Verdriet-mix, de light-variant

Het gevoel is terug. De light-variant.

Ik zette een punt achter de toestanden met de Ondeugdelijke. Ik weet heus dat het allemaal beter is zo (anders had ik het niet gedaan), maar hij tilde me wel even op uit met name mezelf, en dat was fijn. Bovendien had het ook gewoon mooi kunnen zijn, het had gewoon goed kunnen gaan. Dan begon ik nu aan een ander hoofdstuk met nieuwe perspectieven, terwijl ik nu weer verzink in mezelf.

Het gevoel is terug. Het gevoel dat me na het vertrek van Dirk akelig lang in de ban heeft gehouden. Het is een mix van desorganisatie, frustratie, verdriet en het verlangen mijn wonden te likken in mijn uppie. Jullie willen er vast meer over weten. Euh, duh, vast niet. Maar schrijven helpt, dus bij deze.

Desorganisatie. Op mijn nieuwe baan die ook alweer een half jaar oud is, kom ik in contact met mensen van allerlei afdelingen. Ik heb ontdekt dat ik een soort gebrek heb in mijn hoofd waardoor ik relatief eenvoudig te organiseren dingen complex vind. En dat ik ook afknap op relatief eenvoudige taken die dan toch complexer worden dan ik nodig vind (zoals: iets ontwikkelen en dat laten ontwerpen en dan tien mensen die in een bepaalde volgorde over het resultaat gaan en allerlei mails sturen, de levering, …). Ik heb het gebrek bij mezelf ontdekt door te zien hoe anderen moeiteloos voor mij onmogelijk complexe taken voor elkaar krijgen. De complexiteit heeft dan altijd met organisatie te maken (bv een studiedag organiseren voor 100 mensen en de catering, zaalindeling, en communicatie op orde hebben). Gelukkig kan ik die dingen op het werk dus uitbesteden, maar thuis kan ik dat niet. En ben ik in constante struggle met mezelf om de boel op orde te hebben (wat nogal een basic niveau is) en de dingen voor de kinderen goed te doen (je weet wel, laarzen meegeven als ze naar het bos gaan enzo). Mijn gebrek resulteert er in dat ik niet goed voor mezelf kan zorgen, omdat ik in chaos verzeil, en de dingen vaak niet goed of efficiënt aanpak waardoor ik nooit echt ‘vrij’ ben en ontspannen want altijd achterop met wat ik moet doen. Of ik vergeet steevast iets om te eten mee te nemen, of een flesje water of mijn jas. De dagen waarop ik om 15u ’s middags besef dat ik nog niets gegeten heb, zijn … Nou ja, geen uitzondering. Evenals de dagen waarop ik enkel koffie en pepdrankjes drink om te kunnen blijven functioneren.

[Herkent iemand dit?]

Als ik ongelukkig ben of moe, en beiden ben ik op dit moment – het eerste in de light-variant, het tweede gezien het verschil in bioritme tussen kinderen en mezelf gewoon hardcore – neemt mijn mentale vermogen rust te creëren door organisatie drastisch af en wordt het een soep in mijn hoofd en bijgevolg in mijn leven. Ugh. Het heeft vast ook te maken met overal alleen aan moeten denken, ik vind het nog steeds bijna onmogelijk om op mijn eentje een gezin te hebben, te zorgen dat de was en plas gedaan is, dat iedereen eten heeft, dat er boodschappen gedaan worden, dat het huis opgeruimd is zo af en toe, het organiseren van opvangregelingen, het beheren van een beperkt budget, en dan nog kwalitatief aanvaardbaar werk af te leveren, de vuilniszakken buiten te zetten op de juiste dagen etc etc. Ik kan dat niet. Punt.

Frustratie. Een tijd terug had ik heel veel last van een gebrek aan tijd en energie. Mijn kinderen zaten me letterlijk in de weg om te doen wat ik wil doen op een niveau dat ik wil bereiken. Ik had het gevoel keihard te werken maar voortdurend onder mijn niveau te spelen. Dat gevoel is terug. Light-variant, maar het is wel behoorlijk k**. Ik wil vooruit, maar ik lijk met handen en voeten gebonden en ben een godganse dag bezig met het stofzuigen van hagelslag van onder de tafel, vechten met een peuter die zijn kleren niet wil aandoen, discussiëren met een kleuter, speelgoed opruimen, koken en vervolgens de smurrie die het geworden is van het plafond afhalen, … Nou ja. Dat dus. Aaarghl.

Verdriet. Wat kan ik zeggen? Ja, de Ondeugdelijke was een heel slecht idee en ik weet dat ik het allemaal zelf gezocht heb en dat het stom en naïef was. Maar het had ook gewoon anders mogen lopen. Alleen zijn is bij momenten ook wat waard, maar het is de laatste tijd best eenzaam en hoe hard ik ook probeer de accepteren hoe dit leven geworden is, ik had het zo graag anders gewild. Ik kom weer bij verdriet uit, van dat heel oprecht, zuiver, complexloos verdriet. Zoiets waarvan je vergeet hoe het voelt tot het er weer is.

Het verlangen mijn wonden te likken in mijn uppie. Standaard. Ik moet echt even bekomen van de Ondeugdelijke Man en van alle gevoelens die weer opgeroepen zijn en de gedachten en het verdriet. En dat doe ik liefst alleen, lakens over mijn kop, gerust gelaten worden. Ik kan geen mensen verdragen dan – ik word zelfs wat boos van mensen die dan contact opnemen en iets willen, ik moet er even alleen door. Maar probeer dat maar eens met een Peuter en Kleuter in huis. Frustrerend, maar daar had ik het al over.

Het zijn allemaal geen drama’s. Ik weet dat dit even rauw is en dat ik vervolgens mezelf weer moet uitvinden en gesterkt verder kan. Ik loop tegen twee dingen aan die me al heel mijn bewuste leven achtervolgen en waarbij ik nu de kans krijg er komaf mee te maken, namelijk enerzijds de slechte organisatie en het daardoor slecht voor mezelf zorgen en anderzijds mijn (schijnbaar) onvermogen een gezonde relatie aan te gaan met iemand. In die zin is dit een boeiende kans om iets te overwinnen. Maar alweer… Ik had het zo graag anders gehad.

Advertenties

23 gedachtes over “Verdriet-mix, de light-variant

  1. Er is weinig dat ik hier kan schrijven waarmee je écht geholpen bent. Het is klote voor je. “Tijd heelt alle wonden”, of zoiets. Wat betreft je stukje over desorganisatie: bij mij is het omgekeerd. Thuis ben ik perfect georganiseerd (tot op het autistische af), op het werk is het één en al chaos, voor een deel omdat ik verdrink in de e-mails, voor een deel omdat ik daar slecht georganiseerd ben en geen prioriteiten kan stellen.

    In jouw geval lijkt het me heel zwaar om een drukke job te combineren met het huishouden en de zorg (alleen) voor twee jonge kinderen, dus wees niet te streng voor jezelf. Ik hoor van veel mensen (koppels!) identieke verhalen.

    Wel herkenbaar is je stukje over alleen verdriet verwerken. Erover kunnen praten met iemand is fijn, maar daarna: deur toe en laat mij gerust.

  2. Ik wou voor jou ook dat het anders was …

    Wat het stuk over het organiseren betreft: ik heb het omgekeerde probleem. Misschien klinkt dat niet als een echt ‘probleem’, en als ik eerlijk ben dan is het dat meestal ook niet. Het loopt hier allemaal gesmeerd, om het zo te zeggen. MAAR als er eens wat tussenkomt, en dat is uiteraard zo nu en dan het geval, dan ben ik uit evenwicht. Dan worstel ik. Ik houd zo hard van mijn routines en mijn gewoontes dat ik een verloren kind ben als die doorkruist worden door wat anders. En dat is niet ideaal! Ik probeer me flexibeler op te stellen, maar het vergt veel energie. Een voorbeeld, zodat je de grootte-orde kan inschatten: ik maak elke avond mijn havermoutpap voor de volgende dag terwijl ik de keuken opruim. Ik steek die in de microgolf, maak het aanrecht proper en tegen dat de havermout klaar is, is het aanrecht proper. Dan is het alsof ik een puzzelstukje op de juiste plaats kan leggen. Maar soms gaan we uit eten (niet vaak, maar kom) en hoeft de keuken niet opgeruimd te worden. Dan gebeurt het dat ik tijdens het eten op restaurant ineens denk: shit, mijn havermout! Een normaal mens denkt dan: ik maak die straks gewoon als ik thuiskom. Of: ik eet morgen wel wat anders. Maar ik niet. Ik begin dan licht te zweten en moet mezelf tot kalmte aanmanen. Het is alsof ik het puzzelstukje gevonden heb maar het blijkt nét iets te groot, het wringt. Het is belachelijk, ik kan het zelf niet verklaren. Aan de andere kant heb ik er mij voor een stuk mee verzoend dat ik zo in elkaar zit. Ik heb ook trucs om ermee om te gaan. Zo maak ik nu heel vaak mijn havermout klaar vlak voor we op restaurant gaan.

    Ik zou zeggen: ik geef wat van mijn karakter aan jou!

    Ik ga ook een tip geven, maar je doet er uiteraard mee wat je wil. Als mensen me vragen hoe ik erin slaag alles zo onder controle te houden, dan zeg ik meestal: routine. Mijn dag hangt aan elkaar van de routine. Dat klinkt misschien saai, maar voor mij werkt het prima. Ik ben er beter gezind, rustiger en ook creatiever door, hoe raar dat ook mag klinken. Je hoeft routine niet in één klap in te voeren, je kan dat stapsgewijs doen. En de routine van de ene dag hoeft uiteraard niet die van de andere dag te zijn. Maar dingen in dezelfde volgorde doen, helpt om niks te vergeten. En je aan bepaalde tijdstippen houden (altijd opstaan op hetzelfde moment bv.) helpt om niet voor verrassingen te staan.

    Het is geen tip waar mensen van achterover vallen, maar het is wel de meest waardevolle die ik kan geven. Verder hoop ik dat de verdrietige periode sneller over is dan je nu voor mogelijk houdt. Uur per uur leven en jezelf toestaan zowel te huilen als ergens van te genieten, kan hopelijk wat helpen … Bewust de kleinschaligheid opzoeken, of zo.

  3. Zou het helpen te denken als een man? Op Charlie stond gisteren een stukje van de thuiswerkman van Jozefien met enkele voorbeelden hoe hij zaken anders aanpakt dan zij. Hoe hij veel meer kon ‘loslaten’. Misschien is dat iets wat jij (en wij als vrouwen allemaal) kunnen trainen?
    Ipv het gevecht aangaan met een rebelse peuter/kleuter, gewoon eens (op een dag dat je nog iets van tijd over hebt) compleet negeren en laten doen. Ze komen uiteindelijk zelf wel af hoor. Dat merk ik bij de onze ook. Vaak is negeren nog het meest efficiënt. En dan is de toon gezet voor de volgende keren want dan heb je een precedent 🙂

    Voor de rest van de organisatie, enkele onnozele tips?
    – een blaadje aan de voordeur met de essentials op die je moet meehebben (eten, drinken, jas, tas) en suggesties (paraplu? sjaal?) zodat je op 2sec kan nagaan of je alles bij hebt. Ik heb bv zo’n notitie in Evernote zitten voor als we Lotte op logement doen, gegarandeerd dat we anders iets vergeten (flesjes en kousen zijn daar koploper in).
    – in het weekend een kookmarathon houden. Das maar één keer eten aan het plafond, de andere dagen alleen zorgen dat alles goed afgedekt in oven/magnetron staat 🙂 + het bespaart je opruimtijd, dus netto tijdwinst op weekbasis! Pssst: als je dat doet terwijl de peuter zijn dutje doet, kan de kleuter misschien al met wat kleine zaken helpen en heb je er maar eentje in het oog te houden?
    – vuilzakken: reminders in een calender app zijn superhandig 🙂 Mijn sunrise.am geeft me alerts op mijn gsm de avond voor de ophaling van huisvuil/pmd/papier (één keer per jaar werk om je ophaalkalender digitaal te zetten, kan in sommige regio’s zelfs automatisch)

    Ach ja je ziet maar, het zijn dingen die me te binnen schieten. Als je er niks aan hebt, is het ook zo 🙂

    • Een kleuter negeren… bij mij heeft de ervaring geleerd dat ik dan achteraf pas echt veel opruimwerk heb.
      Kookmarathon, heel goed idee maar ik krijg de gewone huishoudelijke taken in combinatie met de kindjes al niet in mijn weekend gepropt.

      Dat loslaten, dat probeer ik echt. Dat is de enige manier om niet depressief te worden 😉

      • Kan je dan die gewone huishoudelijke taken niet verzetten naar een weekdag (waar je dan tijd uitgespaard hebt door niet vers te moeten koken)? Het is maar een ideetje he 🙂

  4. Ik durf hier bijna geen raad geven. Je hebt jezelf en je leven zo al helemaal geannaliseerd dat je perfect weet wat goed en niet is.
    Toch proberen van die maaltijden niet meer over te slaan (zet desnoods een alarm) de vervangingen die je daarvoor neemt zullen absoluut niet goed zijn voor je lijf!
    Ik hoop zo dat je verdriet niet lang hoeft te duren, ik kan het zowat voelen door wat ikzelf heb meegemaakt.
    Zoen!

  5. Hey prinses,

    bij mij ook weer heel veel frustratie en verdriet… 😦
    Dat alleenstaand te runnen huishouden combineren met een voltijdse job en 2 veeleisende kleuters, ik loop er de muren van op. Ik weet dat ik gezond moet eten en genoeg slapen en geregeld sporten, maar ik heb gewoonweg niet genoeg tijd. Ook al omdat ik soms/geregeld tot niets in staat ben omdat mijn gedachten en gevoelens overweldigend zijn. En dan wil ik alleen zijn maar dat kan niet.

    Je zou hier eens moeten komen op een zondag. Om 2u in de namiddag lopen we nog ongewassen in piama rond terwijl ik van ’s morgens vroeg bezig ben met de kindjes, koken en de was 😦 Grrr.

    Ik ben van nature een avondmens. Rond een uur of 10 ’s avonds ben ik productief voor een paar uur. Maar dat is moeilijk te combineren met de kindjes. Ik heb weken geprobeerd om dat ritme om te draaien. Om ’s morgens productief te zijn. Het lukt me niet. Ik heb me al suf gepiekerd hoe ik meer gedaan kan krijgen op een dag, ik vind geen schema. Routine zou me goed doen maar het is zo tegennatuurlijk voor mij.

    Ik probeer te leven in het moment. Tijdens mijn lange autoritten luister ik naar podcast om het leven met al zijn uitdagingen positief te kunnen bekijken…

  6. Zo jammer dat het weer even moeilijker gaat. Wat die desorganisatie betreft: zou het helpen om een degelijke to do lijst bij te houden? Ik zou werkelijk een kiekenzonderkop zijn zonder mijn Todoist lijstjes.

  7. Lieve Prinses, ik zou je gunnen dat het allemaal wat makkelijker was.

    Je vraagt, herkent iemand dit – ja, ik (en niet alleen ik natuurlijk).
    M’n eerste gevoel was, goh, misschien heb jij ook wel een spoortje van de ADD die ik heb, en die bij mij maakt dat er zoveel chaos is. Toen dacht ik, maar jij hebt zo ontzettend veel in je eentje op je bord, praktisch en emotioneel, dat het ook bijna niet te doen is en geen wonder dat je dan moe bent en het allemaal uit je tenen moet komen en er een zekere mate van chaos ontstaat.
    Bij mij ontstaat die chaos al met een kwart van waar jij allemaal voor staat.

    Al met al denk ik vooral, petje af voor wat je allemaal voor elkaar krijgt.
    Schrale troost, maar met het ouder worden van je kinderen gaat het makkelijker worden. Zelf heb ik de periode dat mijn kinderen peuter en kleuter waren zo intensief gevonden, en het is moeilijk om je als je er middenin zit te realiseren dat dat mettertijd verandert.

    W.b. eten (en ongevraagde adviezen, ahum), misschien een idee om standaard een voorraadje muesli-repen of sultana’s in de auto te hebben? Is ook niet het allergezondste eten, maar dan heb je in elk geval iets bij de hand om je energie aan te vullen als je niet gegeten hebt.

    En verder, sterkte, en (makkelijk gezegd vanaf de zijlijn) probeer toch naar je lichaam te luisteren en wat meer aandacht aan jezelf te geven. 🙂

  8. Hoi Prinses,

    het feit dat je het zo enorm duidelijk kan verwoorden wat je voelt, wat je wilde en wat je wenst… je reflecteert super. Ik herken weer van alles in je blog. Zeker over de dagen met een peuter (en dan heb jij nog een kleuter extra, ik niet) en dat je moe bent en zo veel moet doen. De hagelslag stofzuigen, poetsen.. en ja, de deur uit voor boodschappen want alleen JIJ bent verantwoordelijk voor een Heel gezin. En dan zeg je dat je dat niet kan, ‘punt’. Dat kun je dus wel. Kijk maar, jullie leven nog. Simpel.

    Ik hoop voor je dat je nieuwe perspectieven gaat krijgen..ik verlang daar ook naar.. ik ‘hoef’ nu niets, want alleen met kind maar hoe graag wil ik een groter gezin met man en ja.. drukte en geregel. Probeer in elk geval goed te eten voor jezelf, jij moet overeind blijven. Dat is het allerbelangrijkste.

    Probeer voor jezelf alleen te doen wat je moet doen, ook voor je kinderen. Ik heb één dag in de week ‘vrij’ en ik moest lachen om de irritatie die je voelt als mensen contact opnemen. Ik erger me ook daar aan, terwijl ik zelf aangeef aan ze dat ik dan kan ‘kletsen of kan mailen’, op die dag. Ik merk dat ik niet eens mijn telefoonberichten lees, puur omdat deze dag als opladen voelt. Je raad het al, die dag is vandaag. Lekker even doen wat IK nodig heb en niet wat moet. Probeer voor jezelf die dagen of dagdelen te krijgen.

    Die man is gewoon niet de juiste, en als hij dat wel leek, dan heeft hij gewoon nog veel te leren in dit leven. Zo zie ik het een beetje. Jij bent al veel verder en je hebt dus een sterkere man nodig!

    Slaap wanneer je kunt en geloof in die zo gewenste toekomst, nooit opgeven. Dikke hartelijke knuffel van mij.

  9. Lieve prinses,

    Er ging een grote lamp aan in mijn hoofd toen ik las over de verschillende manier van werken van de linker en de rechter hersenhelft. Strict organiseren is een pak makkelijker voor mensen die eerder links georiënteerd zijn, terwijl mensen met een actievere rechter hersenhelft de dingen van nature organischer en minder gestructureerd aanpakken.

    (zie bijvoorbeeld http://www.kidport.com/reflib/science/HumanBody/NervousSystem/BrainHemispheres.htm
    maar er zijn vast beter sites hierover)

    Dat verklaarde voor mij waarom mijn bureau er uitziet als een strand na springtij. Waarom ik to-do-lijstjes heb met miljoenen keren verschoven deadlines. Waarom ik in 5 boeken en aan 5 projecten tegelijk bezig ben, waarin alles elkaar overlapt en het moment van uitlezen of afwerken vaak als een complete verrassing komt. Waarom ik in het park altijd wel iets vergeten ben mee te nemen (koekje, drankje, zakdoekjes…) en keer op keer gered word door die andere, lieve (en gestructureerder functionerende) mama´s die mijn dochter voorzien van alles wat ze nodig heeft.

    Wel heb ik mezelf als een hond getraind om altijd mijn sleutels op dezelfde plaats te leggen en achter me te kijken wanneer ik van de tram stap. Anders zou ik 24 per dag verloren voorwerpen aan het opsporen zijn.

    Het is niet de bedoeling dat we overal alleen voor staan. Het is de bedoeling dat onze complementaire manieren van denken ons als groep sterker maken, en dat we elkaar HELPEN. Jij bent niet doodmoe omdat je niet voldoet aan de eisen (vb. goed kunnen organiseren), maar omdat je aan eisen moet voldoen waar je niet alleen voor zou mogen staan. Ik vind het al bovenmenselijk wat jij elke dag vrijwel op je eentje voor elkaar krijgt.

  10. Mooi beschreven al dit heftigs. Lastig zo een periode… weet ook niet goed advies te geven. Alleen misschien om veel regelmaat aan te brengen door alles op vaste tijdens te doen, zoals slapen, opstaan, eten, enz. Dat geeft structuur en dat kan rust geven (hoeft niet, beetje afhankelijk van hoe iemand in elkaar steekt). Veel succes in ieder geval!

  11. De 2 oudsten haalden deze week herinneringen op aan die tijd dat we het alleen deden, ik en de drie kinderen, waarvan ééntje nog een baby Weet je nog, zeiden ze enigszins nostalgisch, dat we voor avondeten soms een keer een zak chips mochten. Ik wil maar zeggen, zo slecht doe je het niet !

  12. Ach Prinses, ik ben zo moe dat ik niet eens meer kan denken over een reactie. Ik herken veel. Een beetje té zelfs – van light en dat het allemaal toch terugkomt. Mijn lieve vrolijke kind was een week geleden nog de beste van de wereld en doet nu het ene stoute ding na het andere. Ik heb het huishouden net onder controle (dat komt door deze blog!!!) maar die stofnesten blijven daar eeuwig zitten, en alle nesten met rommel die er nu al ligt sinds ik verhuisd ben. Helpt wel bij mij (ik praat puur voor mezelf!):

    * veel vrienden zien. En ik merk dat ik daarin gegroeid ben. Anderhalf jaar geleden kon ik mijn verdriet niet delen met de mensen die ik graag om me heen heb op kwetsbare momenten. Pas nu kan ik en verdrietig zijn en genieten van hun gezelschap.

    * Lezen. O lezen. Ik las toevallig ‘Van oude mensen, de dingen die voorbij gaan’ van Couperus toen hij (niet C. natuurlijk) het uitmaakte. Ik hou van de mooie coïncidenties op het moment dat ze nodig zijn. Het is een boek over passie, over verwikkelingen in elke zin van het woord, maar op zo’n ouderwetse manier geschreven dat het onmogelijk pijnlijk kan worden en tegelijk is het wel degelijk meelevend. En relativerend. Op een goede manier.

    * Mezelf met zachte hand dwingen om de basic van het huishouden in orde te houden. Wat eerlijk gezegd al een heuse overwinning is. Het is geen toeval dat alle nesten hier al een jaar liggen. Laat ik niet doen alsof ik ooit op een beter niveau zat. Maar ik probeer het huis deze dagen zoveel mogelijk een thuis te laten zijn.

    * Kwaad zijn. Niet dat dat op het einde van de dag, voor de nacht begint en alles stil is en zoveel zou gekund hebben, helpt. Op andere momenten soms wel.

    * Ook al is het maar kort: kleine leuke dingen doen met mijn kind. Om in die momenten te kunnen zeggen: lieverd, ik ben niet boos op jou, ik ben verdrietig, het spijt me. (en een beetje krimpen als hij dan met een vanzelfsprekende air de juiste naam zegt.)

    * Voorzichtig maar zonder druk plannen. Alleen zijn schept véél tijd. Helaas. Maar daar voorbij gedacht: wat heb ik altijd al willen doen? Welke hobby’s wil ik opnemen? Welke vrienden wil ik beter leren kennen? Uiteraard helpt dat niet tegen het verlies en het verdriet en de onmacht. Wel tegen mijn angst geen voldoening in mijn eigen leven te vinden.

  13. ik ben van het type op het werk perfect georganiseerd en thuis grote chaos. Mijn redding is dat ik mezelf opgelegd heb om elke avond voor het slapengaan alles voor de dag erop klaar te leggen… kleren, koekjesdozen, wat xtra meemoet naar school, wat ik meemoet naar ’t werk, dingen die ik onderweg moet droppen (brieven/mutualiteittoestanden).. En een weekmenu… 1 keer boodschappen doen per week en alles in huis halen. da’ 1 keer ferm balen maar de rest vd week gemakkelijk. ik maak bv verse groenten/soep ook klaar ih weekend al en vries dat in. Maar voor de rest.. dikke zucht… zo een opgeruimde tafel in de living, dat bestaat toch alleen maar in de boekskes hé? 🙂

  14. Je vraag: herkent iemand dit. Ja, daar had ik enorn last van in het begin van mijn depressie. Dat was vrij hardnekkig en duurde even tegen dat het weg was. Ook de negatieve kijk en het ‘zelfmedelijden’, sorry dat ik het zo noem maar zo voelde ik het. Alles ging weg (na behandeling natuurlijk) maar met duidelijke ups en downs. Eerst meer downs dan ups en later meer en meer ups en nu geen downs meer… Alleen zijn is niet te onderschatten, ik heb dan nog een partner! Ik wens je veel moed om alles wat op de rails te krijgen.

  15. Ik begrijp alles wat je hier neerschrijft. Het is al moeilijk om een gezin te runnen met twee, laat staan alleen. En rust in je hoofd, in je huis is dan extra belangrijk. Maar hoe schep je dat op momenten dat je zelfs geen tijd hebt om te eten…
    Ik kan je niet helpen, of opvrolijken. Maar ik begrijp je. Hopelijk is dat ook al wat waard… Dikke knuffel daar. Toi toi!

  16. Heel herkenbaar, mijn lief deed de boodschappen en kookte, het heeft een tijd gekost om dat onder de knie te krijgen, ik ga stukken van mensen uit aan eten, gewoon omdat er niks in huis was en ik dan maar iets ging eten. Niet eens duur, maar elke dag of meerdere keren per week loopt wel op, los van hoe gezond dit is en hoe dit rijmt met letten op mijn voeding om de problemen met mijn lijf onder controle te houden. Mijn oplossing is ervoor zorgen dat ik muesli etc in huis heb, zodat ik al een ontbijt kan meenemen. Ik sloot aan bij het voedselteam en op vrijdag haal ik mijn seizoensgroenten op, oké organisatie om er op tijd te geraken, maar het perfecte excuus om vroeger te stoppen met werken en het weekend met een volle frigo te beginnen zonder de keuzestress in de winkel. Ik vulde de diepvries met dingen die ik weet te combineren met de pasta die er si en zelfs al ga ik af en toe nog iets halen of laat ik iets leveren, dan zijn er ook al alternatieven en grijp ik hier steeds vaker naar terug.

  17. Pingback: Om met twee te zijn moet je eerst gelukkig zijn met jezelf | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s