Prinses zet er een punt achter

We zien elkaar terug, de Ondeugdelijke en ik. Hij zit in een storm en vertelt me er wat over. Ik ben empathisch en kan me inleven, maar er klinkt ook zo veel ego door in zijn verhaal. Ik heb een week om u tegen te zeggen gehad. Veel pijn, veel kilometers, veel grote opdrachten, weinig tijd met de kinderen. Maar ook: een voorstel geschreven en verdedigd bij de nieuwe baas die na een korte stilte ‘prachtig!’ zei. Een resem ervaringen op het werk waardoor ik het gevoel kreeg dat we met z’n allen op een goede manier de juiste dingen nastreven. Daar word ik blij van. Ik probeer iets te vertellen, hij vraagt niets. Luistert hij? Ik weet het niet.

Ik vraag hem mee voor een soort date. Hij hapt toe. Ik kijk hem aan en vraag hem of dat echt is wat hij wil en of hij het ook zou zeggen als hij het niet wil. Ja, ja, zegt hij. Dingen evolueren, maar hij is zo bezig met zijn eigen leven, eigen behoeftes, eigen verlangens, eigen plannen. Ik voel me eenzaam in zijn nabijheid.

Op weg naar huis verlang ik innig naar mijn eigen leven met de jongens. Dat leven dat ik soms zo haat. Dat leven waar ik me net nog de rekeningen zat te betalen en dat er nog 120 euro overbleef voor de komende twintig dagen en dat ik daar alweer zo veel zorgen over had. Dat leven waar ik thuis kom na 400 km met twee drukke jongetjes en dan ook nog moet koken en ze in bed doen en de pc weer moet opstarten om nog wat te werken, dat leven waarin ik vaker alleen ben dan me lief is en ik verzuip in mijn eigen chaos en hoofd daardoor. Dat leven waarin ik nog altijd het gevoel heb dat ik onderpresteer omdat ik gewoon geen ruimte heb om tot volle ontwikkeling te komen. Dat leven waarin ik laatst met de peuter in bad stapte om half zes ’s ochtends omdat hij vuil was en ik al een paar dagen geen tijd had gehad hem te wassen. Dat leven, daar verlang ik nu innig naar.

Ik ga bij de jongens kijken. De oudste wordt wakker en vraagt of ik al terug ben. ‘Ja, want ik ben liefst bij jullie,’ zeg ik. Ik kus hem. Het kleintje slaapt.

Ik ga zitten en eet een reep chocolade en er meteen een zakje chips achteraan. Ik neem mijn gsm en sms de Ondeugdelijke. Dat ik genoeg pijn heb gehad, dat de dingen voor mij meer betekenis hebben dan voor hem, dat ik op zoek ben naar een verbonden relatie, dat ik besef dat ik dit zelf gezocht heb, maar dat het beter klaar is. Toch? Hij reageert niet en tot op dit moment twijfel ik of ik hem om een reactie ga verzoeken of hem de ruimte ga laten om niet te reageren. Ik bedenk dat ik het wel anders had kunnen aanpakken dan zo, midden in de nacht, via sms. Verder overheerst vooral de desillusie. Ik realiseer me zelfs even dat Dirk een veel attentere en aandachtigere partner was die echt contact met me probeerde te maken in the good times. Ik ga naast Babybroer liggen, gelukkig ben ik zo moe dat ik onmiddellijk in slaap val.

’s Ochtends zijn de jongens weer vroeg wakker. Ik wou zo intens dat ik gewoon de dekens over mijn hoofd kon trekken en er niet zijn. Ik ben moe, mijn lijf doet pijn, de rest ook. Ik weet dat ik gedaan heb wat moest, o.a. door de reacties op dit stukje – ook de reacties per mail, die me geholpen hebben de dingen scherp te krijgen en te bepalen wat ik wil. Of niet wil. Maar het is niet fijn jezelf een illusie te ontnemen.

Ik weet dat dit een overwinning is op mezelf en mijn patroon om in ongezonde relaties te verzeilen en me serviel op te stellen. Maar hoewel het voelt als het juiste om te doen en ik verder amper twijfel, had ik het liever anders gehad.

Advertenties

20 gedachtes over “Prinses zet er een punt achter

  1. Het doet pijn om te verliezen wat nooit was maar wat je hoopte dat ooit zou zijn. I feel for you … Misschien was er een betere manier dan een nachtelijke sms, maar hij heeft toch ook genoeg achtergrond om de manier én de inhoud te kunnen plaatsen? Als hij echt wilde en kon gaan voor een relatie met jou zou hij denk ik wel reageren. Je kan altijd aandringen op een reactie maar persoonlijk denk ik dat de stilte oorverdovend is en dat daarin je antwoord ligt. Maar ik begrijp heel goed dat het niet het antwoord is waar je naar verlangde … If God closes a door, he opens a window zeggen ze wel eens. Ik denk dat jij dat voor jezelf gedaan hebt!

  2. Dit komt als een verrassing, ik had het gevoel dat er groei mogelijk was tussen jullie. De OM kan geen keuzes maken, denk ik. Jammer voor jou. Op de rollercoaster van emoties zit je nu wellicht weer onderaan… Zorg goed voor jezelf.

  3. Hey jong – goed gedaan! Probleem is dat als je met dit soort sujetten in zee gaat, je uiteindelijk veel meer tijd verliest dan dat je er iets bij wint — op lange termijn moet je er dan toch weer een punt achter zetten etc… Zit je daar weer mee. Dus ja – beter nu even de bittere pil (maar ik versta volledig dat het niet fijn is)

    Bekijk het zo: in plaats van enkele weken/maanden met hem te zijn en dan toch weer enkele weken/maanden te moeten puinruimen, heb je er heel goed aan gedaan deze ondeugdelijke kelk aan u te laten voorbijgaan. Namelijk: al die weken/maanden kunnen nu gaan naar jou en eventueel iemand die jouw aandacht waard is.

    En die sms had hij toch verdiend zeker – wat is dat nu.

    In elk geval: niet wanhopen. Superstraf bezig – serieus! En het is exact vanuit die sterkte dat er wel op een dag iets uw pad zal kruisen dat wel voldoet.

    En voor komende dagen en nachten: klop uzelf maar op de schouder. Here sleeps a wolfswoman!

  4. Als je zo verlangt naar dát leven wat je hebt, dat wat je beschijft terwijl je bij een man bent die dat leven juist verzachten moet…….doe je er goed aan duidelijk te zijn. Ik herken je situatie. Dan is dit niet de juiste en ego’s zijn wel het laatste waar je behoefte aan hebt. Dikke knuffel.

    • Dank voor je wijs-lieve woorden. Ik denk dat ik naar de veiligheid verlangde die we nu hebben met ons drietjes, wetende dat de OM dat zwaar zou verstoord hebben. Intussen dip om u tegen te zeggen, maar mijn intuïtie zegt inderdaad dat dit de juiste keuze was.

  5. Ook iets waarvan je weet dat het de beste oplossing is, kan je een ferme knauw geven. Het kan even duren voor je die minder hard voelt. Hopelijk kan je dat gevoel wat compenseren door andere, fijne dingen te doen.

  6. Ik heb zo met je te doen, prinses. Het is alweer keihard om hier doorheen te moeten. Maar ik denk dat niemand er aan twijfelt dat dit zo moet zijn. Iemand die er, zelfs in het begin, niet in slaagt naar je te luisteren is zo fout. En wederkerigheid is zo cruciaal. Volhouden prinses. De pijn die je nu voelt zal langzaam wegebben. Zo gaat dat met zulke hartenpijn.

  7. IN één adem gelezen, je verhaal. Wat schrijf je dat (wee)moedig. De interactie met de Ondeugdelijke (of eigenlijk het eenrichtingsverkeer van jou uit) geeft mij een herinnering. Aan vorig jaar. Toen heb ik datzelfde gedaan als jij nu. En was ik een korte tijd heel verdrietig, met pijn. Later bleek dat heel andere pijn te zijn; niet het uitblijven van een respons waar je zo op hoopt maar het jezelf voor de gek houden. Je doet het goede. Suerte, dappere!

  8. Pingback: Verdriet-mix, de light-variant | En ze leefden nog groen en gelukkig

  9. Pingback: Om met twee te zijn moet je eerst gelukkig zijn met jezelf | En ze leefden nog groen en gelukkig

  10. Pingback: Een dag uit het leven van Prinses en cO: april 2016 | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s