Een mens

Ik heb functioneringsgesprek en ik ben niet nerveus. Vroeger ging ik dood voor die dingen, maar intussen kan ik al één en ander hebben, niet waar?

Ik begrijp niet hoe je dit allemaal doet,’ zegt mijn leidinggevende. Ik begrijp niet meteen wat hij bedoelt, en flap er mijn frustraties uit. Dat ik meer zou kunnen, dat ik me geremd voel door mijn thuissituatie. Dat ik zo vaak bang ben dat die collega’s die een echtgenote hebben die niet buitenhuis werkt en die dus thuis komen in een warm huis, waarschijnlijk met eten op tafel en kinderen die wat meer relax zijn dan de mijne, veel meer mentale ruimte hebben dan ik om te doen wat er moet gebeuren. Dat ik thuis kom in een koud huis, soms met een lege koelkast, meestal zelf moe en met vermoeide kinderen en dat veel alleen moeten redden zo veel mentale energie van me vraagt, dat ik moe ben. En dat ik gefrustreerd geraak omdat ik niet kan functioneren op een niveau dat ik zelf behoorlijk zou vinden.

Ik zwijg als ik zie dat de randen om zijn ogen rood kleuren. Ik ben verbluft, we zwijgen allebei. Ik voel hoe ook mijn ogen rood kleuren, maar ik huil niet. We kijken elkaar aan. Het lijken minuten.

Dat hij niet begrijpt hoe ik dit allemaal doe, zegt hij.

Dat hij een mens is, denk ik.

De dag daarna werk ik thuis. Ik kijk in mijn agenda en zeg afspraken af. ’s Middags eet ik pompoensoep onder een dekentje terwijl ik naar buiten tuur. Daarna ga ik een uur slapen, en als de wekker niet gegaan was, waren dat er 20 geworden. Die avond kook ik, voor de jongens en voor mezelf. De obligate puree van pastinaak en wortel. Maar ook prei, en tomaatjes, en quorn. En een kommetje sorbet toe. Soms denk ik aan het gesprek. Aan die blauwe ogen met dat rode randje. Ik voel me veilig, geloof ik.

Advertenties

12 gedachtes over “Een mens

  1. Hé hé. Oef. Da’s een tip dat ik ging geven, maar ik mocht niet. Trek je bek open tegen je collega’s en je bazen, en denk niet dat je klaagt, maar licht ze in. En zo zul je wat vaker ontsteld staan van het vele begrip dat mensen hebben. Zelfs al lijkt het niet zo. Toen ik begon te bloggen over mijn zoon, las één van mijn collega’s mee, ik kreeg een knuffel, begrip, troostende woorden en ze zagen zelf ook in dat niet iedereen flink studerende, brave, lieve kinderen heeft. Je bek opentrekken, het is soms eng, maar het helpt soms wel.

  2. Medeleven, appreciatie en respect vanje baas. Een mooie pluim. Dan ben je goed bezig. Een boost als je het van een ander hoort want zelf twijfel je vaak.

  3. Mooi. Wat goed dat je een mens met een hart als leidinggevende hebt. En één die het nog kan tonen ook. Een heel groot geluk is dat. Uitzonderlijk ook, in deze tijden van hardvochtigheid, individualisme en streven. Blij voor je!

  4. En: hij zegt dus NIET: ik vind dat je te weinig doet. Blij voor jou, voor een veilige baas. Ik wens er voor mij ook een, na de ervaring uit mijn vorige baan. Goed om te weten dat ze bestaan. 🙂

  5. Super. En ook gewoon tof dat hij jouw werk duidelijk apprecieert (en dus onder de indruk is van hoeveelheid én kwaliteit), zelfs voor je alle context mee op tafel hebt gelegd.
    Goed bezig!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s