Prinses gaat uit haar dak

Of ze me nu verdomme eens willen gerust laten. Ik gris de Peuter weg bij het fornuis waar hij om aandacht staat te bedelen terwijl ik gloeiend hete broccoli uit een hete ovenschaal vis om er pesto van te maken. Ik zet de peuter hardhandig een eindje verder neer  en roep nog wat verder. Dat ik het beu ben, dat ze nooit meer in de keuken mogen komen als ik aan het koken ben, dat dat gevaarlijk is, dat ze mij gerust moeten laten, en of ik nu nooit eens rustig iets kan afwerken. En of ze zich willen verbranden ofzo?

Ik keer terug naar de kookpotten, woest. Sta stil, denk na. Schud mijn hoofd. Wat is er gebeurd met me?


Toen ik enkele jaren geleden les gaf aan de hogeschool, had ik een gesprekje met mijn leidinggevende. Ik vertelde hem hoe ik ‘tot een kot in de nacht moest’ doorwerken om alles voorbereid te krijgen. ‘Weet jij wat jij nodig hebt?’, vroeg hij. ‘Een hobby!’ was het (zijn) antwoord.

Hij had gelijk. Soms is het beter afstand te nemen en wat anders te gaan doen. Iets dat je leuk vindt, iets dat je deugd doet.

Onder dat mom schreef ik me in op de yogaschool. Yoga is immers iets waarvan ik had ervaren dat het me deugd deed. Ik boekte meteen een babysit voor de wekelijkse yogales, vulde de babysitschuif met lekkers voor de avonden (vervolgens at ik de schuif bijna helemaal zelf leeg), betaalde de yogaschool met geld dat ik had verdiend in mijn bijberoep en dus had ik een hobby.

Alleen krijg ik stress van die hobby. Jeetje, de rush om babyzoon in slaap te hebben en kleuterzoon in bed (of minstens in pyama) voor de babysit komt (wat dus betekent: ophalen, koken, eten, wassen, pyama’s, quality time, duizend kleine crises). De eis een lichte maaltijd te eten voor ik naar de yogaschool ga om niet belemmerd te worden door mijn verteringsprocessen tijdens de les. Het besef dat ik een HELE AVOND niets kan doen in het huishouden en voor het werk. De rit naar de yogaschool. De angst te laat te komen. Het gedoe om mijn yogaspullen gewassen te hebben en bij te hebben.

En dan de les zelf. Ik weet niet hoe het komt, maar ik krijg het knopje in mijn hoofd niet om. Dus gaat het interne stemmetje maar door met dit soort zinnetjes:
– hoe laat zou het zijn?
– hoe lang nog?
– zouden de kinderen slapen?
– ga ik vanavond nog werken of niet?
– voel ik me al ontspannen?
– heb ik de auto op slot gedaan?
– ik mag morgen niet vergeten terug te bellen naar x of y
– hoe lang nog?
– verdorie, te veel pasta gegeten
– was ik niet beter thuis gebleven om dat of dat af te werken?
– dit is mijn hobby, ik moet genieten
– ontspan ik me al? ik moet me ontspannen

Ook mijn andere hobby, de leesclub, is eerder een oord van stress geworden dan een ontspannen avond. Omdat het moet, omdat je dat boek gelezen moet hebben, omdat het op een avond is en ik meestal echt gewoon doodmoe ben, …

Waar het aan ligt? Ik heb al vele hypotheses bedacht. Ik denk nu dat het vooral niet in mijn leven past, nu. Dat ik al zo veel moet, en iets mogen wordt ook iets moeten als het op een bepaalde avond gepland staat en je er naar toe moet etc. Misschien ben ik geen type voor hobby’s, dat kan ook. Of misschien is het gewoon genoeg.


Terug naar de avond. Ik sta tegen mijn kinderen te brullen omdat ik stress heb omdat ik naar de yogales moet. Hoe absurd is dat?

Ik pak mijn gsm, sms de babysit. Dat ik ermee stop, dat het te veel is. Dat het er niet bij kan. En sorry daarvoor.

De jongens en ik gaan aan tafel. We hebben tijd voor een dessert en doen ons avondritueel in rust. Ik vertel hen dat het me spijt dat ik zo geroepen heb, dat ik moe ben en het te druk heb. Dat ik daarom besloten heb geen yoga meer te gaan doen. De kleuter begrijpt het en stelt voor met drie nog wat yoga te doen op de mat. De peuter is vooral geïnteresseerd in zijn sorbet. Ik vraag hem of hij boos is op me. Hij schudt van nee. De schat.

Als ik de kleuter in bed heb gestopt, sleep ik me verder. Ik hoop dat het me eindelijk eens gaat lukken iets af te werken waar ik al een tijd tegen aan hik. Maar misschien best eerst even een dubbele espresso. Aan de koffiezet sta ik na te denken. Is het jammer? Is het zwak van me? Heb ik dan geen hobby nodig? Zal ik er nog even  over nadenken? Ik haal mijn schouders op. Ik voel vooral opluchting omdat het niet meer hoeft van mezelf. En dan krijg ik de babysitschuif in het vizier. Daar zit vast nog wat lekkers in.

Advertenties

45 gedachtes over “Prinses gaat uit haar dak

  1. Oh lastig maar heel herkenbaar.. Ik kom echt op mijn werk het meest tot rust,als ik iets anders ga ondernemen terwijl ik de kids bij een oppas moet onderbrengen voel ik me schuldig en alles behalve ontspannen…Wat doen we eraan? Xx

  2. Mij lijkt het inderdaad goed dat je wat geschrapt hebt, dat het gewoon te veel is. Wat koken betreft hebben we tegenwoordig de oplossing dat mijn zoontje mee mag koken/kijken. Hij is nu twee en heeft geleerd dat hij niet aan de potten en de knopjes mag komen. Wel mag hij groentjes in de pot doen en roeren, vindt hij geweldig! Het trapje waar hij op staat staat vaak in de weg maar dat neem ik erbij 🙂 Ook strijken doet hij graag mee; hij geeft de kleren aan (zonder aan de plank te komen) en ik strijk. Zo krijg ik mijn werk gedaan en krijgt hij toch aandacht.

  3. Ik wil nu niet met een belerend vingertje komen zeggen dat je je hobby moet blijven doen. Maar ik vind dat je best wat meer van je babysit mag vragen om te doen. Ik heb zelf altijd veel gebabysit (en doe het soms nog) en ik stak regelmatig kindjes in bad en bed. Misschien liggen je kindjes dan niet op het perfecte uur te slapen (leve het academische kwartiertje), maar je babysit kan wel iets meer ontspannen (doordat ze niet ook nog aan de rest van het huishouden en de job moeten denken) voor dat gaan slapen-ritueel zorgen en dat vinden jouw kindjes en jijzelf vast ook fijn (want doordat jij dat ritueel een keertje niet zelf moet doen, kan je misschien iets anders gedaan krijgen). Ik vond het trouwens altijd heel belangrijk dat de kindjes wisten dat ik kwam babysitten en het is ook fijner dat ze de babysit nog gezien hebben. Ik heb ooit een scène meegemaakt met een kleuter van 3 die van niets wist en compleet over zijn toeren raakte toen hij mij zag toen hij even wakker werd en uit zijn bedje kwam. Dat manneke heeft zichzelf weer in slaap gehuild want ik mocht hem niet troosten (ondanks dat hij mij vrij goed kende): hartverscheurend. Ik was eigenlijk een beetje boos op de ouders. En ik vind niet dat ouders zich schuldig moeten voelen over het nemen van een babysit zolang ze er niet in overdrijven. De babysit moet een beetje zorgen dat een babysit hebben een klein beetje feest is voor de kids. Al is het maar in de vorm van een extra verhaaltje voor het slapen gaan.

    • Ik ben akkoord met wat je schrijft! Alleen is de yoga op een ambetant uur: 8 uur, terwijl de mannekes best om 7u (jongste) en half 8 (oudste) in bed liggen. De jongste wil ik dan echt al in bed en asleep, de oudste wil ik dan bedklaar om nog een beetje quality-time te hebben met de babysit, maar als die dus nog moet beginnen met pyama en bedrituelen om kwart voor acht, wordt het te laat, is Kleuterzoon te moe en dat geeft garanti problemen.

      • Ja, dan heb je inderdaad niet de keuze om het aan de babysit over te laten. Jammer van de hobby. Probeer dan maar af en toe wat tijd voor jezelf te reserveren thuis.

  4. Heel herkenbaar. Goede beslissing voor deze periode in je leven… en ik denk dat yoga met zijn drietjes thuis op de mat veel rustgevender kan zijn dan rush rush om op tijd in de yogales te zijn.
    Alles op zijn tijd en je kinderen blijven heus niet klein… Je doet dat allemaal prima, ik ben heel dankbaar voor je blog, ik leer er veel uit als mens, moeder van vier twintigers en een ukje van bijna acht 😉

  5. Er komt heel zeker nog een tijd waarin er tijd voor en zin is in yoga. Ik heb ook maar sinds kort weer wat hobby’s opgepikt. Geen spijt over hebben, het komt nog. Rust in je hoofd door géén yoga te doen is volgens mij net zo goed als rust in je hoofd door wél yoga te doen, neen?

  6. – Hoe fijn dat je een babysitschuif hebt voorzien. Voor haar bedoel ik. Maar soms ook voor jezelf 😉
    – Ik vind de reactie van de Kleuter anders ook ontzettend schattig …
    – Soms is een kans (op een hobby, zelfontwikkeling, persoonlijke groei) laten liggen niet zwak maar moedig, want je grenzen leren zien én respecteren vraagt kracht. En “nu niet” is niet “nooit nog”!

  7. Knap. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, je druk maken omdat je moet gaan ontspannen. Goede beslissing om er voorlopig mee op te houden, me dunkt.

  8. Zat er nog iets in de babysitschuif? 🙂

    Serieus nu: een hobby moet een hobby blijven, zonder stress. Je kunt nog altijd yoga thuis doen, met de dingen die je geleerd hebt. Of een boek lezen zonder de verplichting dat het tegen dag x uit moet, vertaald is naar het Frans en voorzien van een vijf pagina’s tellende bespreking van de protagonisten. Ik vermoed trouwens dat één van je grootste hobby’s momenteel het schrijven van blogstukjes is 🙂

      • Ik schaar mij achter Pianolied en Marée: volgens mij is je blog die hobby die doet wat ie moet doen: jou ademruimte en wat energie en een uitlaatklep geven. Het zal nog geen tijd zijn voor uithuizige yoga, maar op een dag wordt het dat wel. Ik denk echt dat je de juiste beslissing genomen hebt.
        En misschien was het gisteren gewoon een uit-het-dak-dag, dat was het hier alleszins ook. Het is gewoon allemaal teveel soms.

  9. Langs de ene kant snap ik een reactie hier dat een babysit idd wel meer kan doen dan er gewoon zijn. Bad en in bed stoppen… Ik denk dat kindjes dat zelfs leuk vinden. Maar als een hobby stress geeft dan is dit idd het sop in de bonen niet waard… Mijn dochter van twee mag twee keer per dag Bumba kijken. ’s Morgens als ik me klaarmaak en ’s avonds als ik kook. Heel strategisch 😉

  10. Zo herkenbaar… nu mijn man zijn drie jaar van avondschool voorbij was, ging ik nu eens eindelijk wat voor mezelf doen. Dus ik schreef me in voor een naaicursus dat ik al zo lang wilde volgen. Ik zou ook ten minste 1 keer/week naar de fitness gaan. En toen naderde de avond van het naaien en ik werd al moe om er over te denken. Van 18u tot 22u gaan naaien??? Was ik nu helemaal gek geworden? Ten eerste, mijn drie kroezels na school in bad krijgen, voor ze koken, mijn lessen voor de volgende dag voorbereiden en toch nog om 18u in de les zijn?! En dat in het volle bewustzijn dat ik erna geen volle nacht zou slapen met babykroezel die na 14 maanden nog steeds niet doorslaapt?! Gekkenwerk. Ik heb het afgebeld. Ende fitness ook. Het gaat nu niet. Het is nu even niet mijn moment en daar leg ik me -een beetje rebels toch wel- bij neer. Want ik heb nu even helemaal niks voor mezelf. Maar bon, dat komt wel weer en als ik hier dan kom lezen voel ik me getroost. We zijn niet alleen.. en ook ik heb vandaag geroepen tegen ze. Ze snapten het, hoop ik…

  11. In de week vind ik het ook te vermoeiend om een hobby te hebben. Ik heb de luxe dat ik tijdens mijn middagpauze aan sport kan doen. Dat doe ik één keer in de week en dat doet deugd. Op vrijdagavond ga ik naar de hondenschool en ik heb dan echt de keuze gemaakt alle andere taakjes te verplaatsen naar zaterdag en de zorg voor mijn dochter in de schoot van iemand anders te leggen. Ze is gelukkig al negen en veel zorg is er dus niet meer, eten en drinken geven, troosten wanneer ze triest is en inspiratie geven wanneer alles saai is.
    Als ik de zorg voor het huishouden en de kinderen tijdens mijn hobby niet kan doorschuiven naar iemand anders zou ik het ook niet zien zitten.

  12. Super herkenbaar. Na zo’n jaar gestopt te zijn met één of andere hobby vraag ik me altijd af waarom ik daar in godsnaam mee gestopt ben want dat het toch zo leuk was.
    Awel, het antwoord verwoord je hier heel mooi. Het verschil tussen de onrust om toch maar de hobby te kùnnen doen vs de rust als je gewoon niets doet. Eigenlijk niet goed, maar heel begrijpbaar!

  13. het zal je niet verbazen dat ik wel wat herken van wat je schrijft!
    (en als je die babysit nu toch eens laat komen zonder dat je weggaat, maar gewoon om samen voor de kinderen te zorgen of de babysit voor de kinderen te laten zorgen terwijl jij thuisblijft maar even je handen vrij hebt? )

  14. Een hobby nemen omdat je vindt dat je een hobby moet hebben… Dat lijkt me geen hobby meer maar een verplichting… Als je er meer stress dan genot van krijgt, is het beter om die hobby even te laten voor wat het was…

  15. Komt wel in orde. Al ben ik er zeker van dat je dat zelf ook beseft 🙂

    Heb ergens hetzelfde voor. Ik dacht een paar maanden geleden dat ik best ’s avonds kon werken, als ik alles goed plande. Nu zijn we een paar maanden verder, en ik merk dat ik steeds vaker kapot ben. Altijd het zoeken naar een babysit, de rush om op tijd thuis te zijn zodat er geen begonnen uur bijkomt, het vage schuldgevoel dat ik hen maar zo weinig kan betalen en tegelijk goed weten dat meer niet kan, want als ik werk, gaat er rechtstreeks 4 euro per uur van mijn loon af voor de babysit. Kind dat steeds drukker werd, dat veel te laat gaat slapen, want ik wil hem ’s avonds nog even zien. Maar ’s ochtends moeten we er ook weer staan.

    En dan het echt echt meest problematische: het huishouden. Als ik pas rond half negen thuiskom, dan nog moet eten en mijn kind in bed leggen, lukt er niets meer. Rommel stapelt zich op. Energie stroomt weg. Al beschouw ik het feit dat ik me daar bewust van werd, langzaam, op zichzelf als iets goed.

    Nu zit ik nog steeds vast aan die avonduren, al hoop ik ze tussen dit en een paar maanden sterk verminderd te hebben. En weet je wat? Alleen al het feit dat ik dat besloten heb, dat ik begin met ruimte te creëren voor wat ik nodig heb, zorgt ervoor dat ik de laatste dagen weer veel meer energie heb om dingen aan te pakken, al is het nog zo traag.

  16. Dat kan inderdaad niet de bedoeling zijn: stressen door de yogales. Ik herken het gevoel. Toen ik de eerste keer startte met yogalessen had ik hetzelfde probleem. Ik moest me zo haasten na het werk om op tijd in de les te zijn dat ik de eerste helft van de les nodig had om de stress door het haasten van me af te schudden. Bij mijn tweede poging kwam ik in een te grote groep terecht waardoor er van ontspannen ook niet veel in huis kwam. Poging nummer 3 was beter maar was heel erg rustig, waardoor mijn gedachten te veel afdwaalden en ik te vaak het gevoel had dat ik mijn tijd zat te verdoen. Het enige wat ik wel een hele tijd volhield waren een paar yoga-oefeningen die ik thuis deed. Ik realiseerde mij daarstraks bij het lezen van je blogpost dat ik dat ook al een hele tijd vergeten was en heb mijn matje nog eens bovengehaald. Het heeft me deugd gedaan, bedankt voor de inspiratie :-)!

  17. Het heeft echt totaal niets met deze blogpost te maken… maar hoe veel leer ik wel niet uit je blog, herken ik wel niet, bewonder ik wel niet. Ik ken je niet persoonlijk, maar ik stel me je voor als een soort van kopie van mezelf, maar dan anders. Ofzo. Zo, dat moest er even uit. Bedankt alleszins!

  18. Goed dat je ermee gestopt bent. Een hobby moet deugd doen en geen extra stress geven.
    En gelukkig zijn kindjes zo vergevingsgezind 🙂 Mooi ook dat je je gedrag achteraf aan hen hebt uitgelegd!

  19. nja nja… ik had hetzelfde enkele jaren geleden. Super slechte evaluatie op het werk. zwaar naar mijn hoofd gekregen dat ik van een high performance-super werkkracht veranderd was naar een ongeïnteresseerde zombie. Roepen en tieren tegen mijn kinders en constant slecht gehumeurd rondlopen. En het was iedereen zijn schuld, behalve die van mij natuurlijk. Dat ik dringend mijn leven eens moest herpakken. Net op dat moment werd ik verwelkomd in de warmste familie van Vlaanderen (downsyndroom vlaanderen) en werd ik meteen ingelijfd om wat te helpen. Enkele maanden later werd ik hoofdredacteur van hun tijdschrift. (vrijwilligerswerk hé, naast de gewone job) Sindsdien heb ik mezelf teruggevonden. Want ik vind dat keileuk zo’n tijdschrift maken. ook al kost mij dat nachtelijke uren, huilbuien en handdoekinderinggooimomentjes bij élk nummer dat ik maak. Als ik rond de start van elk seizoen MIJN boekske uit de postbus vis dan is de voldoening zo groot hé…. en ben ik zo fier op mijn eigen… Ik put daar ongelooflijk veel voldoening uit. En ja ik brul ook nog wel s tegen de kinders (af en toe moet dat ook gewoon vind ik haha) maar het is vanuit een ander perspectief. ik hoop echt voor je dat je ook zoiets mag vinden, iets waar je, al kost het ook energie en tijd etc, ook zo veel uithaalt dat het de moeite waard is.

  20. Ik heb een hekel aan het woord hobby. En de betekenis die het krijgt tussen mensen.
    Als mijn dochter in de muziekschool start wil de juf haar leren kennen en vraagt : wat zijn je hobby’s ? Dan kijkt ze even bang naar mij : wat bedoelt de juf ?
    Ik zeg : wat doe je graag ? Ah !!! Met de konijntjes spelen, lezen, verhalen en spelletjes verzinnen,…
    Er was plots zoveel te vertellen. Oef !
    Met mijn jongens net zo, maar dan een paar jaar ouder. Moeilijker al want iedereen antwoordt met een sport – liefst een hele coole- en ja, die hobby lijkt je zowat te definieren want dat is de vraag die steeds wordt gesteld als het gaat over wie je bent. In een dialoogje voor frans, voor engels,…
    Wat is dat toch met die hobby’s ?
    Moet je er echt hebben om ‘voor vol te worden aanzien’ ?
    Wie heeft dat concept toch uitgevonden ?
    Want het gaat toch steeds over buitenshuis-dingen of dingen in clubverband of allez, iets wat nu echt bij jou past of ‘jouw ding’ is. Moet je er dan naar op zoek gaan ? Moeilijk he, zóveel keuze !
    Laten we ons niet met z’ n allen reuzehard aanpraten dat we hobby’s nodig hebben als tijd-voor-onszelf ?
    Heerlijk toch als je kan zeggen dat je houdt van soep maken of deugd hebt van met de hond wandelen of schone was van de draad halen of … heel gewone dingen die geen tijdsdruk hebben, weinig planning vragen en perfect in een gewone dag kunnen passen…
    Leuk om lezen hier !
    Treuzel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s