The days after the day after

Wat vooraf ging

Het is bijna twee jaar geleden dat mijn partner weg ging, na een moeizame relatie waarin hij geen verantwoordelijkheid nam, schulden maakte, … Heel mijn karakter werkt tegen mij in dit soort gevallen, en ik bleef hardnekkig van hem houden, diep lijden, analyseren tot in het oneindige, terugverlangen naar vroeger, na veel overweging besluiten dat Dirk een persoonlijkheidsstoornis heeft en desondanks – uit diepe eenzaamheid – toch contact met hem zoeken (want liever met de gestoorde ex een kop koffie drinken dan weer eens een middag alleen met de jongens). En ploeteren, alleen met twee kinderen en de baan van mijn leven. Ik kreeg nooit een antwoord op de vraag waarom Dirk weg gegaan is. Tot vorige week, toen hij me bekende homoseksueel te zijn. U kan zich het drama vast voorstellen.

Nu

Er is geen lijn te trekken in de laatste dagen. Daarom: momentopnames.

Gek
Ik heb het gevoel dat ik gek word. Alsof ik in de foute film zit. Nachtmerrie, nachtmerrie.

Tragiek
Op maandag wist ik 1000% zeker dat Dirk mij en zichzelf belazerde. Ik praatte met een collega die zelf homoseksueel is, die me begon te vertellen over een lange relatie met een vrouw. Het hele verhaal sneed door mijn ziel en verwarde me tot in het oneindige. De jaloezie van hem toen zij een andere partner had (deed me hieraan denken), het verlangen van de collega naar zijn vriendin dat niet ophield – maar zijn vriendin kon niet meer met hem naar bed omdat ze te verdrietig was (ok, kan iemand me even uitleggen waarom een homo innig verlangt naar seks met een vrouw?). Hoe hij net als Dirk zei hoeveel hij van haar hield en hoe pijn het deed. Van de collega kan ik me heel goed veel authenticiteit in de geschifte situatie voorstellen. Dat het dus kon, dat hij innig van die vrouw hield en tegelijkertijd ook homobars bezocht. Dat hij al lang een vriend had maar hij ziek werd toen zij kwam vertellen dat ze ging trouwen. Plots twijfelde ik aan mijn hele stelling dat Dirk zich vergist, overviel de schrijnende tragiek me van het idee dat Dirk jarenlang niet kon functioneren omdat hij godganse dagen innerlijke robbertjes vocht met zijn homoseksualiteit. De tragiek van zo graag willen en niet kunnen. Volgende week gaan de collega en ik uit eten, even praten. Ik wil liefst afzeggen. Ik wil het eigenlijk niet horen, het roept alle empathie in me op die ik nu niet kan verdragen.

Woest
Ik ben woest, woest. Op het leven, dat ik echt niet meer leuk vind. Het is genoeg, het was al genoeg, dit is alleen maar pijn en het gaat nergens naar toe. Op Dirk. Omdat het zo’n lullig idee is dat hij dit al jaren wist en mij in mijn domme naïviteit liet. Omdat het onverdraaglijk is dat hij me zag lijden onder het niet-weten-waarom, en toch niets zei. Ik zou hem liefst castreren.
Woest zijn is niet goed voor me. Ik rijd 140, draai luide beats in de auto die me fysiek pijn doen, ben opgefokt. Mijn kaken zijn stijf van het klemmen. Ik zou willen huilen maar kan het niet. Mijn efficiëntie vaart er wel bij, want ik ram achterstallige e-mails op mijn toetsenbord en doe eindelijk wat dingen die waren blijven liggen, maar dan is het boos op en stort ik in en ben ik moe en wil ik niets meer. Het is een wonder dat ik nog niets stuk gemaakt heb, mijn auto niet in de prak gereden heb en/of nog niemand geslagen heb.

Opnieuw beginnen
Ik heb het kutgevoel dat ik door de mededeling van Dirk opnieuw moet beginnen, met heel dat rottige verwerkingsproces waar ik niet eens klaar mee was. Ik had het wel geapprecieerd vanuit efficiëntiestandpunt dat hij dit eerder had verteld, dan had ik wat rouwverwerking kunnen combineren. Lul.

Slecht plan (i)
Een babysit nemen om vervolgens in wanhoop naar de ex te rijden en twee uur lang te huilen op zijn bank is een slecht plan. Dat doen we dus niet meer en ik heb een contactstop doorgevoerd waar ik mezelf trouw aan houd.

Slecht plan (ii)
Het is een heel slecht plan om te googelen rond homoseksualiteit en met een mengeling van nieuwsgierigheid en afschuw op wat zoekresultaten door te klikken. Sommige dingen wil je niet weten. Echt niet. Dus nee, ik zal niet met jullie delen hoe je je anus moet spoelen in de voorbereiding op bepaalde huiselijke bezigheden. En ja, er zijn nog ergere dingen (*). Dit helpt overigens heel goed om de contactstop vol te houden.

(*) Ik ben niet preuts en iedereen moet vooral doen waar ie zin in heeft, maar het is best lastig je je ex waar je belachelijk veel van houdt en waar je je nog steeds vreselijk toe aangetrokken voelt, voor te stellen druk in de weer met een doucheslang.

Belazerd
Any case. Als het waar is, heeft hij me jaren belazerd en is niets van wat voor mij echt was, echt geweest. Als het niet waar is, sta ik nu weer eens op mijn kop voor niets. Maar op dit moment geloof ik dat het niet waar is maar hij het wel zelf gelooft omdat het de makkelijkste manier is om zichzelf te rechtvaardigen. Misschien moet ik hem de instructies om zijn anus te reinigen doorsturen om hem wakker te schudden. Euh, nee, contactstop. Dus.

Twijfel
Mijn karakter keert zich weer eens tegen me. Mijn sterke analytische vermogens die me op het werk geweldig dienen, zijn een blok aan mijn been. Ik heb de meest complexe verklaringsmodellen ontwikkeld, terwijl ik er eigenlijk gewoon niet aan wil denken. Ik wil mijn hoofd leeg, nu.

Hulp
Ja, ik ben al geruime tijd bezig met hulp zoeken. Ik ben er van overtuigd dat ik aan mezelf moet werken, maar tegelijkertijd vind ik het precies ook wat extreem, wat ik meemaak (hoeveel aan-jezelf-werken heb je nodig om hier zen bij te blijven?). Ik kan zo hard aan mezelf werken als ik wil, maar ik blijf dit nogal een nachtmerrie vinden.
Anyway, na verschillende therapeuten en ook de holistische therapeute, en na craniosacraal, osteopathie, shiatsu, voetreflexologie, energetisch werk, healings, yoga, pillekes van dr Vogel, allerlei voedingssupplementen, stenen onder mijn hoofdkussen, bachbloesems, ayurveda… heb ik nu een afspraak gemaakt bij iemand die emotioneel lichaamswerk doet, op advies van iemand wiens advies ik in deze aanneem. Ik heb alles geanalyseerd, ik weet perfect wat er met mij zelf aan de hand is en dat van Dirk zal ik mogelijk nooit weten. Maar het blijft wat steken als het om verwerken en verder gaan gaat (wat ook niet makkelijk is in deze zotte situatie). Emotioneel lichaamswerk dus. Ik zou mijn schoenen opeten op dit moment, als ik daarmee de garantie krijg dat het verdriet ophoudt. Het kan me niet schelen wat ik moet doen, als het maar stopt. Het is lijden dat ik amper kan verdragen, en ik ben het spuugzat, Ik wil verder, ik wil dat het ophoudt, ik wil dat er iets leuks gebeurt, ik wil dat dit echt het allerlaatste was. Ik wil een relatie met die leuke collega die ik ontmoet heb aan de koffie-apparaat en die zo degelijk leek en zo aardig en zo betrouwbaar en die een leuk brilletje maar ook een vriendin had. Kom op, mag er eens iets gewoon goed gaan? Verdomme.

@ work
Ik voel me bijna schizofreen, omdat ik gewoon verder functioneer. Blij dat ik kan werken, dat zorgt voor wat afleiding.

Flashbacks
Honderd momenten. Die keer dat ik hem in Ikea zei dat er een man naar hem zat te loeren – dat gebeurde overigens achteraf gezien wel vaker. De dag dat hij helemaal bleek weg getrokken was na de twintig weken echo en niet mee wou doen met het plannen van de benodigdheden voor de baby. Het briefje dat hij op de tafel achter gelaten had bij één van de verdwijntruken: ‘Beter één groot verdriet dan vele kleine.’ (Waarom is hij toen eigenlijk niet definitief van de radar verdwenen? Kan dat alsnog? Kunnen mensen opgeslokt worden door een zwart gat? Kan ik dat ergens bestellen?) De dag in de zomer nadat hij weg gegaan was waarop hij me zei dat er iets met hem aan de hand was dat hij niet kon vertellen (mietje!). De woorden ‘nicht’ en ‘flikker’ die hij gebruikte over zichzelf in de dramatische nacht van de bekentenis (moest dat echt?). Ik die hem huilend op zijn bank vroeg voorzichtig te zijn omdat hij een vader is (jeetje, heb ik dat echt gezegd?).

 

Behoorlijk verknipt dus, ik, nu. Dadelijk mezelf tot yoga dwingen, om iets constructievers te doen dan chips en chocola door elkaar eten en kijken naar instructiefilmpjes voor anusspoeling.

Verdraaid nog aan toe, hij heeft zelfs mijn foutste guilty pleasure ooit totaal verpest (cfr. kijken naar filmpjes van ‘niet lullen maar poetsen’ met Koen en Gigi).

Ik heb al dagen het gevoel dat ik wou dat ik niet bestond. Verdomme.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

46 gedachtes over “The days after the day after

  1. Wauw, prinses, dit is hevig. Het stormt en je zit er middenin. Kun je muren om je heen bouwen om achter te schuilen? Zelfs die vriend met ervaring lijkt me er nu te veel aan. Goed van je, die contactstop. Dirk nu zien kan je helemaal geen goed doen…
    En je laatste zin, ik duim dat je dat rotgevoel snel kwijt raakt, liever gisteren dan morgen!

  2. Beste Prinses, in de kern van de storm is het windstil en eindeloos rustig. Ik zou zo wensen voor jou dat je kon gaan zitten, blijven in en uit ademen en naar die kern in jezelf kon gaan, het hart van die innerlijke orkaan die je nu nog genadeloos meesleurt, waar het stil is en eindeloos rustig, het leven goed en Dirk bijna onbestaand… En dat je daar even zou kunnen blijven, uitrusten, in slaap vallen, zin en energie zou kunnen bijtanken – massa’s als het ook maar even kan…

      • Ja, dat geloof ik. Het is ook echt een bijzonder moeilijke situatie waarin je willens nillens verzeild geraakt bent. En het is ergens tragisch dat de bijzondere veerkracht die je nu al al die maanden hebt bijna nog je ondergang dreigt te worden. Want omwille van je veerkracht, je bijzonder heldere kijk op je situatie (die natuurlijk niet leidt naar even ‘helder’ voelen want gevoelens zitten zo niet in elkaar en zijn wel complexer dan dat), én je stand houden tijdens deze implosie van je leven, het zijn al deze dingen die paradoxaal genoeg veel deuren naar hulp(verlening) sluiten. En wat zou je niet kwaad en woest worden als je overal zo met je hoofd tegen de deur loopt terwijl je je goed bewust bent van het feit dat jouw welbevinden en je leven op de rails krijgen/houden van levensbelang is voor het welbevinden van je kinderen. Ik weet niet of ik het op die manier goed inschat, maar het lijkt me een bijzonder moeilijke situatie waarin vermoeidheid en uitputting ook een hele grote rol spelen. Mijns inziens maakt uitputting dat je door een situatie gegijzeld raakt, een machteloosheid waar je woest zou van worden op alles en iedereen, het leven in het bijzonder. Ik wou zo dat er een kentering kwam.

  3. Misschien moet de contactstop ook in je hoofd? Zodra je aan Dirk denkt, zeg je stop. Je probeert vervolgens acuut te denken aan iets leuks van de jongetjes. En aan wat jij zelf nodig hebt: rust.

    Weet je, hoe het ook zit: het is zijn probleem. Doordat jij blijft piekeren en analyseren, zit hij nog steeds in jouw leven. Als je echt los wilt komen van Dirk, zul je ook moeten stoppen met denken over hem.

    Jij bent alleen verantwoordelijk voor jouw keuzes, voor jouw leven, voor jouw kinderen.

    Zolang jij blijft denken over zijn probleem, heeft dat macht over je. Het gaat ten koste van jezelf. Alle energie die naar zijn probleem of geschiedenis gaat, kun je niet inzetten voor je eigen herstel.

    Heel veel sterkte!

    • Dat begrijp ik allemaal, maar verdriet is jammer genoeg geen knopje dat je kan afzetten. En ja, het is allemaal zijn probleem, maar we staan niet los van elkaar – zijn gedrag, keuzes en worsteling hebben mij in een situatie gebracht die ik niet wil en niet aankan. Daar kan je mentaal scheidslijnen trekken zoveel je wil, maar als je elke dag het gevoel hebt dat je voor opdrachten staat die je krachten te boven gaan, is zo’n onderscheid nogal betekenisloos.

      • Laat het dan gaan om jouw verdriet en jouw herstel, niet om zijn probleem.

        Want je bent het waard dat je goed voor jezelf zorgt. Je doet het heus goed, met elke dag toch opstaan en een nieuwe dag beginnen.
        Sterkte!

  4. Lieve prinses, ik zou je zo graag “beschermen” tegen deze pijn want dit is inderdaad te veel voor 1 iemand en zeker om het alleen te dragen. Moesten alle mensen die je een warm toedragen maar een kleine stukje van je pijn, verdriet en woede kunnen overnemen zodat jij terug rust in je hoofd en lijf krijgt…

    Ik hoop zo erg met je mee dat dit echt het laatste is, dat het vanaf nu het alleen maar beter kan gaan.

    Dikke dikke knuffel!

    (En mag ik me een beetje schamen over mijn reactie van gisteren over je vorige post. Ik denk dat ik niet besefte hoeveel tijd je al besteedde bij therapeuten allerhande. Je lijstje hierboven is veelzeggend. Ik wens je alsnog veel sterkte…)

  5. Niet bitchy, noch betweterig bedoeld: maar je hebt niets te willen in het leven. Blijven zeggen dat je het niet wilt, voegt niets toe, want het is zoals het is. Als je vecht tegen de bestaande situatie, wordt alleen je gevecht groter en komt de oplossing waar je zo naar hunkert, niet dichterbij.

    En als moeder kun je het wel aan, aangezien je de verantwoordelijkheid hebt voor twee kinderen – die Dirk ook zou moeten voelen, maar blijkbaar niet of nauwelijks kan invullen. Soit. Feit is, dat de boel op jouw schouders terecht komt. En dan kun je het ook. Want ik gok zo dat je vanochtend je kinderen uit bed hebt gehaald, ze hebt aangekleed en van ontbijt hebt voorzien? Misschien zie je kleine vanzelfsprekende dingen over het hoofd, die juist de sprankjes zijn waar je je nu aan op moet trekken. Een vieze plakkus van je zoon bijvoorbeeld. Of een boterham die dit keer voor 4/5 wel opgaat ipv compleet op de keukenvloer belandt. Ik noem maar wat.

    Verdriet kun je niet uitzetten. Maar misschien wel je focus verleggen van Dirk naar jezelf en je kinderen. Uiteindelijk heers jij over je hoofd en je hart, en niemand anders. Dan komt die oplossing misschien opeens heel dichtbij.

  6. Wat je voelt is begrijpelijk, geoorloofd en ik leef immens met je mee, echt. Maar wat je doet is destructief, en de enige die dat gedrag een halt kan toeroepen ben jij. Anusspoelingen? Seriously? Waarom lijk je te denken dat Dirk en zijn situatie tot op het bot fileren je beter zou doen voelen? Je zegt zelf dat je jezelf en je eigen omstandigheden al kapot hebt geanalyseerd maar dat het je geen stap dichter bij je beter voelen gebracht heeft. Loslaten is de sleutel. Ja, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan en nee, ik heb zeker niet alle antwoorden (al heb ik zo ongeveer alles wat je oplijst van hulp zelf ook geprobeerd), maar ik weet wel dat dit niet de manier is … (En jij diep vanbinnen ook.) Op de spoedeisende hulp komen regelmatig vrouwen die bont en blauw geslagen zijn door hun partner, meer dood dan levend. “Maar hij kan ook zo lief zijn” of “Maar je weet niet wat hij heeft meegemaakt als kind” wordt dan wel eens gezegd als een hulpverlener probeert om zo iemand los te weken uit de thuissituatie. Dus Dirks stem die je tot rust brengt? Weegt dat op tegen de emotionele rammeling die je telkens krijgt? Zeg die afspraak met de collega om erover te praten af: het is allemaal veel te rauw en jij omschrijft jezelf als veel te empatisch om dat er nog eens bovenop te gooien – en het dient tot niks. Doe iets voor/met de zonen iedere keer wanneer je de neiging voelt opborrelen om gedachten over Dirk na te jagen in je hoofd. Wil je zitten googelen over anusspoelingen? Bak pannenkoeken voor hen. Zit je je af te vragen of er misschien toch signalen waren? Bouw samen een fort van kussens in de living. Is dat dan het grote antwoord, de oplossing? Natuurlijk niet, en het klinkt vast belachelijk, maar toch is het de allereerste stap naar loslaten: uit dat hoofd van jou komen, want die draaikolk van gedachten (en bijhorend gedrag) sleurt je de dieperik in. Control your mind or it will control you, Prinses …

    • Je hebt gelijk en dat weet ik ook. Alleen spelen er twee dingen. (1) Het is niet omdat je iets weet, dat je dat gevoelsmatig ook helder hebt. Als Dirk zijn stem me tot rust brengt spreekt dat een heel ander deel van mijn zijn aan dan mijn kop die het allemaal wel weet, en daardoor wordt mijn hoofd dan weer eens volledig in de war gebracht. En (2): een van de merdes van verdriet/depressie/rouw/… is dat je niet (meer) in staat bent om te doen wat constructief is voor jezelf. Alles lijkt zijn waarde te verliezen, je wordt er kwaad en destructief van, je bent moe van verdriet en piekeren en belandt dan op websites met informatie die je liever niet weet, maar je hebt op zo’n moment ook niet de kracht om iets leuks te gaan doen, je af te leiden, ermee te stoppen, … Ik heb een vriendin die momenteel in een tamelijk zwarte periode zit. Als ik daar ben, denk ik: kom, doe die gordijnen open, eet een kop soep, kom uit je bed, neem een douche, ga eens naar buiten. Maar dat is nu net wat ze nu niet kan.

      • Wat je opmerkt in (1) is helemaal terecht, daarom dat het me zo belangrijk lijkt om jezelf niet/nauwelijks meer in de positie te brengen waarin je zijn stem hoort – een kwestie van zelfbescherming. En helaas preaching to the choir over (2) … Maar het heeft geen enkele zin als de mensen rond je meegaan in dat destructieve. Je vriendin kan het nu inderdaad niet zelf, maar dat neemt niet weg dat ze nood heeft aan iemand anders die haar fysiek uit bed en in de douche helpt, soep maakt en met zachtje dwang mee naar buiten neemt. Als je zelf niet meer in staat bent om constructief te zijn (wat gezien jouw omstandigheden nogal logisch is) begint uit het dal klimmen met dat feit onder ogen zien, en voor jezelf uitmaken of je het na enige tijd je wonden likken toch nog alleen kan ombuigen of hulp (therapie, medicatie …) moet inschakelen. Blijven hangen in het destructieve is niet gezond voor jou en de zonen en er kan pas verandering komen als je dat ten volle beseft, denk ik …

      • Ik denk dat ik alles besef, ook dat ik hulp nodig heb en het niet alleen kan. Ik kan de pogingen om hulp te zoeken al niet meer op vier handen tellen. Ik weet het dus, ik weet het allemaal. En toch is het lastig. Weten is jammer genoeg geen garantie.

  7. Dat van Dirk. Onverwachte wending indeed. Maar doet het ertoe? Of hij nu homoseksueel is of niet of weet ik wat allemaal? Heb idee dat je nu zit te overanalyseren en iets probeert te begrijpen wat je nooit gaat kunnen begrijpen. Enige wat jij kan proberen is ervoor te zorgen dat Dirk geen impact meer heeft op jou. Al zijn uitleg en tralala doet er niet toe. Het gaat niet om hem het gaat over jou.

    • Hier ben ik het helemaal mee eens. Of hij al dan niet homoseksueel is, doet naar mijn aanvoelen geen afbreuk aan al zijn ‘psychopate’ karaktertrekken die jij eerder hebt beschreven. Stel dat hij inderdaad homo is en om die reden van je weg ging, dan is dat nog steeds geen ‘excuus’ voor het achterlaten van een vrouw met een berg schulden en twee kleine kinderen. Ook mannen die struggelen met hun seksuele identiteit hebben verantwoordelijkheden voor zichzelf en voor zijn patner/kinderen. Ook mannen die struggelen met hun seksuele identiteit kunnen werken om ervoor te zorgen dat hun ex-partner niet alleen voor de schulden moet opdraaien. Mannen die struggelen met hun seksuele integriteit mogen niet profiteren van zwakke momenten van hun ex-partner om opnieuw de ‘sterke’ te kunnen zijn… Ik ziet het wellicht allemaal zwart-wit en het helpt je mogelijk niet omdat ik zo ver van je belevingswereld sta. Maar hij helpt je ook niet. Een contactstop lijkt me een goede stap. En voorts duim ik voor je, brand kaarsjes dat het bij jou allemaal wat rustiger wordt. Het is niet niets dat je meemaakt, en je bent goed bezig, maar uit je posts leid ik af dat je aan het einde van je Latijn bent. Ik hoop op een kering, misschien middels die therapie. Blijf vooral de dingen doen waar je positieve energie uithaalt…

      • Ik dacht eigenlijk net hetzelfde.

        Je hebt al vaak aangegeven dat je weet dat Dirk niet ok is voor jou. Dat hij je pijn heeft gedaan. Veel pijn. En dat je sowieso, hoe pijn het ook doet, afscheid van hem moet nemen. Omdat een relatie met hem tot problemen leidt. Omdat hij geen verantwoordelijkheid neemt, geen goede man voor je is,…

        Dus of hij nu hetero is, of homo, of gelijk wat. Eigenlijk maakt het niet uit. Jij moet verder.

        En ik hoop dat je de moed vindt om ook dit achter je te laten en verder te timmeren aan je toekomst. x

        P.s.: en ik weet dat het allemaal makkelijk gezegd is hoor…

  8. Uit je schrijven leid ik af dat je nog steeds in een soort shock verkeert en al de goed bedoelde raad die hier neergeschreven wordt, nog niet kan horen. En ook dat is ok. Alles is ok. Je bent intelligent genoeg om te weten wat de volgende stap is. En de tijd om in de spiegels te kijken, in je lijf te komen en dichter bij jezelf zal wel komen als jij er klaar voor bent. Heel veel moed gewenst!

  9. je boosheid moet nu een weg naar buiten vinden, wanneer die uitstroom ooit zal stoppen dat kan niemand voorspellen maar opkroppen lijkt me het minst goeie plan. Anders heb ik totaal geen idee hoe je zo’n fucked up situatie moet aanpakken.

  10. Je “moet” echt wat andere, leukere dingen gaan doen om je eenzaamheid te verdrijven. Ga in de natuur wandelen. Bezoek een museum. Ga een film zien, bekijk een nieuwe serie via YouTube, schrijf je in voor een avondcursus. Leer een nieuwe taal (ik kan Python aanraden – grapje). Doe nog eens zo’n soepactie! Of misschien een dessertactie? 🙂

  11. Pingback: Over verdriet en (ver)dragen | het grijze gat

  12. Dit is mijn eerste reactie op jouw blog.

    Ben die ooit beginnen lezen en dacht wat een dom iemand. Was in de tijd dat je soep maakte. Vond het al een superdomme beslissing om een vakantie te boeken en er het geld niet voor te hebben

    Dat was blijkbaar gelukt dan met die soep. Intriest.

    Had ondertussen ook gelezen dat je geld had geleend aan jouw ouders toen je nog met die Dirk was.. Hoe dom kan je zijn? Logisch dat de relatie met jouw ouders kapot is gegaan. Alles draait immers om geld. Helaas.

    Hele tijd jouw blog niet gelezen, via blog van Heidi, crème van een dame, toch weer jouw blog beginnen lezen.

    Maar meiske, je voelt je verheven tov alle hulpverleners. Die zijn volgens jou dommer dan jezelf. Je weet alles beter.

    Je gaat elke zondag koffie drinken bij de man die jou heeft laten zitten met 2 kinderen, en met schulden.

    Je praat zelfs over nog meer kinderen. HALLO?

    Je gaat werken ver van huis (ah ja, jij met jouw superdiploma en kennis verdient niet beter) en ziet je kinderen volgens wat ik lees weinig. En dan nog blijkbaar veel ambras. Heb echt medelijden met jouw kinderen.

    Ik heb echt een idee dat je de oorzaak van al jouw problemen bij jezelf moet zoeken.

    • @ Mieke: als je de hele blog beter zou gelezen en begrepen hebben, dan zou je nooit zo’n reactie geschreven hebben – wat een pretentie zeg! Het is niet mijn gewoonte om op reacties te reageren, maar dit vind ik er zo over… en ik wil hier prinses niet gaan verdedigen, maar ik heb met plezier soep besteld, soep die bij mensen terecht kwam die het echt nodig hadden en ondertussen een stukje vakantie van prinses en haar twee mannetjes gesponsord: ik word nog warm als ik er aan denk! Dus niets in-triest aan!

      Ik deel de ervaring van prinses dat het als hoger opgeleide zeer frustrerend is om bij een therapeut terecht te komen bij wie je je na 5 zinnen al afvraagt of je zou durven vragen op welke manier die persoon ooit diploma/getuigschrift haalde – en dat heeft niets met je verheven voelen te maken – en de drempel om nadien opnieuw hulp te zoeken is dan wel groot… dus ik heb echt bewondering voor de moed van prinses om het toch te blijven doen, want ja, ik weet dat er goede therapeuten moeten bestaan, maar 50 euro betalen aan iemand die op het einde zegt: fijn dat je me je verhaal vertelde, ik ga het gebruiken in mijn opleiding… dan kom je echt geen tweede keer meer terug hoor!

      En als je echt het verhaal zou gelezen hebben, dan zou je weten dat Dirk haar zo bedrogen heeft dat ze geld leende bij haar ouders om de schulden van Dirk te betalen… uiteraard heeft ze daar nu spijt van, maar zij is wel slachtoffer van Dirk hé…
      Bon, ik ben nu toch Prinses aan het verdedigen… en dat ging ik dus niet doen… zucht…

      De storm die nu weer over Prinses heen waait is al heftig genoeg, dat het niet nodig is om er nog een extra portie aan toe te voegen…
      Dus ik sluit me aan bij wat iemand hierboven ergens schreef: als we nu eens allemaal samen een soepactie of dessertactie organiseren, zodat Prinses heel snel even met haar mannetjes elders van deze storm kan gaan bekomen???

    • @Mieke: Als je de blog idioot vindt en Prinses een dom iemand, waarom lees je de blog dan in godsnaam? Jouw reactie zegt meer over jou dan over Prinses, maar daar had je waarschijnlijk nog niet over nagedacht.

    • Dit is mijn eerste reactie op een gedachte van een lezer van een blog.

      Ik ben de blog van Prinses ooit beginnen lezen en dacht wat een kracht. Was in de tijd dat je soep maakte. Vond het al een supermoedige beslissing om een vakantie te boeken en er voor te zorgen dat je zoontjes een fijne tijd hadden. Want: al zo weinig energie, en toch zoveel doorzettingsvermogen.

      Dat was blijkbaar gelukt dan met die soep. Hoopgevend.

      Had ondertussen ook gelezen dat je geld had geleend aan jouw ouders toen je nog met die Dirk was.. Hoe veerkrachtig, dat je op alle mogelijke manieren je (niet door jou veroorzaakte) problemen de kop in probeert te drukken, als een leeuwin.

      Ik ben jouw blog blijven lezen, omdat het mij de moed gaf zelf een moeilijke beslissing te nemen en uit een destructieve relatie te stappen. Als ik jouw blog maar niets vond, zou ik stoppen met lezen en geen negatieve, kortzichtige of domme reacties posten. Omdat niemand daar beter van wordt.

      Maar wolfsvrouw, je bent zo sterk. Je durft jezelf in vraag te stellen, en dat is de bodem voor immense groei. Je bent dapper.

      Je gaat op zondag nu en dan koffie drinken bij de man die jou heeft laten zitten met 2 kinderen, en met schulden. Je bent een mens, met de capaciteit om iemand doodgraag te zien.

      Je praat zelfs over nog meer kinderen. Ik hoop dat al je wensen uitkomen.

      Je gaat werken ver van huis en ziet je kinderen doodgraag. En dan nog blijkbaar met heel je hart en meer. Wat hebben je kindjes geluk met een mama als jij, die de kracht heeft zichzelf te ontplooien.

      Ik heb echt een idee dat jij voor velen een voorbeeld bent, en ik hoop dat je nog lang doorgaat met schrijven.

      Alle warms, lieve prinses.

    • Ik zat hier even met mijn mond vol tanden.
      Wat een lef om dergelijke reactie te plaatsen.
      Wie ben jij om te oordelen hoe slim of hoe dom iemand is?
      Wie ben jij om te oordelen over de (gevolgen van) iemands beslissingen?
      Beslissingen die genomen werden omdat het op dat moment het beste leek te zijn voor alle partijen?
      Wie ben jij om te oordelen over de job die prinses doet? (Met heel veel enthousiasme!)
      En vooral; wie ben jij om te oordelen over het geluk van haar kinderen?
      Wie haar verhaal volgt, en vele van haar blogs leest, weet dat ze alles, maar dan ook alles doet, om haar kinderen gelukkig te maken. Soep maken, om haar kinderen een reis te schenken die ze verdienen; zodat ze er ook eens helemaal uit zijn.
      Ze wringt zich in alle bochten om ervoor te zorgen dat haar kinderen niets te kort komen. Ze lééft ervoor, en voor niets anders.
      Jouw reactie zegt héél veel meer over jouw intellectuele capaciteiten dan die van prinses.
      Eet nog maar wat citroenen, en kijk vooral ook eens in de spiegel.

  13. Oei Mieke?
    Ik weet dat het niet aan iedereen gegeven is om empathie en begrip op te brengen voor problemen van anderen, maar is het nu echt nodig om zo hard te reageren?
    Ik ben er zelf even niet goed van en ik ben dan nog maar een “lezer” van deze blog, ik mag er niet aan denken wat de “schrijfster” nu moet voelen.
    Ik ben absoluut fan van vrije meningsuiting, heb er trouwens zelf dikwijls te veel.
    Maar ik vraag me af wat in hemelsnaam de toegevoegde waarde is van jouw bericht.
    Misschien moet je dat even toelichten?

  14. Prinses, ik heb geen ervaring met slechte relaties en in de steek gelaten worden en weet dus niet wat ik moet zeggen om je terug goede moed te geven. Door jouw blog besef ik wel hoeveel geluk ik heb met mijn relatie en dat ik die zeker moet koesteren. X

  15. De reactie van Mieke hierboven toont jammer genoeg aan wat slachtoffers van psychisch geweld, manipulatie, destructieve relaties e.d. voortdurend meemaken: een compleet gebrek aan inzicht in dergelijke complexe situaties, onbegrip, een gebrek aan empathie, kortzichtigheid… En ja, heel veel hulpverleners, mét diploma’s allerhande, hebben al even weinig inzicht in deze bijzonder moeilijke materie en richten meer schade aan dan ze goed doen. Jammer, maar ik vrees dat dit de realiteit is. Trek je dit vooral niet aan, prinses. Jij weet wel veel beter.

  16. Lieve lezers en schrijvers,

    Het verhaal van Prinses is duidelijk heftig, getuige de extreme reacties hierboven. Het raakt iedereen die het leest, de één in het meeleven, de ander in de oordelen, de één in een vergelijkbaar verhaal, de ander in het omgekeerde,…. En dat is ok. Anderen zijn spiegels voor wat er in onszelf leeft, Maar voor hier een hetze ontstaat is het misschien een idee dat ieder van ons voor zichzelf nagaat wat er precies geraakt wordt in onszelf en daar iets mee doet, in de eerste plaats voor onszelf. Want zoals in een vliegtuig dat op crashen staat is het belangrijk dat je eerst je eigen zuurstofmasker aandoet voor je anderen kan helpen. Ondertussen kan Prinses aangeven wat zij nodig heeft (meeleven, tegenwerking, materiële steun, raad, een luisterend oor, een sjot onder haar gat, … weet ik veel) en wie zich geroepen en klaar voelt om die specifieke steun te geven, kan daar dan op ingaan. Of zoiets?

  17. Wat ik me wel vaker afvraag, niet enkel op deze blog maar in het leven in het algemeen: kunnen wij (ja, ook ik ga niet vrijuit) nu nooit over moeilijkheden praten zonder dat er gescholden moet worden of met de vinger gewezen? In onze ogen is er altijd iemand ‘slecht’ of ‘ziek’ of ‘dom’ of ‘egoïstisch’. Is het Dirk niet, dan wel Prinses zelf, of Mieke van hierboven. Of misschien straks ik wel. En dat gaat maar eindeloos door: een stroom van verwijten, analyses waar altijd iemand een etiket krijgt opgekleefd. Is dat onze realiteit? Is het dan zo moeilijk om te aanvaarden dat wij allemaal (ja, ik ook) gewoon mensen zijn met sterktes en zwaktes, goeie kanten en slechte kanten, en dat we allemaal zowel lof als kritiek verdienen? En neen, uiteraard wil dat niet zeggen dat we met iedereen even hard overeen moeten komen, dat hoeft écht niet, maar als we merken dat iemand ons iets minder ligt, kunnen we dan niet gewoon wat afstand houden zonder nog eens ferm na te trappen?

    Prinses zit in een moeilijke situatie, hoe die er zo is gekomen weet zij van ons allemaal het beste, en ze zoekt naar oplossingen. Wij kunnen haar die proberen aan te reiken, en ze kan daar iets mee doen of niet. We kunnen ook zeggen dat we zelf bepaalde keuzes niet hadden gemaakt, dat mag allemaal gezegd worden in mijn ogen, maar daaraan bepaalde oordelen verbinden, is nergens voor nodig. Daar wordt niemand beter van.

    Dit is een blog, bovendien. We krijgen fragmenten uit een leven te zien, nooit het hele leven zelf. Ik val soms achterover van wat sommige mensen aan inzichten en oordelen klaar hebben. Wij kennen Dirk niet, bijvoorbeeld! Hoe kunnen wij dan doen alsof dat wel zo is? We kunnen alleen zeggen dat we merken dat Prinses niet bepaald gelukkiger wordt bij hem, of dat we toch die indruk hebben, maar dat weet ze zelf ook wel, lees ik.

    Terughoudendheid of zo, dat mis ik. Dit gaat over mensen, niet over karakters in boeken. Dit gaat over zoeken naar manieren om om te gaan met problemen, niet over het eindpunt van die zoektocht. Waarop rekenen we dan af?

    We zouden allemaal wat vaker moeten denken: weet ik dat eigenlijk wel zeker?

  18. Ik ben het helemaal met je eens Veerle, maar er zijn grenzen. Terughoudenheid en mildheid, twee zaken die ik zelf ook erg belangrijk vind, eindigen voor mij waar misbruik, psychisch geweld en manipulatie beginnen. Het is precies doordat mensen deze zaken doodzwijgen, niet begrijpen of relativeren, dat ze blijven bestaan en steeds erger worden. Dat misbruikers steeds meer hun gang kunnen gaan, meer nog, zelfs worden gestimuleerd in hun gedrag. Hier MOET eenvoudigweg veel meer over worden gepraat vooraleer het allemaal nog veel erger wordt.
    Ook vind ik het verkeerd om steeds te schuilen achter de stelling: “wij mogen niet oordelen want we kennen hem niet” of “enkel een psychiater kan na grondig onderzoek oordelen of iemand al dan niet psychopaat is of een persoonlijkheidsstoornis heeft”. Geloof me, als je één keer met zo iemand in aanraking bent gekomen, laat staan ermee samen hebt geleefd, heb je aan twee woorden genoeg om ze elders te herkennen. Het is bijna fascinerend om te zien hoezeer ze allemaal op elkaar lijken, hoe ze diezelfde 100 bizarre kenmerken hebben, diezelfde technieken om hun slachtoffers te destabiliseren en gek te maken, diezelfde manieren om de buitenwereld in te palmen en maskers te dragen, diezelfde slachtofferrol weten te spelen… Niemand die ze beter kan detecteren dan iemand die het zelf een keer heeft meegemaakt. Geen enkele theoretische studie en geen enkele psychiater kan hier m.i. tegenop.

    • Ik vind absoluut dat Prinses het recht heeft om te breken met Dirk als ze vindt dat die haar niet gelukkig maakt. Ook als Dirk niet dat label krijgt, of een ander label, heeft ze dat recht, vind ik. Ik begrijp alleen niet waarom anderen, die niets met hem te maken hebben, meegaan in het ‘uitschelden’ (niet letterlijk, maar je begrijpt me) van Dirk of gelijk wie anders.
      De enige zinvolle respons tegenover mensen die psychopathisch (of iets anders) zijn, is in mijn ogen: ermee breken. Niet uitleggen hoe lastig het is om met hen samen te leven of contact te houden, neen? Pas op: Prinses mag dat doen, absoluut, want zij kent hem. Maar wat in de reacties gebeurt, daar heb ik het moeilijker mee.
      Het gevaar is bovendien niet denkbeeldig dat mensen die NIET psychopathisch zijn, ook dat label krijgen. Ik vind het dus wel ok dat een psychiater daarover oordeelt.

      • Ik begrijp dat je er zo over denkt, Veerle, maar helaas is het helemaal niet zo eenvoudig en gaat het helemaal niet over iemand die wat “lastig” is om samen te leven en met wie je gauw even breekt en alles is opgelost. Wel gaat het over een heel subtiel spel van manipuleren, toneel spelen, mensen tegen je opzetten, het slachtoffer spelen en jou beschuldigen van feiten die hij pleegde, je vernederen en kleineren en dan weer ophemelen, pathologisch liegen en dan weer doodeerlijk zijn, je gek maken door objectieve zaken te ontkennen en zoveel zoveel meer dat te gek is voor woorden maar wel zo subtiel is allemaal dat je voortdurend twijfelt aan je waarnemingsvermogen en aan jezelf. En dat je, eerlijk waar, echt maar kunt begrijpen als je het meemaakte.
        De meeste psychopaten zijn zelfs zo goed in het manipuleren dat ze psychiaters, rechters enz. met gemak misleiden. Het duurt jaren vooraleer je beseft dat je een rol speelde in een afschuwelijk toneelspel en dat je inzicht krijgt in het feit dat bepaalde mensen er enkel maar op uit zijn om anderen te gebruiken en misbruiken, maar naar de buitenwereld toe de charme zelf zijn.
        Als normaal mens kun je daar met je verstand én je hart niet bij, en daarom duurt het vele jaren vooraleer je dit beseft. Nadat je eerst alle schuld bij jezelf hebt gelegd, externe oorzaken hebt gezocht voor zijn gedrag, je ogen bewust hebt gesloten voor heel wat absurde zaken, enz. En door vreselijk diepe dalen bent gegaan, die zouden kunnen worden vermeden als er veel meer kennis zou bestaan rond psychopatie.
        Ik begrijp dat het label psychopaat mensen die het niet meemaakten afschrikt, daarom spreek ik tegenwoordig gewoon over psychisch misbruik of psychische mishandeling, maar psychopaten zijn het wel.

      • Zonder in te gaan op de discussie. Ik denk dat ik al jaren probeer analytisch om te gaan met een absoluut onredelijke situatie, waardoor ik niet vooruit kom. Je kan er met je verstand en hart niet bij, maar blijkbaar heb ik de neiging (die me doodmoe maakt) om met mijn hart en verstand te blijven proberen begrijpen wat er gebeurd is, waar ook veel zelfonderzoek mee gepaard gaat en de dingen die jij noemt, Anna. Voor iemand die het wel zelf heeft meegemaakt, is het al zo complex om helder te zien. Bij mij met name omdat ik HOOP dat het niet waar is, dat ik me vergis. Ik begrijp heel goed dat mensen die het niet zelf hebben meegemaakt zich niets kunnen voorstellen bij een situatie die al het redelijke voorbij gaat. Ik hoop dat er in deze situatie bevestiging komt van het ‘label’ door een expert (die me eerlijk toegaf nog nooit van psychopathie gehoord te hebben), maar ik heb die bevestiging niet nodig om te weten wat ik weet.

      • Hoe doe je dat, breken met iemand met wie je voor de rest van je leven toch verbonden blijft? Met wie je niet zomaar kunt breken, omdat je niet op een eiland woont met slechts twee bewoners. Wat als je kinderen genen delen met die persoon die je, voor je eigen goed, beter nooit meer zou zien?

        Labels kunnen een zegen zijn, omdat ze op zijn minst een verklaring geven. Maar helaas. Psychisch misbruik, zelfs die soorten met heel duidelijke fysieke gevolgen, hoeft helemaal niet te leiden tot een labeltje bij de veroorzaker. Was dat maar waar, dan zouden heel wat mensen niet meer hoeven twijfelen. Of het niet toch aan hen lag. Of het wel zo erg was. Of het niet een ongelukkig toeval was dat met de beste bedoelingen gebeurde, ook al weet je eigenlijk wel dat er heel veel niet-toevallige acties nodig waren om je zo ver te krijgen. Omdat noch hart noch verstand kan bevatten dat wat gebeurd is heeft kunnen gebeuren.

      • Ervaring maakt mild, ook als die van een andere soort is. Daardoor weet ik ook welk verschil een label, of net het gebrek eraan, kan maken in het verwerkingsproces. Met een officieel label bij de veroorzaker wordt je veel sneller geloofd. Ook door jezelf.

  19. Anna, ik denk dat wat jij zegt niet noodzakelijk iets anders is dan wat ik zeg, eigenlijk. Ik besef heel goed (ja, ook uit ervaring helaas) dat psychisch misbruik enorm complex is, dat het soms jaren kost om er inzicht in te krijgen, en misschien nog eens jaren om jezelf ertegenover te positioneren. Ik wil niets minimaliseren, noch wat het effect is van wat psychopathen doen, noch hoe moeilijk het is om eraan te ontsnappen.
    Maar in mijn ogen kan je dat allemaal vinden zonder dat je je erover gaat opwinden (als buitenstaander, dus, niet als betrokkene) en grove taal gaat gebruiken. Eigenlijk is het zelfs zo dat ikzelf X (de persoon die ik kende en die ook extreem manipulatief was) begon te verdedigen telkens iemand meeging in mijn verontwaardiging over X’ gedrag, vanuit de visie dat niemand kon weten hoe X echt was. In mijn hoofd waren dat ongegronde oordelen, want ze waren enkel gebaseerd op wat ik zei, en ik was betrokken en bovendien ‘slechts 1 bron’. Soit, dat is natuurlijk mijn persoonlijke reactie, en dat hoeft niet die van iedereen te zijn.
    Prinses is vaak gedetailleerd en genuanceerd in haar beschrijving van Dirk (‘ik zie hem nog altijd graag’ bijvoorbeeld) en ik heb het gevoel dat de reacties dat soms compleet negeren. Die focussen enkel op ‘Dirk is een fulltime asshole’, en niet op hoe Prinses ervoor kan (of moet) zorgen dat ze een duidelijk beeld krijgt op wat ze wil (geen uitgemaakte zaak, lijkt mij) en hoe ze dat kan realiseren.

    Nu, ik wil hier totaal geen discussie over opstarten, eigenlijk. 🙂 Ik miste gewoon wat nuancering in de reacties – ik loop eigenlijk keihard weg van alles waarin mensen gedemoniseerd worden. Ondanks het feit dat ik dat met X ook zelf lang gedaan heb. Maar het leverde niks op. Absoluut niks.

    • Veerle, ik herken veel van jouw zijn in je reactie, jouw wens recht te doen, authentiek te zijn. Niet zomaar aannames te doen. Dat bewonder ik. Wat betreft Dirk is elke poging om het wat zachter en genuanceerder op te pakken naar hem toe, ijdel gebleken. Het is niets voor mij, maar hem verbieden binnen te komen en hem aan de deur te laten staan bijvoorbeeld, en daarin geen enkele ruimte toestaan, is het beste, want alle andere dingen lopen uit op crises en misbruik op de lange termijn. Voor de laatste crisis weet ik bv dat het zaadje geplant is toen hij met een Sinterklaascadeau kwam aanzetten, iets heel betekenisvol. Dat heeft me innerlijk weer aan het wankelen gebracht, hem wat krediet gegeven, ik bood hem een kop koffie aan, van het één kwam het ander, en vorige week heb ik weer eens gebruld van het huilen en een hele nacht niet geslapen omdat alles uit de hand is gelopen. Het is allemaal zo subtiel, een beetje ruimte – in mijn gedachten of mijn handelen – kan uitlopen op een drama, met iemand als Dirk.

      • Ja, dat geloof ik. Ik denk net als jij (en iedereen hier allicht) dat het het best is dat je het contact met Dirk zo veel mogelijk verbreekt.

        En tegelijk denk ik, hoe contradictorisch dat ook mag klinken, dan je daar pas toe in staat zal zijn als je een ‘zuiver’ beeld van Dirk krijgt, met alles wat hem voor jou én aantrekkelijk maakte én onuitstaanbaar. Ik denk met andere woorden dat je ook moet durven erkennen (en dat doe je in mijn ogen al!) dat Dirk ook positieve dingen heeft gedaan – los van of dat zijn bedoeling was of niet – en dat die je voor een stuk ook hebben gemaakt tot wat je bent. Pas op: ik zeg niet dat Dirk een goed mens is of zo, daar spreek ik me liever niet over uit, maar ergens in berusten, betekent volgens mij eigenlijk dat je kwaadheid noch verlangen voelt. Nu merk ik aan de posts dat je nog wat ‘zwalpt’ tussen die twee, en dat is uiteraard volstrekt normaal, dat zou iedereen doen. Wij zijn allemaal maar mensen.

        Ik hoop dat ik niet te zweverig klink – de kwaadheid die je nu voelt moet je zeker niet wegduwen, maar hou als perspectief (in de mate van het mogelijke) dat er een dag komt waarop je Dirk tegen het lijf zal lopen (lijkt me niet zo raar omdat hij de vader is) en dat doet je niets, niet in de goede maar ook niet in de slechte zin. Houd in je achterhoofd dat hij je evenveel doet als de postbode, zoiets. (Nu maar hopen dat de postbode je niets doet, hé. 😉 )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s