Prinses denkt door (4/4) – over pijn & groei

Vorige week postte ik een stukje over een conflict en inzichten die ik daar aan overgehouden had. Jullie reacties hebben me weer aan het denken gezet, wat geresulteerd heeft in een reeksje van vier doordenk-blogjes. Bij deze de vierde en laatste. Over groei.


Ik vind het pijnlijk om te beseffen dat ik een intense persoonlijke groei te danken heb (ik zit er overigens nog midden in) aan een heel pijnlijke ervaring, namelijk het hebben van een destructieve relatie met een gestoorde man, die me verlaten heeft en zo een alleenstaande mama met financiële en andere zorgen van me gemaakt heeft.

Op een gegeven moment in het proces, was ik zo zwak en moe, dat ik dacht dat mijn vleugeltjes voor altijd gebroken zouden zijn. Dat ik na deze ervaring nooit meer vol in het leven en de liefde zou kunnen staan. Dat ik altijd kwetsbaar zou blijven en nooit meer mee zou doen met het echte, volle leven.

Maar kijk, het wonder is geschied en het heeft me behoorlijk wat pijn gekost en zoals ik al zei, ik zit er midden in. Maar: ik word elke dag sterker. En ik ben een heel ander persoon dan de vrouw die alleen in bed lag te huilen en dacht dat het haar eigen schuld was dat de man weer eens verdwenen was en dat ze nog beter haar best moest doen.

Ik hoop, van harte (!!!!) dat je ook kan groeien aan liefde, verbondenheid en andere positieve dingen. Ik hoop dat ik ooit een relatie zal hebben waarin ik tot mijn volle ontplooiing kan komen als mens en als vrouw. Ik hoop voor jullie allemaal dat jullie die ervaring hebben.

Maar ik had blijkbaar een gigapijnlijke situatie nodig om op allerlei gigapijnlijke inzichten over mezelf te stuiten. Over waarom ik een goede prooi was voor Dirk. Waarom mensen zo vaak over mijn grenzen gaan. Het ligt niet aan Dirk en de anderen, het ligt aan mij. Als ik verander, gaan mensen anders met me om. Als ik verander – en dat is het enige waar ik controle over heb, ik kan wel willen dat de hele wereld en de gehele maatschappij op haar kop gaan staan voor me, maar dat doen ze niet – verandert er wat. Het gaat er om dat ik mijn verantwoordelijkheid neem voor mijn eigen gedachten, gevoelens en handelen.

Anyway, daar ga ik voor. En dat noem ik groei.

Ik denk dat alles wat jeukt, wat pijn doet, wat je stoort, wat je nu elke keer opnieuw meemaakt in je leven, waar je al jaren tegenaan loopt, waar je energie van weg lekt, … dat dat allemaal kansen zijn tot groei. Je kan er in blijven hangen, hopen dat de anderen het een keer voor je oplossen of vooral veel medelijden met je hebben. Maar je kan er ook voor kiezen het als een groeimogelijkheid te zien. Leuk is het niet. Maar ik denk dat het de enige manier is om tot verandering te komen. In jezelf, in je leven.

En daar heb ik zelf nog een hele weg voor te gaan.

Bij deze sluit ik de vier denk-blogjes af. Dank aan iedereen die me impulsen heeft gegeven tot denken. Het denkproces en het in woorden uitdrukken van die gedachten, hebben me enorm geprikkeld en gestimuleerd om verder te denken en verder te kijken.