdaad geen geschenk, toch niet met de huidige omkadering. Had vorig jaar 4 kleuters die een andere aanpak nodig hadden. Begin maar eens met 26 kleuters . Maar het idee dat er achter zit steun ik wel. Als je “anders zijn” ook als gewoon leert zien zijn ze plots niet meer anders.

  11. Ik heb het stukje van Eva niet gelezen dus daar kan ik niet veel over zeggen. Maar jouw stukje is prachtig geschreven. Je hebt gelijk; allemaal mensen, allemaal gelijkwaardig en dat betekent niet dat we allemaal hetzelfde moeten zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s