Prinses denkt door (4/4) – over pijn & groei

Vorige week postte ik een stukje over een conflict en inzichten die ik daar aan overgehouden had. Jullie reacties hebben me weer aan het denken gezet, wat geresulteerd heeft in een reeksje van vier doordenk-blogjes. Bij deze de vierde en laatste. Over groei.


Ik vind het pijnlijk om te beseffen dat ik een intense persoonlijke groei te danken heb (ik zit er overigens nog midden in) aan een heel pijnlijke ervaring, namelijk het hebben van een destructieve relatie met een gestoorde man, die me verlaten heeft en zo een alleenstaande mama met financiële en andere zorgen van me gemaakt heeft.

Op een gegeven moment in het proces, was ik zo zwak en moe, dat ik dacht dat mijn vleugeltjes voor altijd gebroken zouden zijn. Dat ik na deze ervaring nooit meer vol in het leven en de liefde zou kunnen staan. Dat ik altijd kwetsbaar zou blijven en nooit meer mee zou doen met het echte, volle leven.

Maar kijk, het wonder is geschied en het heeft me behoorlijk wat pijn gekost en zoals ik al zei, ik zit er midden in. Maar: ik word elke dag sterker. En ik ben een heel ander persoon dan de vrouw die alleen in bed lag te huilen en dacht dat het haar eigen schuld was dat de man weer eens verdwenen was en dat ze nog beter haar best moest doen.

Ik hoop, van harte (!!!!) dat je ook kan groeien aan liefde, verbondenheid en andere positieve dingen. Ik hoop dat ik ooit een relatie zal hebben waarin ik tot mijn volle ontplooiing kan komen als mens en als vrouw. Ik hoop voor jullie allemaal dat jullie die ervaring hebben.

Maar ik had blijkbaar een gigapijnlijke situatie nodig om op allerlei gigapijnlijke inzichten over mezelf te stuiten. Over waarom ik een goede prooi was voor Dirk. Waarom mensen zo vaak over mijn grenzen gaan. Het ligt niet aan Dirk en de anderen, het ligt aan mij. Als ik verander, gaan mensen anders met me om. Als ik verander – en dat is het enige waar ik controle over heb, ik kan wel willen dat de hele wereld en de gehele maatschappij op haar kop gaan staan voor me, maar dat doen ze niet – verandert er wat. Het gaat er om dat ik mijn verantwoordelijkheid neem voor mijn eigen gedachten, gevoelens en handelen.

Anyway, daar ga ik voor. En dat noem ik groei.

Ik denk dat alles wat jeukt, wat pijn doet, wat je stoort, wat je nu elke keer opnieuw meemaakt in je leven, waar je al jaren tegenaan loopt, waar je energie van weg lekt, … dat dat allemaal kansen zijn tot groei. Je kan er in blijven hangen, hopen dat de anderen het een keer voor je oplossen of vooral veel medelijden met je hebben. Maar je kan er ook voor kiezen het als een groeimogelijkheid te zien. Leuk is het niet. Maar ik denk dat het de enige manier is om tot verandering te komen. In jezelf, in je leven.

En daar heb ik zelf nog een hele weg voor te gaan.

Bij deze sluit ik de vier denk-blogjes af. Dank aan iedereen die me impulsen heeft gegeven tot denken. Het denkproces en het in woorden uitdrukken van die gedachten, hebben me enorm geprikkeld en gestimuleerd om verder te denken en verder te kijken.

Advertenties

17 gedachtes over “Prinses denkt door (4/4) – over pijn & groei

  1. Zo is dat, prinses.

    Ik heb ook in zeer foute relaties gezeten, en erop terugkijkend besef ik dat het natuurlijk niet mooi was van die jongens/mannen, maar ook dat ik in die relaties vastgeraakt was door een gebrek aan bepaalde vaardigheden. Een gebrek aan emotionele intelligentie.
    Je krijgt nu eenmaal niet alles mee van thuis, en wat mensen zelf niet weten, kunnen ze je niet leren.
    Dus ofwel blijf je in de miserie zitten (want dat soort gebreken leidt altijd tot miserie), ofwel trek je jezelf uit de modder en ga je heel hard op zoek naar wat je eruit kan redden. Aanvankelijk is dat tasten in het duister, want als je geen zicht hebt op de diepergelegen oorzaken, kan je moeilijk aan de reparaties beginnen. Maar door veel te praten en te lezen en heel veel na te denken en al je moed bij elkaar te rapen, elke dag opnieuw, kan je jezelf die vaardigheden alsnog aanleren (met behulp van schitterende schrijvers als Daniel Goleman, Shelley Taylor, etc.)
    En dan kan je al die kennis doorgeven aan je eigen kinderen, in de hoop dat je hen zo kan besparen wat je ooit zelf hebt ondergaan.

  2. Mijn pijn is van een totaal andere aard maar ik voel net als jij hoe ik erdoor gegroeid ben. Ik heb het gevoel dat ik op twee jaar tijd volwassen ben geworden. Als het leven niet lief is, kan je daar niet veel aan doen. Maar er zijn genoeg dingen die je wel in eigen handen kan nemen en zelf kan veranderen als ze je ongelukkig maken. Knap hoe jij gegroeid bent.

  3. Het lijkt me dat échte, grootse groei meestal voortkomt uit pijnlijke, confronterende situaties. Echte groei bevindt zich buiten je comfort zone, daar waar je je – de facto – dus niet bepaald comfortabel voelt. Het zijn de levenslessen van hard met je kop tegen de muur gaan.

    En het is waar, dat als je jezelf anders opstelt, dat mensen je anders zullen behandelen. Ook al praat dat hun slechte gedrag niet goed. Het is niet dat je dat uitlokt, het is dat je de weerbaarheid nog niet gekweekt had om het van je af te laten glijden. Zo’n verfoeilijk gedrag herhalen ze gewoon bij iemand anders, en ze scheppen er genoegen in dat iemand vatbaar is voor hun vergif. Eens je niet meer vatbaar bent, is de fun er af. Bij jou is de fun er af, voor hen toch 😉

  4. Persoonlijk vind ik dit het beste stukje uit de reeks. Het is bewonderenswaardig hoe jij op een vrije korte tijd uit je ellendige en misschien wel uitzichtloze situatie geëvolueerd bent tot een sterke persoon die zich niet langer laat dirigeren maar nu zelf de touwtjes in handen heeft. Je mag daarom terecht fier zijn op de weg die je al afgelegd hebt! Er zullen altijd zaken blijven waar je minder controle over hebt maar hoe je ermee omgaat, helpt al veel. Ik wens je in ieder geval heel hard een nieuwe relatie toe met een partner die jou ondersteunt en voedt, maar je ook ruimte en vrijheid geeft om de persoon te zijn die je wilt zijn. Je bent een mooie vrouw in meerdere aspecten van het woord, don’t settle for less than you deserve 🙂

  5. Allemaal heel juist en herkenbaar wat je schrijft, prinses, maar ik vind dat je te mild bent voor destructieve personen en te hard voor mensen die er het slachtoffer van zijn/waren waaronder jijzelf. Het zal wel zo zijn dat mensen die veel te lang in zo’n destructieve relatie met een gestoord persoon blijven hangen een aantal zaken missen (ik las dat het overgrote deel van dergelijke slachtoffers -ja ik blijf ze consequent slachtoffers noemen- hooggevoelig zijn, met o.m. een gebrek aan zelfvertrouwen, te veel empathie, vatbaar voor manipulatie als kenmerken), maar je moet als hooggevoelig en vatbaar-voor-manipulatie-zijnde persoon ook nog eens een grote portie dikke pech hebben om zo’n destructief persoon op je pad tegen te komen. Want lang niet alle mensen die zelfvertrouwen missen en een negatief zelfbeeld hebben moeten zo’n destructieve hel ondergaan. Je hebt dus ook gewoon dikke dikke pech gehad Dirk tegen het lijf te hebben gelopen en ik vind dat je daar best wel een beetje slachtofferig over mag doen. Moet doen zelfs. Soms. Want het blijven echt verschrikkelijke mensen die persoonlijkheidsgestoorden, die hun medemensen met opzet kwaad aandoen, en niemand, maar dan ook niemand, verdient het om dit mee te maken. Laten we dit vooral niet vergeten, hoe mooi en groots onze groei ook moge zijn.

    • Ik vind zowel jouw tekst als deze reactie heel waardevol. Zelfs al ben je er vatbaar voor, dan nog maakt het het gedrag van bepaalde personen niet goed. Ik ben het volledig met je eens dat je groeit en leert en baas bent over je eigen leven en met nog veel meer van wat je schrijft. Maar ik weet ook hoe ontzettend veel kracht het kost om op dat punt te komen als je bvb genen deelt met de moeilijkste personen in je leven en je voortdurend moet controleren of de wijsheden die je meekreeg geen klinkklare nonsens zijn. Ook al kun je kiezen om je niet neer te leggen bij een slachtofferrol, niet elk litteken was nodig…

  6. Zo fijn om te lezen! Ook al lang niet zo heftig, ook ik ben gegroeid met de jaren en kan nu al veel beter eigen verantwoordelijkheid nemen. Juist van de moeilijkere momenten en lastige relaties kun je leren en dat heb ik ook zeker gedaan. Ik groei nog elke dag meer in dit besef en hoe ik zelf met bepaalde dingen kan omgaan. Heel fijn is dat!

  7. Of, anders gezegd, ik heb begrip van waar jij komt (geen idee hoe ik dit kan formuleren zonder dat het lijkt alsof ik je situatie echt ken) en ik heb veel bewondering voor je groei. Ik weet dat de zwaarste periodes in mijn eigen leven me heel erg deden groeien en me anders in het leven deden staan. Tegelijk snap ik ook dat niet iedereen in staat is om er te geraken, omdat de hand die ik gedeeld kreeg nog ongelofelijk veel zwaarder had kunnen zijn en ik kan mij situaties inbeelden die té zwaar zijn om nog te kunnen groeien. Zo’n beetje zoals dat plantjes kunnen wegkwijnen als ze helemaal geen licht meer krijgen of zoiets. Misschien moet ik er maar eens paar nachtjes over slapen voor ik het deftig verwoord krijg.

  8. En vaak moet je eerst uit je comfortzone getrokken worden, letterlijk en figuurlijk om te kunnen groeien,…..ik was ook getrouwd met een speciale partner 🙂 die het fijn vond mijn zelfvertrouwen te ondermijnen, 5 jaar heb ik erover gedaan om van hem weg te gaan omdat ik het gevoel had dat ik het niet alleen kon,…..en hé, dan pas, op je eentje merk je hoeveel je kan,……jij doet het fantastisch, laat je niks anders wijsmaken,……..

  9. Soms zorgt een minder leuke situatie / tegenslag ervoor dat je met jezelf wordt geconfronteerd en jezelf pas écht goed leert kennen. Been there, done that, en ik ben blij dat het zo gelopen is. Dat dankbaar zijn kan je pas achteraf, als je er middenin zit is dat niet zo vanzelfsprekend 🙂
    Bedankt voor je mooie stukjes, elke keer opnieuw!

  10. Dat is het: je moet verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedachten, gevoelens en handelen. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is zo. Dat heb ik ook geleerd. Je laat eigenlijk zelf toe dat anderen het karretje met je rijden. Soms verval ik nog in mijn oude gewoonten, dan weet ik dat ik nog veel moet leren. Persoonlijke groei vergt heel veel van je! Je bent goed bezig!

  11. Ik vind het zo knap, hoe jij je persoonlijk groeiproces hier zo neerschrijft. Dat het pijn doet, daar ben ik het alleszins mee eens. Mijn deksels zijn van mijn zorgvuldig toegedekte potjes gevlogen en hoewel daar geen directe, wereldschokkende gebeurtenis aan vooraf gegaan is, is de grond toch behoorlijk weggezakt op dit moment. Waar ik heel hard mee worstel is of het echt waar is dat je er sterker uitkomt? En waarom dat eigenlijk zo belangrijk is dat sterk zijn? Het is een vraag die ik mezelf stel omdat ik daar zelf ook zoveel nadruk op leg, op het ‘er sterker uitkomen’. Het kost inderdaad veel energie en moed om af te durven dalen in de pijn. Ergens doet het nadien ook deugd en ik denk dan effectief dat het me sterker heeft gemaakt. Even voelt het alsof ik de wereld aan kan, maar een paar dagen later komt de volgende klap. Gaat dat eigenlijk wel voorbij of blijft dat eens je je meer openstelt voor wat er emotioneel allemaal met je gebeurt? Afsluiten en wegvluchten lijkt soms zo aantrekkelijk want ik wil ook gewoon graag nog een beetje vooruit geraken 😉

    • Dag Wendy. Ik herken wat je schrijft. De drang naar vooruit, de vraag hoe je hier uit komt. Sterker? Soms had ik het gevoel: laat maar zitten, ik vond het wel goed zoals ik was.
      Een mooi boek daarover is spiritualiteit en crisis van H. Etminan. Wat ik je kan zeggen: het duurt zijn tijd. En dan plots merk je eerst dat het beter gaat, dat de onnozelste dingen niet meer zo veel tijd en energie van je vragen, dat je weer kan genieten, dat je anders gaat denken, … Vervolgens komt er een fase waarin je (of althans: dat gebeurt hier) heel nadrukkelijk bewust bezig bent met die groei en de gedachten daarover. En daarna neem je het als het ware op in je persoon en ga je verder. Dan wordt alles ook weer wat banaler, wat rustiger. Maar je bent wel anders – en sterker.

      • Bedankt voor je reactie! Ik ga zeker eens op zoek naar het boek, want het blijkt niet meer in druk. Het klinkt wel interessant. Ik heb hier ook al een boek van Pema Chödrön liggen (ik geloof dat ik die link hier ook ergens gevonden heb) en wat ik al las, ligt me wel. Het is dat stukje spiritualiteit en zingeving dat ik nog mis, of waar ik nog niet datgene heb gevonden waar ik me echt kan bij aansluiten. Als we er niet sterker en beter uitkomen, dan is het wel heel hard allemaal hé. Maar je geeft me moed!

  12. Pingback: Over wolfsvrouwen-in-wording die zich omver laten kegelen door ondeugdelijke mannen | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s