Momenten

Nacht
Het is nacht. Ik lig naast de Peuter. Het weekend is voorbij en het was een strijd. Ik krijg het steeds moeilijker met mezelf. Uitputting, paniek, vechten met mijn eigen fysieke en mentale grenzen. Letterlijk ziek worden. Hoewel ik weet dat ik veel heb om dankbaar om te zijn, en dat ik een soort klik in mijn hoofd moet maken, vind ik het leven op dit moment gewoon echt niet leuk. Het is me te zwaar, er is te weinig leuks, te veel stress. Te veel en te weinig tegelijk. De druk om te veranderen wordt steeds groter, maar ik weet niet hoe. Ik moet door mezelf breken.

Dag
Ik ben ziek naar het werk gereden. Ik leid een groepsgesprek. Het gevoel van ziekte ebt weg. Ik krijg complimenten  om de charmante (sic) manier waarop ik de dingen aanpak. Ik maak een telefoongesprek met een organisatie waar ik graag voor zou werken als zelfstandige. Verder heb ik een aantal nieuwe opdrachtjes gekregen, alweer vanzelf. En ik heb besloten een cursus te gaan volgen waarvan ik hoop dat het een beetje lifechanging zal zijn. We’ll see. Stel je voor dat de man van mijn leven daar in die cursus zit te wachten. Het moest maar eens gebeuren. Een nieuw verhaal. Ben ik er aan toe?

Avond
Ik eet iets met een collega. We praten. Hij noemt me een schat, luistert naar me, geeft me wat leuke indirecte complimenten. Dat een mooie en zeer intelligente vrouw ben. Nounou. Hij vertelt dat hij zelf op straat nooit bekeken wordt, maar dat ik daar vast geen last van heb. Gek. Ik ben maar gewoontjes, maar blijkbaar vinden Nederlanders me vaak charmant. Ik merk dat ik me in Nederland ook wat extraverter durf gedragen, wat vlotter, wat grappiger. Ik voel me daar meestal sterker, heb wat meer durf, ben wat assertiever. Ik heb al vaak gedacht dat dat land me deugd doet.
Het verhaal  van Dirk komt op tafel. Hij benoemt de stappen die ik zet om afstand te nemen, ook al lukt het mij nog niet volledig. Ik spreek plots deze zin uit: ‘Het lijkt wel alsof ik soms fysiek ziek word omdat ik zo intens verlang dat hij voor me komt zorgen.’ Iets ervan is waar. We praten over leven en liefde en hoe iedereen een rol speelt omdat we onze eigen waarheid en die van anderen vaak liever niet zien.

Nacht
Op hotel. Leve hotels met pralines op de kamer. Ik maak koffie, ga aan het werk. Na enkele uren test ik of ik nog op mijn hoofd kan staan en ga moeiteloos in hoofdstand. Ik besluit te douchen, zittend op de grond in de inloopdouche. Water en ik. Zonen ver weg. Moederhart pijn. En tegelijkertijd voelt het ook zo vrij dat ik even alleen voor mezelf zorg, dat ik morgenvroeg met mijn werk mag ontbijten. Eigenlijk kan ik heel goed in mijn up zijn.

Nog meer nacht
Ik besluit dat ik naar de dokter ga. Mijn uitputting ga laten omzetten in tijd. Tijd om al die losse eindjes in mijn werk te weven in het geheel. Tijd om middagdutjes te doen als ik dat wil. Tijd om wel te mogen werken als ik wil, maar niet te moeten. Tijd om elke dag een goede yange maaltijd te koken – dat wil de voetreflexologe. En in mijn zelfoverschatting plan ik nog een uur yoga en een half uur fietsen per dag bij. Een week will do so far(*).

Diep nacht
Ik regel voor mezelf wat werkafspraken in de buurt van het geliefde zeehuis. Het idee om daar enkele keren alleen de nacht door te brengen, met de mogelijkheid tot een avondlijke eenzame strandwandeling, maakt me bang en opgewonden tegelijk. Ik realiseer me dat ik niet zozeer snak naar een partner, maar wel naar de luxe van met mezelf zijn. Met mezelf zijn in het zeehuis, een plek gevuld met herinneringen allerhande. Ik popel. Soms fantaseer ik zo over mijn oudere dagen, als de kinderen het huis uit zijn. Ik en een klein huis vol boeken. Leven volgens mijn eigen ritme – met eten, slapen, zijn, koffie, wandelingen, met de auto er op uit, lang, veel en goed met mezelf zijn. Ik denk zelden aan het oud worden met iemand. Soms fantaseer ik over het eigendom van het zeehuisje. Dan denk ik dat het vanzelf komt als het zo moet zijn.

Dag
Ik geef een hele dag cursus. De dag begint tamelijk gammel, ik ben nog steeds grieperig. Er wordt me een ontbijt opgediend door een lieve ober die twee keer komt vragen of alles naar wens is en of ik nog wat wil. Espresso, zeg ik, opkijkend van mijn papieren. En ik ben zo dankbaar om dat prachtige kopje dat hij even later voor me neerzet. Ik ben erg gevoelig voor zorg. En ook een beetje voor luxe.
Een half uur voor de cursus start, vraag ik me af hoe ik me door de dag heen ga praten. Ik heb weinig adem, er dansen zwarte vlekken voor mijn ogen, mijn tanden doen pijn, mijn haar doet pijn, mijn spieren doen pijn. Griepachtig. Ik neem twee pijnstillers. Schud mijn cursisten de hand. De eerste zinnen gaan moeizaam, en dan gebeurt het wonder weer. De ziekte ebt weg, ik sta er. Ik denk even niet aan de lange rit naar huis vanavond.
Het valt me op dat ik steeds minder voorbereid. Ik heb voor vandaag zelfs geen powerpoint gemaakt. Ik ontdek dat voorbereiding vaak iets is om je achter te verbergen. Dus ik dwing mezelf vandaag, naast alles wat ik wil overbrengen en meegeven, echt naar mijn cursisten te luisteren. Pertinente vragen te stellen, in te gaan op wat ze antwoorden, hen in gesprek te brengen met elkaar. Het lijkt wel alsof minder voorbereiding een betere dag oplevert. In de evaluatieronde hoor ik dat iedereen weer verder kan. Ik besluit iedereen nog een keer op te bellen tussen deze dag en de volgende. Vinger aan de pols houden.
Vanuit de auto bel ik naar mijn leidinggevende. Dat ik ziek ben. Dat ik naar de dokter ga, hem op de hoogte zal houden.

Nacht
Ik lig naast de Peuter. Hij wordt half wakker en zegt: ‘mijn moeke, mijn moeke‘.
Ik ben er, man,’ zeg ik.
Ik leg mijn hand op zijn voetje. We slapen.

 

(*) Ik kreeg drie dagen.

 

 

 

 

 

 

Advertenties

15 gedachtes over “Momenten

  1. Was dat diezelfde huisarts die symptoom per symptoom remedieert maar het onderliggende negeert? Zijn er andere artsen in je buurt naar wie je zou kunnen overschakelen? Ik kreeg ooit twee dagen voor griep, want als ik echt zo ziek was had ik nooit tot in zijn spreekkamer kunnen geraken (zwarte vlekken in de wachtkamer, drie keer rusten tijdens de 200m van ons huis tot daar, letterlijk ondersteund door manlief). De volgende huisarts was wat verder weg, maar zo veel beter voor mij…

    Minder voorbereiding zorgde bij mij ook vaak voor intensere sessies met meer oog voor wie het volgt. Ook al gingen ze over compleet andere zaken, ik herken het gevoel van voldoening achteraf. En dat gevoel kan zo’n deugd doen…

  2. Ik ben ongelooflijk tevreden van mijn huisarts, enigszins ironisch niet voor puur fysieke klachten (het is volgens mij een decennium geleden dat er bijgeschoold werd, en zelfs ik merk dat), maar WEL voor het grotere plaatje. Doe me maar een bericht als je meer wil weten, voor nu of ooit.

    Verder wat dingen die ik dacht. Ik bewonder je, ik die mijn tijd verspil en niets doe als ik me slecht voel, en mezelf zo nog verder saboteer. Ook wat herkenning: ook ik merk dat de lessen die ik het minst voorbereid de beste zijn, op voorwaarde dat ik er echt sta.

    In sommige periodes voel ik me zo alleen en verdrietig en incapabel en mis ik zo erg een relatie. Dan gaat het weer over, en voel ik me vooral mezelf. Zoals iemand me deze week zei: ‘je zegt dat er niemand is die jou de moeite waard vindt. Maar zou het ook kunnen dat jij nog niemand bent tegengekomen die jij voldoende de moeite waard vond?’

  3. Prinses, vergeet je niet dat JIJ bepaalt hoe lang je ziek bent? Niet je huisarts, je bedrijfsarts, je baas, je opdrachtgevers etc!
    Na een paar dagen voel je waarschijnlijk pas goed hoe hard het nodig is dat je aan de rem hebt getrokken. Laat niemand je ertoe verleiden (jezelf inbegrepen) om meteen harde uitspraken en/of beloftes te doen over je terugkeer. Ziek is ziek. Nadenken komt daarna wel weer

      • Ja, ik ook. Maar ik heb vandaag ergens gelezen dat uit onderzoek bleek dat werknemers die zich ziek melden om wat werkgevers ‘flauw, pietluttig of lui’ vinden qua reden – dat die mensen wél minder langdurig ziek zijn. Zij zijn blijkbaar wél in staat aan te voelen wat ze nodig hebben en daar naar te handelen. Nu, ik ben zelf ook niet zo. Maar vorige week heb ik toevallig wat lessen afgezegd omdat noch ik noch mijn kind ons goed in ons vel voelden. Het helpt dat ik niet betaald word dan aka geen misbruik maak van het systeem. Maar nu voel ik me inderdaad weer veel beter en gemotiveerder. Ik wou dat jij dit ook kon als het nodig voelt (niet ‘is’!!)

      • Weer wat geleerd… Maar val je qua ziekmelden bij een NL werkgever niet onder het NL bestel dan? Anyways, je bent een kei in lijstjes maken dus als je die huisarts van jou nu eens een lijstje onder de neus duwt met wat eraan schort, dan hoef je je mond niet open te trekken en is een geschikt briefje hopelijk zo gepiept? Ik duim!

  4. *knuffel*
    Het lijkt me dat je energie krijgt door je werk en dat net alles errond je energie opslorpt. Langer thuis zitten lijkt me dan ook niet meteen een oplossing, tenzij je die tijd echt voor jezelf kan nemen.
    Als mama lijkt het ‘not done’ om zo te denken, maar je post van het “haantje” ging net diezelfde richting uit. Ik denk dat we een beetje in hetzelfde schuitje zitten. Alleen heb ik het geluk dat ik thuis iemand heb die mee de boel regelt, die meer geduld heeft dan ik wanneer de peuter haar kuren krijgt (en ik leer, van hem en met hem en door hem *amen* om stilaan meer “zen” te reageren). Ook ik leef enorm op wanneer het op het werk vlotjes gaat, wanneer er complimenten binnenkomen en ik mezelf afvraag hoe ik dat nu eigenlijk heb klaargespeeld. Ook ik kan vol energie thuis komen na een werkdag en tegen peuterbedtijd als een pudding in elkaar gezakt zijn omdat alles “nee” en “zelluf” en “helpen” en “nog” en “foei mama!” was. Ook al hou ik zielsveel van haar. Jij en ik, wij hebben onze professionele, intellectuele uitdaging nodig, dat is onze zuurstof.
    Wat wou ik dat je een betere band had met je ouders, zodat je de jongens daar enkele dagen op logies kon laten, tijd voor jezelf nemend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s