Dirk & de ultieme verrassing

Dirk en ik maken ruzie. De gemoederen lopen behoorlijk hoog op. Maar ergens is het ook heilzaam (alsof je pas kan helen in het gesprek tussen dader en slachtoffer), en in momenten lijkt er een soort doorbraak. Of hij beseft hoe bang ik van hem was? Of hij weet wat het voor me betekend heeft om die rotbevalling alleen te moeten betalen? Dat hij me verwoest heeft door weg te gaan, maar ook door de tijd daarvoor. Hij schreeuwt dat hij dat weet, dat hij het niet wil horen. Ik huil met lange halen. Hij vertrekt, ik loop achter hem aan en schreeuw dat hij het weer doet. Me alleen laten op een moment dat ik er niet alleen voor wil staan.

Tien minuten later is hij terug. Ik zit huilend en trillend aan de keukentafel, ver weg van de Peuter die een filmpje kijkt op de bank. De Kleuter is er niet, maar goed ook.

Dan zeg ik het. Wat ik al ongeveer 20 jaar weet maar waarin alles samen komt dat er met mij aan de hand is, dat me belemmert, waar al die onevenwichtigheden van dit leven, al dat zotte en grenzeloze en absurde en uitgeputte vandaan komt.
Ik moet al heel mijn leven meer doen dan ik kan. Jij bent de eerste die ooit echt voor me gezorgd heeft en toen werd het alleen maar erger en liet je me in de steek.’

Ik huil en tril en ben tegelijk beyond reason en behoorlijk scherp, want in mijn hoofd komt alles samen. De moeder met manische buien en altijd overstuur. De vader die zich kapot werkte. De opdracht uit te rekenen hoeveel uren mijn vader had moeten werken voor nieuwe spullen die ik kreeg. Het feit dat ik een brusje ben, een zus van meerdere kinderen met een handicap. Dat ik als kind al wist dat er geen draagkracht genoeg was om het normale kind, ik dus, ook nog te geven wat het nodig was. Dus ik verstopte me in boeken, hield me op de achtergrond, vroeg weinig, kreeg weinig, deed mijn best om te helpen, verantwoordelijkheden te nemen, te koken voor het gezin, te luisteren naar mijn moeder en haar problemen, op te ruimen, de was te doen, onzichtbaar te zijn. Ik deed als klein kind al wat ik niet kon. Ik had elke dag buikpijn waar ik niets over durfde zeggen, ik dacht altijd altijd altijd dat ik moest overgeven, ik was godganse dagen doodsbang dat ik moest overgeven. Ik voelde me nooit gewoon goed. Ik speelde niet, ik las. Ik voelde me ouder dan andere kinderen. Ik probeerde alles goed te maken thuis, maar het werd nooit beter – wat ik ook deed of liet.
En later, het onvermogen om een goede wederkerige relatie te hebben. De angsten die gepaard gaan met moeder zijn. Het grenzeloze in werk. De hoge eisen aan mezelf. Dirk die even voor me zorgde. Ik die finaal voor hem viel. De verandering, de hel, zijn vertrek. Elke dag de opdracht meer te doen dan ik kan. Het gevecht met faalangst en uitstelgedrag en werk en gezin en huishouden. Dat dagelijkse gevecht met mezelf – over mijn recht op verdriet en op rust en op dat het soms genoeg mag zijn. Dat ik al heel mijn leven moe ben. Dat ik niet voor mezelf kan zorgen, dat ik gewoon niet voel of ik honger of dorst heb. Ik voel alleen pijn en vermoeidheid en kou.

Dirk kijkt me aan en zegt dat hij me iets gaat vertellen. Ik hoor hem amper maar kijk hem aan, en hoor dan het woord ‘homoseksueel’. Hij heeft me verteld dat hij homoseksueel is.

Het huilen houdt op. Ik stel hem vragen. Nee, hij heeft geen relatie met een man gehad en ja, hij hield van me en … Ik ben volkomen verbluft. Ik had alles verwacht, alles al eens gedacht. Maar dit nooit.

De crisis is totaal. Een uur later lig ik uitgeput op de bank, rillend van de kou. Dirk is doodkalm, praat tegen me, besluit bij me te slapen, houdt me heel de nacht vast terwijl mijn hoofd duizend kringetjes draait en ik niets begrijp, niets meer begrijp. Ook niet mijn eigen reactie.

Het is alsof de hemel op mijn kop gevallen is, alsof de wereld ingestort is.

Omdat het nu uitgesloten is dat hij ooit terug komt? Nee, dat wil ik immers toch niet? Ik denk dat de verwarring er eerder in zit dat dit een ander licht werpt op alles dat was. Ik ga er al een tijd vanuit dat ik te maken heb met een ex-partner met een persoonlijkheidsstoornis. Daarom ben ik een rechtszaak begonnen, om bescherming te zoeken. De persoonlijkheidsstoornis zou verklaren waarom de relatie zo destructief is geweest voor mij en hij me in puin heeft achtergelaten, duizenden euro’s armer, zonder ooit echte verantwoordelijkheid genomen te hebben voor om het even wat. Ik snap er niets van. Maar hij ligt  naast me en houdt me vast en zegt dat hij nu eindelijk eerlijk is met me en dat hij nu mijn man weer kan zijn en dat hij vanaf nu voor me gaat zorgen en dat we nog een kind kunnen krijgen samen. Dat gaat op in de enorme soep in mijn hoofd. Pas de volgende dag realiseer ik me hoe absurd het is.

The day after

Ik zet de peuter af om 7u. Hij huilt. Ik huil. Ik moet naar Duitsland rijden om daar een studieochtend te geven. Ik heb geen letter op papier, ik heb niets voorbereid. Niets. Ik heb geen tien minuten geslapen. Ik ben mezelf niet en ik herken mezelf niet.

Hoe verder ik rijd, hoe witter de omgeving wordt. Ik bel een vriend die zelf homoseksueel is. Ik hoor hem bijna fronsen. ‘Hee, meid, too little, too late,’ zegt hij. Ik krijg een smsje van een vriendin die me vraagt waarom ik hier zo van overstuur ben, dat het toch niets verandert aan wat me te doen staat. Ik bel Amber, die spontaan in lachen uitbarst. ‘Nee, niet Dirk,’ zegt ze.

Ik geef een studieochtend zonder een letter voorbereiding op papier. Er is een bord. Ik luister naar het organisatieprobleem, zet heel oldschool het model dat ik ontwikkeld heb op het bord en licht toe hoe het werkt en waarom ik geloof dat het een antwoord kan zijn op hun problemen. Vervolgens laat ik heb kennis maken met methodes en werkvormen uit het model. Het is heftig, enkele teamleden huilen tijdens de werkvormen waarin ze uitgenodigd worden perspectieven te verbreden, te veranderen, en te vertellen hoe ze bepaalde zaken ervaren en duiden. Als ik weer vertrek zijn ze dankbaar, er is wat gebeurd, ze zijn in beweging gekomen. Ik zet mijn zonnebril op, ga de baan op, schud mijn hoofd uit ongeloof, en dan begint het. De lange rit, waarin ik mijn ziel uit mijn lijf huil, waarna ik hees ben van het janken. Bij momenten hoor ik mezelf diep en wanhopig brullen als een gewond dier. Mijn tranen zijn zwart van de mascara, ik krijs van ellende. Ik wou dat ik dit niet moest meemaken, het is zo genoeg voor me.

Dan krijg ik een sms van een vriendin die me vraagt of Dirk ziek is of aandacht nodig heeft. Ik schud mijn hoofd. Het lijkt alsof ik plots wakker word. Dirk zijn bekentenis deed geen enkel puzzelstukje op zijn plaats vallen, het verklaarde helemaal niets. Bovendien heb ik geen enkele aanwijzing gehad om dit ooit te vermoeden en de vrienden die Dirk kennen en die ik in vertrouwen heb genomen, vallen even hard uit de lucht. Ik realiseer me plots dat ik mezelf niet ben. Onvoorbereid en zonder een minuut slaap naar Duitsland rijden en daar een studiedag gaan geven? Dat is helemaal niets voor mij, dat ben ik niet. Dit gevoel van vervreemding van mezelf herken ik van vroegere crises met Dirk. Ik herinner me plots hoe hij genoot van mijn crisis gisteren, hoe het aanleiding was voor hem om de boel over te nemen. Hoe zwak ik me voelde, hoe weerloos tegenover zijn besluit bij me in bed te komen. Hoe afhankelijk ik werd van hem. Hoe willoos. Ijskoud en glashelder weet ik plots dat het niet waar is. Het is niet waar. Dirk is een psychopaat en dit is zijn ultieme manipulatie. Wat niet wegneemt dat ik geloof dat hij het zelf gelooft, dat hij homo is.

Enige achtergrond. Ik heb altijd het gevoel al gehad dat Dirk zijn buitenkant en binnenkant niet met elkaar in verbinding stonden. Hij gebruikt maskers. Dingen die hij zei en deed correspondeerden niet met zijn innerlijk. Een heel duidelijk teken daarvan is dat hij heel betekenisvolle momenten uit onze relatie niet meer weet. Hij heeft daar met zijn buitenkant gehandeld, maar hij was daar innerlijk niet eens bij.

We hebben het hier over gehad en hij heeft dit toegegeven. Ik heb het boek van Jan Storms (‘Destructieve relaties op de schop. Psychopathie herkennen en hanteren’) tientallen keren gelezen en alles herkend: de dode ziel vanbinnen, verborgen achter verfijnde overtuigende maskers, de binnenkant en de buitenkant die niets met elkaar te maken hebben.

Ik realiseer me dat hij verborgen homoseksualiteit aanhaalt als verklaring om die kloof tussen zijn buiten- en binnenkant te verklaren, en alle ellende die daaruit voor gekomen is.  Maar het is niet waar. 

Dat hij homoseksuele gevoelens heeft, kan best. Homoseksuele fantasieën, homo-erotische verlangens. Mij best, daar sta ik niet van te kijken. Ik ben er zelf van overtuigd dat seksualiteit niet zwart of wit is, maar dat je ergens op een lijn zit tussen hetero- en homoseksualiteit. Ik ben zelf twee keer tot achter mijn oren verliefd geweest op een vrouw. No big deal, ik geloof dat dat kan. Ik geloof niet zo in de etiketjes homo, hetero, lesbo. En ik wil best aannemen dat Dirk altijd al en nu homoseksuele gevoelens koestert. Maar het is niet waar dat dat de oorzaak is van de kloof tussen zijn binnen- en buitenkant. Ik denk terug over de avond en de nacht, en zie hoe hij me bewust in crisis heeft gebracht om vervolgens te kunnen floreren, invloed uitoefenen. Hij schakelt mij uit, doet me vervreemden van mezelf en slaat dan toe. Psychopaten zijn mensen die anderen kopje onder moeten duwen om zelf boven water te komen. Dat is Dirk.

Ik haal de kinderen op, ben plots doodkalm. De avond verloopt normaal. Ik bel nog even met Amber. Ik vertel dat ik al een tijdje op zoek ben naar hulp, dat ik te uitgeput ben geworden, dat ik zodanig verzwakt was dat Dirk vrij spel heeft gekregen en de boel weer eens totaal op stelten heeft gezet, mij van mezelf heeft vervreemd.

Dirk belt. Ik stel de grenzen. Dat dit noch voor mij noch voor de kinderen goed was. Dat er afstand nodig is. En dat hij niet homoseksueel is, al geloof ik dat hij wel homoseksuele gevoelens kan hebben. Dat moet hij vooral uitzoeken als hij dat nodig vindt, maar het verandert niets aan het onrecht, de pijn, alles wat er gebeurd is dat niet had mogen gebeuren. En nee, hij komt niet terug om voor me te zorgen, nieuwe kinderen te maken of mijn man te zijn. Wat een absurd idee was dat ook.

The day after the day after

Ik voel me sterk en rustig, neem een aantal maatregelen. Alles is glashelder in mijn hoofd, van de parentificatie waar ik net over schreef, tot hoe alles geworden is vandaag en wat me te doen staat, namelijk mezelf beschermen en in mijn kracht komen om voor eens en altijd een einde te stellen aan de zooi met Dirk en ondeugdelijke mannen en al die pijn en dat grenzeloze in mijn bestaan. Maar het erge is dat ik al vaker op een punt van absoluut bewustzijn ben geweest en dat bewustzijn, weten wat er aan de hand is, niet altijd genoeg is om de stappen te zetten die nodig zijn om te helen en te veranderen. Daarom schrijf ik dit nu op, hier. En druk ik dadelijk op ‘publiceren’. Als ik het nu niet opschrijf, geraak ik het kwijt. Ga ik twijfelen. Word ik moe. Wurmt Dirk zich hier weer binnen omdat ik geen wapens heb en ik te moe ben om te denken, te kijken, de burcht te verdedigen.

De vriend die homoseksueel is komt langs. Het gesprek resulteert in een sms aan Dirk. Dat hij zelf de knoop maar moet ontwarren die gevormd is door realiteit, illusie en rechtvaardiging. Dat ik afstand neem van hem om in mijn kracht te kunnen zijn.

Dat het een nachtmerrie is, denk ik. En tegelijk heeft het alles op scherp gezet. Scherper dan ooit. Ik hoop, ik hoop dat dit de doorbraak is. Dat ik nu eindelijk al mijn eigen k**patronen kan veranderen, orde op zaken stellen, Dirk buiten houden, de moeder zijn die ik moet en wil zijn.

 

 

 

 

Advertenties

67 gedachtes over “Dirk & de ultieme verrassing

  1. Dikke knuffel. Parentificatie… ik ken het en de gevolgen ervan voor de persoon die je bent. Decennia later pas zie ik het glashelder. Jij bent een pak jonger om er wat mee te doen, voor jezelf en het geluk van je kinderen.

    • Maar wat KAN je doen? Ik heb het woord voor het eerst gebruikt toen ik 19 was om te beschrijven wat er met me aan de hand is. Intussen 31, gewond door een destructieve relatie, moeder van een boos jongetje, elke dag denkend dat ik het niet aan kan. Ik heb verschillende therapeuten gezien en wat alternatieve therapieën gevolgd, maar het wordt niet beter.

      • Ik kan alleen maar voor mezelf spreken natuurlijk. Dit heeft gewerkt en werkt nog altijd als het moeilijker gaat: Een goede prins op je pad die je bijtrekt als je je dreigt te vergalloperen, je hart luchten bij wie je vertrouwt, afstand nemen van al wie ondeugdelijk is, erover lezen en weten dat het niet jouw schuld is, en energie halen uit de liefde voor en van je kinderen.

  2. Je tekst grijpt me naar de keel. Het is zo complex allemaal. Een nachtmerrie, inderdaad. Ik hoop dat de nachtmerrie snel voorbijgaat. Knuffel.

    • O, en ik pleit er normaal altijd voor om wat milder voor elkaar te zijn, maar volgens mij mag jij voor die hele Dirk heus wat minder mild zijn, stilaan.

  3. Alweer moet ik damngoodsoffie gelijk geven over dat minder mild zijn. En ga ervoor, stap voor stap! En weet dat je weg nooit een rechte lijn vooruit is, maar vol bochten en omleiding. En af en toe zet je een stapje terug om alles weer helder te krijgen, om de juiste richting terug te vinden…

  4. Wow, Prinses. Zo heftig.

    Weet je, jij moet niet lief zijn voor iedereen. Not everybody has to like you. Jij hebt zelfs het recht bepaalde mensen finaal aan de zijlijn te zetten. Jij mag je volledig terugplooien op jezelf en je zoons, en jij mag iedereen die het jou moeilijk maakt gewoon buiten kegelen. Dat gaat waarschijnlijk lijnrecht in tegen wat jou als kind werd aangeleerd. Maar het lijkt mij een levensnoodzakelijke les.

    Jij mag kwaad zijn -dat is je volste recht. Kwaad op je ouders, kwaad op je situatie, kwaad op Dirk. Al die woede mag je voelen en uiten (al zou ik dat niet tegenover hen persoonlijk doen). Want al die woede is er, met recht en reden, maar omdat we geleerd hebben altijd braaf en lief te zijn en ons te gedragen, zijn we geneigd die woede naar onszelf te richten.

    Ik kan me voorstellen hoe afschuwelijk het moet zijn zo te hunkeren naar iemand die voor je zorgt, en het dan opeens aangeboden te krijgen, maar nadien te ontdekken dat daar heel andere motieven achter zaten. Dat hunkeren naar zorg, o meid, ik weet het, dat snijdt door merg en been. Dat is hartverscheurend. Maar we hebben geen andere optie dan ervan uit te gaan dat niemand voor ons gaat zorgen, en dat we het zelf moeten doen. En dat gaat lukken hoor. Dat gaat echt lukken.

    • Helemaal mee eens. Schrap die vent uit je leven, hij is het niet waard om een zoveelste keer te triomferen en zich alleen maar beter te voelen omdat jij je slecht voelt. Ziek.

  5. principessa, ik wou dat ik zachtjes aan je kon schudden soms. en dat het beter met je ging. en dat ze je met rust lieten. en dat het je hoofd niet zo bezette. verdomme toch. ik weet dat je geen tijd hebt en dat het duur is, maar is het een absurde suggestie om naar een therapeut te gaan hiermee? ik stuur je heel veel liefs

    • Lieverd, ik heb al zo veel geprobeerd. Meerdere therapeuten, allerlei alternatieve stuff. Healings en al. Maar er heelt niets, ik voel me alsof het vanbinnen een puinhoop is, en ik exact weet hoe dat komt en wat er aan de hand is, maar er toch niets aan kan doen. Het hele weten is trouwens vrij onverdraaglijk.

      • Knuffel prinses, je bent een
        waardevolle diamant! Ik weet hoe moeilijk het allemaal is en
        wil je de les niet spellen.
        Jij weet dit ook: opgeven
        is geen optie, ook al
        word je soms gek van
        vermoeidheid, pijn, onbegrip
        enz. Geloof me blijf in jezelf geloven en in beterschap. Er is altijd licht, licht en
        hoop in
        de claustrofobische duisternis. Je bent niet alleen. Ik heb mijn puzzel ook compleet gemaakt, eindelijk, ik weet precies hoe en wanneer ik de hevige schokken heb opgevangen waar ik nu nog de gevolgen
        van
        draag. Pijnlijk, maar ik heb het totaalbeeld. Ik vind persoonlijk het weten beter dan het niet weten, want hoe onverdoofd je je soms voelt, je leeft, je voelt… Je weet! Da’s mooi! Je kinderen zijn mooi, jullie liefde is mooi, jij bent mooi!
        Veel sterkte, voor mij ben je geen prinses maar een koningin waar ik immens veel respect voor heb. Blijf in
        je kracht geloven ook al
        verdwijnt die soms op de meest hulpeloze momenten. Liefs.

  6. “Ik moet al heel mijn leven meer doen dan ik kan.” Met de opsomming die volgt lijkt dat nog steeds een understatement ervoor. Sommige patronen zijn zo moeilijk te doorbreken, sommige denkbeelden zo moeilijk achter je te laten en zelfs als je verstand al weet dat iets klopt -of net niet-, kan je gevoel niet altijd volgen. Je smijten in je werk en veel energie krijgen van het feit dat je daar écht gezien wordt en voor vol aanzien wordt. Je elke dag voelen tekortschieten en de schuld voor alles wat thuis niet goed loopt internaliseren. Ik vind het niet raar, met de patronen waarin jij opgroeide. Weten op hoeveel manieren het fout kan gaan, maar nooit gezien hebben hoe het wel goed kan, dat is verdomd kl*te.

    Hoe kwaad ben je om alles? Kun je je woede gebruiken om energie te krijgen? Het klinkt waarschijnlijk raar, maar kwaadheid en woede hebben mij bepaalde periodes net de energie gegeven die ik nodig had toen ik over de rand dreigde te kukelen. Genoeg woede om me ’s morgens niet in bed te willen verstoppen, maar te willen vechten tegen de wereld. Omdat ze mij na al het voorgaande niet meer klein gaan krijgen en dat ik dat wel eens ga tonen -of op zijn minst proberen-. Als alle andere energie me in de steek laat, wordt kwaadheid mijn motortje. En tegen dat dat leegloopt, is de frustratie grotendeels uit mijn lijf en de storm iets minder geworden. Tot nu toe toch.

    Ik hoop, hoop, hoop dat deze nachtmerrie echt een doorbraak is. Ik duim voor je!

  7. Dirk homo? Ik kruip even weer op mijn stoel. Dirk homo? Maar jongens toch. Alsof hij nog geen steken genoeg heeft uitgedeeld in dit éénzijdige steekspel

  8. Lieve prinses, wat een maand is me dat hier! Er worden zoveel ogen geopend in mijn omgeving, zoveel jarnelang aanslepende knopen krijgen ineens een hakbijl die uit de lucht komt gevallen, … Echt raar!
    Ook bij jou dus. Momenteel is het heel eng en heftig maar ik ben trots dat je zo snel de juiste beslissing hebt gemaakt. Een dikke virtuele knuffel voor jou.

  9. Je bent al wie je bent. En je bent goed zoals je bent. He-le-maal goed.
    Elke dag is een nieuwe kans, ook de day after the day after the day after etc. Grijp ‘m! En zettumop!

    • Ben ik weer. Ik moest je lawine even laten bezinken… en voeg nog wat toe aan bovenstaand:
      lieve Prinses, zie je een manier om je Achilleshart te pantseren? Op slot te doen, voor deze ene meneer dan? En je voordeur ook alsjeblieft?? Ik zou bijna zeggen, bel de politie de volgende keer dat hij weer met zo’n ongelofelijk l*lverhaal aankomt om je met uiterst geraffineerde manipulatie wederom 24 uur of langer voor zichzelf te claimen…
      P.s. Niet bang zijn voor dat Achilleshart, het past bij jou. Want het maakt je ook precies zo geliefd en zo bijzonder als je bent!

  10. Goh prinses, ik lees het met een krop in de keel … Wil je veel kracht toewensen, jij kan dit stoppen. Voor jezelf en voor je kinderen. Je bent gewoon ok zoals je bent, je bent al een goede moeder.

  11. Heb je al iets over Past Reality Integration gelezen? Ik bedoel hiermee niét dat daarmee alles opgelost geraakt ofzo, maar het sluit erg aan bij wat je nu al weet én kan net nog een aanvulling geven om verder je patronen te doorbreken.

  12. Wow, intense post…
    Geloof in je kracht en je intuïtie !
    Je bent een wolfsvrouw.
    “If you can imagine it, you can achieve it. If you can dream it, you can become it” (William Arthur Ward)

  13. Hoi hoi

    Wat een immense tristesse.

    Op je vraag ergens in de comments: wat KAN je doen?
    Zoals Michael Jackson zei: start with the man in the mirror.
    Daarbij denk ik dat volgende zaken misschien vlak voor je liggen, en je zonder healing of alternatieve therapeut kan doen.

    1. Parentificatie of niet, het verleden zal er niet meer door veranderen. Je ouders hebben, zoals alle ouders, fouten gemaakt, in meerdere of mindere mate, en er zijn zeker dingen die (helemaal) niet goed zijn gelopen. Het is belangrijk dit te beseffen, maar het is minstens even belangrijk om te beseffen dat het wellicht niet expres was (ze zijn ook het product van hun opvoeding, omgeving, omstandigheden). Dat ergens kunnen zien, zou jou een grote rust brengen. Pas op, ik spreek jouw ouders niet goed, maar het leven is by no means rechtvaardig. Veel mensen worstelen hiermee. Het is de vraag hoe je een manier kan vinden van ermee omgaan, dat het je niet belemmert.
    Blijvend beschuldigen of een “wiedergutmachung” of heling te verwachten vanuit die hoek heeft weinig zin. Het kan komen op een dag, of niet. Ik stel voor dat je er alleszins niet op gaat wachten. Uiteindelijk moet je proberen op een pad te raken waar je de dingen doet omdat JIJ ze wil, JIJ ze hebt gekozen en ze JOU gelukkig maken, en niet omdat er dan een mama of papa staat te applaudiseren (ook al is dat natuurlijk iets dat we allemaal verlangen). Maar soms zit het er niet in. Dat kunnen accepteren, katapulteert je uit de pijn dat dat kind in jou nog voelt. Op een punt geraken waar je hen kan zien zoals ze zijn: ouders zijn mensen. Mensen hebben zichzelf niet gemaakt, mensen maken fouten en mensen kunnen vreselijk zijn, ook tegen (jonge) kinderen. Is dat onrechtvaardig? Ja. Doet het pijn? Ook. Finaal kan je enkel zorgen dat je het nu, in de jaren die komen, beter maakt. Dat je zelf beter voor jezelf zorgt, zodat je ook je pijnen niet uitstort op de volgende generatie.

    2. In je tekst gaat het heel lang over Dirk, wat hij denkt, voelt, of hij homo is of niet… Het is altijd verleidelijk voor jou om je bezig te houden met hem. Echter, en zeker met de energielevels die je hebt, is het beter dat soort gedachten te laten zijn voor wat ze zijn. Uiteindelijk weten we niet wat hij denkt. En het doet er ook niet toe. Dus net zoals met piekeren: als je jezelf erop betrapt dat je theorieen zit te bouwen rond wie/wat/hoe hij is – zeg STOP en ga even iets anders doen. Jij moet aan jezelf denken.

    3. Je ziet het verband vast wel over hoe je niet vooruit geraakt en de nabijheid met Dirk. Dus – zoals ik eerder zei: knopen doorhakken en kiezen. Je kan niet op hem leunen en onafhankelijk zijn. Niet meer bellen, geen koffie, geen sleepovers (bedenk ook eens hoe verwarrend dit is voor jouw zoontjes lieverd?) – enkel op de rechtbank en beschaafd zijn als hij ze komt ophalen (of doet hij dat niet?)

    4. Daarbij toevoegend: wat is er zo erg aan alleen zijn als met twee het bovenstaande scenario betekent for the time being? Dacht ik ook, ja.

    5. De beste raad die ik zelf ooit kreeg was: concentreer u op de mensen die willen dat je vooruit gaat, dat je gelukkig bent, die u willen helpen. Al die anderen: fuck off. Dat heeft mij toen geholpen om nieuwe perspectieven te zien en ruimte te creeeren.

    6. Dat brengt me bij een ander punt van “hulp buiten de deur” – een therapeut is zinvol als je zelf het puin ruimt. Zo iemand kan het verschil zijn tussen een schup (in je uppie) of een graafmachine (met een therapeut) – maar jij moet ruimen, scheppen en aan de slag. Het is geen kwestie van ticking boxes – het vereist hard en lang werken, malen en triestig zijn. En dan nog duurt het vaak jaren eer je je inzichten wat op een rijtje hebt.

    7. Tenslotte: je moet echt waar goed in je hoofd steken dat op deze wereld enkel jij voor jezelf kan zorgen, en niemand anders zal dat voor jou doen. Zoals in het vliegtuig: eerst zelf zuurstofmasker op, dan pas de kinderen helpen. Dus stop met die zorgen van anderen te absorberen, hun beweegredenen te analyseren en dan nog een paar acties voor die personen te ondernemen. Denk aan jezelf. Eens je weer stevig staat, kan je weer een handje toesteken bij anderen (en dan nog).

    Het komt wel goed meid. Echt. Leer maar eerst eens even alleen zijn (je doet dat immers keigoed).
    Liefs,
    Ruth

  14. Wat is Dirk toch een egoïstische persoon!
    Soms denk ik dat je intelligentie je in de weg zit…al die kaders die jij hebt, het analyseren wat je zo goed kan..Pas op, ik vind het mooi en ook leerzaam…maar soms moet je gewoon kunnen fysieke en mentale afstand nemen en zeggen “uit mijn huis en uit mijn hoofd, kl++++. en dan soep maken, of cake bakken, of naar een aflevering van Friends kijken en chocolade eten en keihard dansen in je keuken op I will survive en alleen al energie krijgen van het feit dat je van die mens af bent.
    En dan nog iets, ouders met hele rare kronkels, ik praat dat gedrag zeker niet goed en ik ben er ook ergens zeker van dat zoiets effectief je partnerkeuze beïnvloedt.
    Maar met jouw energielevel nu, is het misschien van “Pick your battles”.
    Is er geen mogelijkheid om hen (in je hoofd) enkel als oma en opa toe te laten?
    Als je een bepaalde vorm van constante steun zou voelen , als is het maar ten opzichte van de kinderen, dan zul je Dirk veel gemakkelijker kunnen lossen.
    Maar het zijn allemaal maar bedenkingen, zeker geen oordelen.

      • Wekelijks contact met jouw ex, waar is dat in godsnaam goed voor? En zijn ze dan al op de hoogte van het homoverhaal 🙂
        Laat je vooral niet misleiden door het feit dat blijkt dat hij nu zijn zaakjes op orde heeft. Ze kunnen het wel alleen, maar van zodra ze kunnen, parasiteren ze opnieuw.(ik zag het gebeuren met mijn ex en een nieuw slachtoffer maar die was slimmer en ging er na 2 jaar al vandoor en nu functioneert hij weer perfect alleen.) Het is niet jouw schuld dat hij zijn verantwoordelijkheid niet nam, het is niet omdat jij teveel van hem overgenomen hebt, het is niet omdat hij misschien homo is, dat hij het niet kon Het is was gewoon zijn keuze op dat moment !! En er is geen enkel excuus die zijn gedrag ten opzichte van jou en de jongens rechtvaardigt..

  15. Wow, best wel heftig om dit te lezen. Alles, niet enkel het stuk over Dirk.

    Over Dirk: Kegel die man in de mate van het mogelijke uit je leven. Laat hem vooral emotioneel niet meer binnen, hij weet heel goed hoe hij je om zijn vingers moet winden, kent je zwakke plekken en buit ze uit. Hij is een parasiet.

    Over parentificatie en je thuissituatie als kind: Dit doet mij een klein beetje denken aan PAAZ en UP van Myrthe v/d Meer. En ook wat aan mijn eigen thuissituatie als kind/puber (weliswaar in een andere context, ik ben geen brusje), inclusief het zich op de achtergrond verstoppen, vooral niet te lastig zijn en je eigen problemen en zorgen niet uiten want “voor hen is het al moeilijk genoeg”. Het is ook op die zwakke plek dat Dirk je vast heeft.
    Maar zwakke plek is misschien een verkeerde term want het maakt je ook een plantrekker, iets wat je in jouw situatie heel goed kan gebruiken en een kracht is.

  16. Wow. Zoveel dingen dat ik bijna vergeet hoe sterk het eerste deel van deze post is. Je kan zelf zeggen dat je een rotjeugd had, dat er grote dingen gebeurd zijn die niet oké waren, dat je bang was, dat je die angst nog altijd niet hebt kunnen loslaten. Dat is allemaal best wel erg sterk.

    Dan Dirk. Ik heb geen idee wat over hem te denken, behalve dat het voor jou inderdaad, zoals je ook zelf zegt, van geen tel is wat zijn geaardheid is. Hij heeft je gekwetst, je verkeerd behandeld, je ook financieel benadeeld, enz. Dat heeft inderdaad niets te maken met een (verborgen) geaardheid. Ik heb geen idee wat er aan de hand is met hem, maar vrees dat het wel eens zou kunnen dat je daar nooit achter komt. Al gun ik het jou, meer zekerheid dan nu. Maar sommige mensen maken de keuze niets van hun leven te maken, te teren op anderen, zich sterk te voelen als anderen zwak zijn. Dat is zijn keuze. Misschien is dat ook zijn ziekte, maar eigenlijk is dat geen excuus, geen excuus waar jij als slachtoffer rekening mee moet houden.

    Mijn leven is ten goede veranderd toen ik goede hulp vond. Ik blijf dat aan mensen zeggen: blijf zoeken, zet u daarachter, weet dat het even kan duren, maar dat het zo ontzettend hard de moeite waard is iemand te vinden. Ikzelf heb heel goede ervaringen met het moeder-kindteam van een CGG. Ik weet dat er meerdere CGG’s zijn die dat hebben. Ik voel me nog altijd vaak heel alleen, zoals deze periode, ik vraag me nog altijd vaak af of het wel allemaal goed komt, maar ik ben weer mezelf, en ik ben niet langer bang dezelfde fouten als mijn ouders door te geven aan mijn kind. Het heeft lange jaren geduurd, en is nog altijd niet gedaan, en ik ben veel verloren in de weg erheen, maar ik heb ook veel gewonnen. De problemen in mijn leven zijn niet zo heel erg veranderd, wel mijn draagkracht. En dat is een cadeautje, hoop ik, voor het leven en misschien zelfs ook voor de generatie na mij.

    • Dank voor je reactie. Het is zo een rollercoaster van emoties. Ik ben zo kwaad en weet niet eens waarom en waarom niet. Heb intussen een advies gekregen ivm een andere soort van hulpverlening, heb de stap gezet en afspraak gemaakt. En verder vraag ik me af of het net goed is dat ik door die toestand met Dirk gekomen ben tot het meest pijnlijke plekje in volle glorie. Hij noemde het achteraf prachtig wat er gebeurd is, ik vond het vooral heel irritant dat ik zo door het lint ben gegaan. Ik weet niet of zo’n momenten nu precies nodig zijn om vooruit te komen. Meestal weet ik niets. Bah.

      • Ik ben ook soms zo kwaad en ik weet niet exact waarom, en vooral niet wanneer het beter zal gaan. En ik ben niet eens een Dirk tegengekomen. Verder sluit ik me aan bij Beaunino: kracht, wijsheid, moed, en vrienden onderweg die luisteren. xx

  17. O…M…G…
    de realiteit overtreft de fictie, dit kan je gewoon niet verzinnen.
    En tijdens het lezen dacht ik al “neen, neen neen en nog eens neen. Het is niet omdat je homo bent, dat het plots OK is om alles en iedereen achter te laten, om schulden op andermans schouders te dumpen, om geen alimentatie te betalen, om mensen emotioneel te mishandelen.” Dus gelukkig was ik nog niet aan het einde van je relaas. Zo onwerkelijk.
    Dirk heeft hulp nodig, maar tegelijk moet jij recht hebben op slachtofferhulp. Want jij bent het slachtoffer van een psycho. Niet een klein verweesd mensje, maar wel iemand wiens leven nog steeds op zijn kop staat door de ravage die hij achtergelaten heeft. De ravage waar hij zich af en toe eens zelfgenoegzaam in komt wentelen, alsof dat zijn gevoel van suprematie vergroot. Ziek, dat is hij.

    *dikke knuffel*

    Ik merk helderheid in je betoog. Helderheid in je hoofd, in je denken. Hou die helderheid vast. Laat hem de zaken niet meer vertroebelen. Je bent op de juiste weg. De mist trekt weg en je weg wordt zichtbaar. Volhouden nu. Je bent er dichter bij dan je denkt.

  18. Inderdaad raad en advies heb je al gekregen.
    Ik wou je wel even laten weten hoe fier ik ben als ik de nieuwsbrief van Femma in mijn mailbox krijg en daar je blog zie staan blinken! Gek want ik ken je niet en toch denk ik dan, ze doet het toch maar!
    You go girl!

  19. Mijn eerste reactie was “heftig”, zo heftig dat ik begrijp dat je het gewoon niet kan (be)vatten.

    Mijn 2de reactie was, zoals altijd bij mij, het even laten bezinken om daarna een deftige reactie te posten. En dan kom je een dag of 2 later nog eens lezen en zie je al die reacties en denk je, daar kan ik toch niets meer aan toe te voegen hebben. (ik heb spijtig genoeg ook geen tijd om alle reacties te lezen)

    Wat mij wel van het hart moet: ik denk dat je eerst echt bij jezelf moet beginnen. Met wat je hier beschrijft (over jezelf en je achtergrond), vallen er weer een heleboel puzzelstukjes op z’n plaats. Ik denk dat ik nu pas kan begrijpen hoe nietig en klein je voelt tegenover de rest van de wereld. Je cijfert jezelf zo erg weg dat volgens mij je “poort” zo ver open staat dat mensen zoals Dirk daar gretig gebruik van maken om zich te “voeden”. Hij is dat type persoon dat energie krijgt en geluk voelt door andere mensen leeg te zuigen (zowel letterlijk als figuurlijk). Die poort volledig sluiten is geen goede zaak, want door die poort krijg je ook zelf energie terug van de mensen die het wel goed met je menen. Ik denk dat de “truc” erin bestaat ze conditioneel te kunnen sluiten en openen. En ik vrees dat je daar alleen niet in gaat slagen, daar heb je volgens mij echt hulp bij nodig om dat te leren.

    Ik ben geen expert hierin, maar ik raad je aan om professionele hulp in te schakelen. En liefst zo snel mogelijk. Volgens mij (maar dit is natuurlijk de mening van iemand die je niet persoonljik kent en enkel heel trouw je blog volgt) ga je hier niet uitgeraken als je niet eerst met jezelf gaat werken.
    Ik denk dat je eerst dat verleden en dan het heden een plaats moet kunnen geven (onder begeleiding weliswaar), maar ik denk echt dat je vanuit het diepste van jezelf moet beginnen. Dat gaat ontzettend veel pijn doen (ik heb het al gezien, gehoord, …). Elke sessie met die hulp gaat je radbraken, maar je gaat je uiteindelijk alleen maar sterker voelen. En ik ben ervan overtuigd dat hoe sterker je je mentaal gaat voelen, je fysieke sterkte ook gaat toenemen.

    Wat je ook beslist om te doen, want ik veronderstel wel dat je iets van actie wil ondernemen na wat er allemaal gebeurd is, ik wens je ontzettend veel sterkte en een ontzettende kracht toe, en mensen die je met zoveel liefde en vriendschap bejegenen zodat die je energie-voorraad regelmatig kunnen bijtanken.

    PS: ik wil hier gerust dieper op in gaan, geef gerust een seintje. Ik heb ook geprobeerd mijn woorden zo goed mogelijk te wikken en te wegen. (Je “moet” natuurlijk niks 🙂 ) Ik hoop dat het op de juiste manier overkomt.
    PS2: Gebruik deze teksten niet enkel als soundboard, therapie en uitlaatklep, maar moest je die professionele hulp opzoeken, gebruik ze daar dan ook. Je bent heel helder in je geschreven uitleg!!

  20. Ik lees ongelooflijk veel steun en warme, wijze woorden. Persoonlijk vind ik dat die van Ruth eruit springen, die zou ik zeker nog een paar keer herlezen. Nadat het een enkele dagen in mijn hoofd heeft zitten malen kom ik tot deze twee opties, met dezelfde conclusie:
    a) Hij is een manipulator en liegt (al dan niet ook tegen zichzelf) en bespeelt je. Ga NIET naar hem terug.
    b) Hij is een gekwetst kind dat altijd al de weg kwijt was maar die nu gevonden heeft want hij heeft ontdekt dat hij homo is. Als dat al een verklaring zou zijn is het géén excuus voor al de rest. En zelfs al was het dat wel: hij is homo en jij bent geen man. Ga NIET naar hem terug.
    Bij optie a verbreek je het best permanent alle contact – behalve in verband de zonen. Bij optie b verbreek je het best tijdelijk het contact – tot het moment (als dat al zou komen) dat hij min of meer bewezen heeft dat er echt iets fundamenteels en blijvend veranderd is. Volgens die logica weet je dus wat je te doen staat … Ik besef dat mijn manier van het te bekijken vrij sec is, maar in mijn hoofd klopt het. Al is het jouwe het enige wat telt, natuurlijk 😉

    • Ik dacht zelf ook nog aan de combi van 1 en 2. Hij gelooft het namelijk zelf, maar ik denk dat hij voelt dat er iets ‘mis’ is met hem en het daar (foutief) aan toeschrijft omdat het nu eenmaal makkelijker is jezelf te rechtvaardigen als je een verdoken homoseksueel bent, dan dat je over jezelf moet denken dat je een antisociale persoonlijkheidsstoornis hebt.

  21. Pingback: The days after the day after | En ze leefden nog groen en gelukkig

  22. Wat heftig allemaal.
    Ik vrees dat ik niet twijfel en resoluut voor optie A ga. Hij is een manipulator en hij heeft een zware persoonlijkheidsstoornis. Ik twijfel niet omdat ik zoveel herken. Mensen met een dergelijke persoonlijkheidsstoornis zijn zodanig leeg van binnen dat ze ook geen seksuele identiteit hebben. Ze hebben eenvoudigweg geen identiteit, op geen enkel vlak, en copy-pasten de identiteit van anderen.Vandaag is hij hetero, morgen homo, overmorgen weer hetero. En als je hem dan zal vragen of hij nog homo is zal hij woedend worden omdat je hem beledigt. Been there, done that. So many times. En telkens wanneer je denkt dat het niet gekker meer kan, slagen ze erin om met iets nóg gekker voor de dag te komen. En om mensen mee te krijgen in al hun zottigheden.
    Sorry dat ik zo vreselijk hard ben. Ik had me eigenlijk voorgenomen om niet meer te reageren op deze blog als het over Dirk gaat, omdat ik telkens zo verschiet van mijn eigen hardheid, terwijl ik anders echt wel een mild mens ben. Wanneer het over persoonlijkheidsstoornissen gaat, komt er een soort brullende leeuwin in mij naar boven… Omdat niemand lijkt te beseffen hoe erg het wel is om zo iemand in je leven te hebben (gehad), hoeveel schade dergelijke mensen aanrichten, en met hoevelen ze wel zijn. En dit verhaal van Dirk maakt me zo vreselijk kwaad dat het gebrul wellicht uit je scherm komt…
    In ieder geval, ik herken zo veel en ook in mijn hoofd is het zo duidelijk na het erg gelijkaardige traject dat ik heb afgelegd.
    Wel geloof ik dat Dirk zijn eigen verhaal ook echt gelooft. Net zoals mensen met een persoonlijkheidsstoornis ook hun eigen leugens lijken te geloven, zelfs als deze heel absurd zijn en het bewijs van het tegendeel voor hun neus ligt. Nogmaals, been there, done that. 1000 keer.
    Maar het is natuurlijk niet omdat ik zo overtuigd ben, dat dit de waarheid is.
    In ieder geval is het erg fout wat er gebeurt nu, en loslaten is inderdaad de enige goede boodschap hier.
    Heel heel veel sterkte gewenst, prinses. ik wens je, net zoals velen hierboven, heel veel hardheid en kracht naar Dirk toe. Je mag er volgens mij echt niet langer van uitgaan dat hij ook maar enigszins op dezelfde wijze denkt als jij, dat hij ook maar enigszins iets echt hoort van wat jij zegt, iets echt begrijpt van wat jij bedoelt. Hij leeft in een soort parallel universum.
    Heel veel moed ook om uit deze storm te geraken. Goed dat je hulp zoekt. Ik duim.

    • Anne, dit helpt me. Zou het voor jou een optie zijn een keer een kopje koffie te drinken samen? Intussen hebben mijn ouders zich ook weer tegen mij gekeerd (hij is de goede, ik de slechte) en ik weet soms niet meer van welk hout pijlen maken. Mr Charming slaagt er in de omgeving en mij zo te bespelen dat ik soms niet meer weet of ik nu gek ben of hij.

  23. Ja hoor. Mail me maar. En neen, Jij bent NIET gek. Hij wel. En hij maakt me razend, te meer nu hij erin geslaagd is om ook je ouders te manipuleren. Mijn gek heeft heel veel mensen gemanipuleerd, maar godzijdank toch niet mijn eigen ouders.

  24. Pingback: Stoer | En ze leefden nog groen en gelukkig

  25. Pingback: De destructieve relatie-files | En ze leefden nog groen en gelukkig

  26. Pingback: Teddieberen, Boeddhabeelden en een kotsteiltje – Prinses in therapie | En ze leefden nog groen en gelukkig

  27. Pingback: Prinses evalueert | En ze leefden nog groen en gelukkig

  28. Pingback: Het moederschap: vragen & verwonderen | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s