Prinses denkt door (3/4) – over keuzes

Vorige week postte ik een stukje over wat ik geleerd heb in een conflictsituatie. De reacties leverden stof tot nadenken op, wat ik dan ook gedaan heb. Dat resulteerde dan weer in dit reeksje van vier doordenkposts. Hier en hier de eerste twee. Deze keer: keuzes.


Keuzes. Zo vaak hoor ik mensen, waaronder mezelf een lange tijd, zeggen dat we er geen hebben. Dat we wel moeten werken, alles blijven combineren tot in het onmogelijke, elke week bij onze schoonouders op bezoek gaan, de hemden van de husbies strijken, … Ik noem maar wat. Ik heb ook heel lang geschreeuwd dat ik geen keuzes had, want ik moet alleen een gezinnetje draaiend houden. Intussen heb ik daar zelf een aantal stappen in gezet, die ik graag deel in enkele stellingen.

Je hebt altijd de keuze – en niet kiezen is ook een keuze

Ik heb me lang een slachtoffer gevoeld. Ik was in de steek gelaten en moest alles maar draaiende houden en had geen enkel keuze te maken wegens geen financiële ruimte, de wetten van de arbeidsmarkt, weinig netwerk, …

Nu weet ik dat ik altijd keuzes heb gehad. Alleen is het zo, bij volwassenen, dat elke keuze gevolgen heeft. Wat we niet hebben, is een keuze zonder dat we consequenties dragen. We kunnen niet minder gaan werken en even veel geld hebben. We kunnen geen huishoudhulp betalen en even veel geld hebben. We kunnen niet minder bij de schoonouders op bezoek zonder dat er wrijving zal ontstaan en gepraat moet worden. Dat is rot, absoluut. Maar we hebben wel keuzes, we moeten dan alleen ook flink genoeg zijn met de consequenties te leven. We moeten voor onze keuzes te durven gaan staan.

In mijn leven betekent dat dat ik een tamelijk heftige baan combineer met de zorg voor een huishouden en twee jonge kindjes. Recent heb ik nog eens twee uur bevend op de badkamervloer gezeten, omdat ik weer moest braken van vermoeidheid. Ik moet mijn kinderen wekelijks een nacht missen omdat ik weg ben voor het werk. Mijn jongste huilt dan bij het opvanggezin en vraagt naar mij. Ik zie via facetime zijn trillend lipje, en mijn hart breekt elke week in tienduizend stukjes. De avond dat ik niet thuis slaap, is altijd een heel heftige waarop ik alles in vraag stel wat ik doe en ben. Elke week opnieuw. Meestal heb ik er dan ongeveer 200 tot 400 km opzitten, een werkdag van ongeveer 10 uren en een telefoontje met een peuter met verdriet. Dat is niet mals voor mij.

Ik kan er best voor kiezen ander werk te zoeken. Dat kan ik. Ook al zijn de banen voor iemand met mijn diploma niet dik gezaaid. Maar ik wil geen andere baan. Ik wil deze, want op dit moment is het de baan van mijn leven. En voor mij is het nu belangrijk de baan van mijn leven te hebben, want ik heb jammer genoeg al niet het gezin-van-mijn-leven. Dus realiseer ik me dat het een keuze is die best anders had gekund als ik de consequentie zou willen dragen de baan van mijn leven op te geven. Maar dat wil ik niet, dus doe ik wat ik doe, en beland ik om de zoveel weken op de badkamer in totale ellende en heb ik elke week een avond met maagkramp van verdriet. So be it. Leuk vind ik het niet, maar ik besef wel dat ik hier zelf voor kies.

Een ander voorbeeld bij mij is het niet hebben van een partner. Er kwamen enkele oerdegelijke kandidaten voorbij, maar ik heb er niet voor gekozen daar een relatie mee te beginnen. Als ik ECHT wil, kan ik een relatie hebben. Dat ik er geen heb doet me pijn, maar is wel een gevolg van een keuze.

Kiezen is niet kiezen in vrijheid

Kiezen als volwassene is meestal de minst slechte optie kiezen uit de slechte opties, of kiezen tussen een beperkt aantal realistische mogelijkheden en dus niet: kiezen in vrijheid voor alles wat je maar kan verzinnen. Oftewel: je kan niet alles hebben.

Wrevel? Kijk eens naar jezelf

Een tijd lang heeft een vriendin me gewezen op het feit dat ik in belang van mijn gezin en mezelf ook ‘gewoon aan de kassa va de supermarkt kon gaan zitten’. Omdat ik elke keer tegen haar zeurde hoe zwaar het wel was, hoe moe ik was, hoe heftig alles is. Ik was elke keer woest op haar, want ze besefte niet ‘dat ik geen keuze had’. Die wrevel en dat woeste is pas opgehouden toen ik in gezien heb dat ik wel kan kiezen, dat ik mijn eigen keuze aanvaard en de consequenties ervan onder ogen zie en erbij neem. Dat heeft me ook doen ophouden met zeuren over zwaar, moe en heftig. Hoewel het nog steeds zwaar, moe en heftig is. Maar het is wel wat ik zelf wil.

En wat heeft dit te maken met mildheid en patronen en waar het allemaal begon?

Mijn post waarmee het denken begon, is in verband gebracht met een post van Sofie en één van Lilith. Hoewel ik mijn initiële stukje heb geschreven zonder beide posts gelezen te hebben.
Ik heb door de reacties op mijn posts, het scannen van de Lilith- en Sofie-post, wel verder nagedacht. Over dat denken schrijf ik nu een reeksje van vier.

Wat heeft dit schrijven over keuzes nu weer te maken met waar we begonnen zijn? Wel, mijn ‘harde’ therapie heeft me ook geconfronteerd met mijn slachtofferrolletje. En inderdaad: ik ben in de steek gelaten toen mijn kleinste kind nog in de wieg lag, mijn ouders hebben na een ellendig conflict dat nog steeds niet opgelost is besloten me niet meer te helpen, ik heb daardoor geen contact met familie, ik heb fibro en daardoor vaak pijn, ik heb een baan die moeilijk combineert met mijn gezin en financieel is het ook allemaal niet zo ruim omdat de man die me verlaten had eerst zorgvuldig schulden had gemaakt waardoor al mijn reserves op zijn en ik nog enkele jaren ga afbetalen – los van het feit dat eenoudergezinnen het volgens mij nooit breed hebben. Het zit dus allemaal niet erg mee.

In het begin zocht ik therapie die me daarin bevestigde. Dat was mild, lief en ocharme. Maar ik werd er niet beter van.

Intussen sta ik weer in mijn kracht en word ik elke dag sterker. Omdat bij mijn holistisch therapeute iets gebeurd is waardoor ik weer eigenaar ben van mijn eigen leven. Ik ben geen speelbal van maatschappelijke tendensen, een onaardige familie en een gruwelijke ex, maar ik ben iemand die o.a. zelf keuzes maakt binnen zeer smalle kaders trouwens, en daarvoor staat en dus ook de consequenties erbij neemt. Dat geeft me kracht en trots en het gevoel zelf weer aan het roer te staan. Vandaar dat ik ook aan het denken ben gegaan over keuzes. En hoe ik er in mijn eigen proces op gewezen ben dat ik niet moest jammeren over er geen te hebben, maar dat ik er eigenlijk al gemaakt had en elke dag maakte. De situatie is daardoor niet veranderd, het gevoel wel.

Ik heb gewikt en gewogen, wil niemand kwetsen met wat ik schrijf. Ik hoop wel dat er iets in beweging komt. Ik wens het iedereen toe eigenaar te zijn van zijn of haar eigen leven.

Voor alle duidelijkheid nog twee dingen.
(1) Dit stukje gaat niet over mensen in (kans)armoede en mijn boodschap is dus niet daarop te projecteren.
(2) Met dit stukje bedoel ik niet dat ik zonder meer blij ben met de maatschappij hoe ze nu draait. Ik ben bijvoorbeeld ook voorstander van het uitzoeken of een 30-urige werkweek werkbaar zou zijn.
Ik bedoel met dit stukje vooral dat je er zelf voor kan zorgen dat je je ‘eigenaar’ kan voelen van je eigen leven, door het besef dat je keuzes hebt en keuzes gemaakt hebt. En dat er in vele gevallen, als je niet gelukkig bent, andere keuzes mogelijk zijn als je de consequenties ervan wil en kan dragen. Hiermee bedoel ik niet dat mensen niet mogen zeuren. Ik bedoel het positief: we zijn eigenaar van ons eigen leven en kunnen keuzes maken om dat in te richten op een manier die voor ons leefbaar is. Jammer genoeg komen die keuzes niet zonder consequenties, maar het besef dat het keuzes zijn, helpt enorm om die consequenties te (ver)dragen.

Lees ook: de reactie van Ruth onder de vorige post. Eigenlijk zei Ruth al wat ik wou zeggen, alleen kon ze dat beter :).

Dit was de derde post in een reeksje van vier. De laatste gaat over groei. Keep posted!

Advertenties

28 gedachtes over “Prinses denkt door (3/4) – over keuzes

  1. Prachtig, inspirerend stuk! Je doet me op een andere, diepere, manier nadenken over een werkgerelateerde frustratie die al een tijd aansleept. Nog eens goed in de spiegel durven kijken en accepteren dat bepaalde zaken nu eenmaal bij de keuze horen die ik heb gemaakt. Of toch een andere keuze maken…

  2. Mooi gezegd. Ik denk alleen dat je pas in staat bent om eigenaar te worden van je eigen keuzes als je een heel klein beetje ademruimte krijgt om er vanop een afstand naar te kijken. Door rust, therapie, wat dan ook. Als je heel diep zit in vermoeidheid, verdriet etc. gaat dat niet. Net zoals voor mensen in (kans)armoede, zoals je zelf aangeeft. Maar dat weet je natuurlijk goed genoeg, aangezien je zelf zo veel gegroeid bent en dit een jaar geleden niet had kunnen schrijven.

    • Dat is waar. In de periode waarin ik aan het overleven was, was het al een prestatie als ik tot 21u kon opblijven. Hoewel dit soort gedachten me toen net enorm had geholpen, was ik er niet toe in staat. Het is heel dubbel: je moet anders gaan denken en kijken om uit die kritieke fase te komen, maar je moet uit die kritieke fase komen om anders te kunnen denken en kijken.

  3. eentje om op te sjikken princesse 🙂 en dat op een zondagochtend 🙂 zit er behoorlijk bij te knikken (en ga m nog eens een stuk of vijftig keer opnieuw moeten lezen 🙂 ). ik denk: het vraagt behoorlijk wat resources en afgelegde weg om op dat punt te belanden waar je van op een afstandje naar jezelf kan kijken en jezelf empoweren om je keuzes te omarmen met alle gevolgen die ze meebrengen of om je roer om te gooien. ik bewonder bijzonder wat jij al overwonnen hebt, hoe je dingen in vraag blijft stellen en hoe je je inzichten probeert te vertalen. altijd boeiend. het gaat hier niet om gratuit plus-est-en-vous-voluntarisme, maar om jezelf (!) uitdagen om je eigen kracht vinden, met mildheid en op je eigen tempo.

  4. Zeer goed stuk, prinses.

    Iedereen is met een ander stel kaarten bedeeld. Sommigen kunnen ze amper in hun beide handen houden, anderen hebben maar één kaart gekregen en in plaats van iets nuttigs als een koning of een hartenaas is het een schoppen twee ofzo. Maar hoe we spelen, bepalen we zelf.
    Door te zeuren zal je niet aan meer kaarten geraken, maar wel door slim en eerlijk te spelen en op tafel te kloppen als anderen dat niet doen. En niet op te geven. Want zoals dat gaat met kansspelen, kan het geluk zich soms onverwachts aan je zijde scharen.

    Zeuren helpt niet, maar je hart luchten wel.
    En koppig blijven voortdoen, ondanks alle tegenslag.

  5. Heel erg knap geschreven! Heel waar ook. Maar op de bodem van welke put dan ook, denk ik niet dat je nog in staat bent om échte keuzes te maken. Dan neemt je overlevingsinstinct over en heb je net genoeg energie om je staande te houden. Het is pas als je wat verder van de bodem weg bent, dat je je terug realiseert dat je keuzes hebt en dat je je bewust wordt van het maken ervan. Achteraf terugblikken op mijn keuzes vind ik ergens nutteloos: want wat ik deed, deed ik altijd in eer en geweten en met de kennis en het gevoel dat ik toen had. Achteraf iets “juist” of “fout” gaan beoordelen, is wel een pak makkelijker, want je weet meer dan toen je de keuze maakte.
    Ik ben een twijfelaar, ik zal lang afwegen wat ik wel of niet moet doen, maar eens ik een beslissing genomen heb, kijk ik vooruit. Je neemt immers een beslissing om vooruit te kunnen. Als ik blijf twijfelen of blijf terugblikken, blijf ik hangen en dan raak ik niet meer vooruit… En dan kan inderdaad het geluk zich aan je zijde scharen, maar uiteindelijk is het wel allemaal begonnen met een keuze die je zelf gemaakt hebt… Alweer een mooie, doch confronterende, post! Dankjewel!

  6. Goedemorgen Prinses! Ik ben meteen wakker 🙂

    Ik vind dit best moeilijk, keuzes maken, en “niet kiezen”, alhoewel ook een optie, lijkt me dan toch wel vaak de makkelijkste manier. Er zijn natuurlijk altijd situaties waarbij je niet echt een keuze hebt. Je kiest niet in wat voor gezin je geboren wordt, bijvoorbeeld. Of je kiest er niet voor om een minder mooi uiterlijk te hebben, waardoor je minder kansen krijgt of minder aandacht van potentiële partners. Niemand kiest ervoor om ongeneeslijk ziek te worden. Ik heb er niet voor gekozen dat mijn vader een ongeluk had waardoor hij een jaar lang in een halve coma lag en we uiteindelijk besloten hebben om niks meer voor hem te doen (ja, dat was wel een keuze), waardoor ik me nu soms nog schuldig voel, alhoewel het al meer dan vier jaar geleden is. Dat zijn dingen waar we niet echt om kiezen, maar de manier waarop we met die situaties omgaan, hebben we vaak wel in de hand (waar ik eigenlijk maar ten dele mee akkoord ben, want soms ben je zo overmand door verdriet/negatieve gevoelens/gedachten dat je daar zelf niet echt uit geraakt).
    Vaak vind ik ook (en sorry dat dit misschien een wat lange reactie wordt, ’t is ook voor mij zondag ;-)), dat teveel keuzes verlammend werken. Ik geef een voorbeeld: ik ga ieder jaar naar het filmfestival in Gent, het is iets waar ik erg naar uitkijk en ik neem daar zelfs speciaal verlof voor, maar elk jaar zie er tegenop om uit de 100-tal films die aangeboden wordt een selectie te maken. Bijgevolg blijft het boekje liggen, tot ik mezelf een schop onder mijn gat geef en tot een gat in de nacht zit te puzzelen om het eindelijk gedaan te krijgen. Idem met mijn werksituatie: ik ben niet zo gelukkig meer in mijn job, maar wanneer ik op de site van de VDAB ga zien, vind ik 3.256 vacatures in mijn functiegebied, en zakt de moed mij in de schoenen (echt waar), en dan denk ik “laat maar, ik kijk volgende week wel eens opnieuw” 🙂
    Als ik er zo over nadenk heb ik eigenlijk altijd al moeilijkheden gehad met keuzes maken, maar aan de andere kant heb ik geen spijt van de keuzes die ik tot nu toe gemaakt heb. Ik heb nogal de neiging om mij het gelukkigst te voelen in een “steady state” situatie, terwijl alles om mij heen evolueert naar totale wanorde 🙂

  7. Mooi, inspirerend, dankjewel!
    Eentje om over na te denken, te wikken en te wegen, nog eens te lezen, verder na te denken, te onthouden en om naar te leven.

  8. Eerlijk, dit is een van de beste blogposts die ik de laatste tijd las, met een enorme grond van waarheid,….we krijgen allemaal bepaalde keuzes voorgeschoteld en neen niet allemaal vrijwillig aangeboden en de slachtofferrol is vaak de makkelijkste om te spelen en als je hem lang genoeg speelt kan je geen andere rol meer spelen,…….heel mooi hoe jij deze inzichten verwerft,…..en als het de job van je leven is, geef ze niet op, het was ooit mijn keuze om dat ooit wel te doen en ik moet die consequenties ook dragen :-), toen was het de beste keuze, nu zou ik er mss andere maken, maar het is wat het is en je kids gaan er echt geen trauma’s aan overhouden,…

  9. Helemaal raak wat je schrijft over keuzes, ik heb me dat net zelf ook heel sterk gerealiseerd, dat je wel degelijk altijd een keuze hebt, maar dat er ook consequenties zijn… Ik was er al even over aan het nadenken, onder meer ook door de blogberichten die je aanhaalt. In mijn geval weet ik nu waarom ik – voorlopig – nog altijd kies voor mijn minder dan ideale job, omwille van bepaalde gevolgen (vb. goeie uren, deeltijds werk) die ik nog niet wil opgeven. Fijn om de weg die je aflegt en je gedachtegang te kunnen blijven volgen.

  10. Ik vind dit allemaal zo waar. Ik probeer heel hard te leven naar een quote die ik ooit ergens online zag: “If you don’t like where you are, move. You are not a tree.” Ik probeer dus steeds vaker te doen van aanvaarden of veranderen, niet klagen. Pas op, niet eenvoudig. Maar wel een streefdoel 😉

  11. Het borrelt en bruist van ideeën in blogland, maar op een of andere manier zijn het toch telkens jouw stukjes die een genuanceerde synthese en visie brengen. Eentje die net dat tikkeltje dieper gaat en erin slaagt om de vinger precies op de wonde te leggen. Die mijn eigen innerlijke stem (on a good day!) resoneert. Een verrijking, vind ik het, en volgens mij ben ik niet de enige die er inspiratie uit put. Chapeau voor wat je schrijft, en vooral doet.

  12. Heel mooi geschreven, heel raak ook. Ik vind het mooi hoe je verwoordt dat er altijd keuzes zijn, ondanks de soms/vaak smalle marges.Ik blijf het moeilijk vinden om keuzes te maken, maar eens ze gemaakt zijn kan ik wel leven met de gevolgen ervan (wat niet wegneemt dat het soms deugd doet om je hart erover te luchten). Ik blijf het moeilijk vinden om te horen of te lezen dat het nu eenmaal niet anders kan. Niet kiezen is ook een keuze, dat heb ik zelf beseft lang voor ik dan effectief de kracht had om voor verandering te kiezen. En als reactie op een reactie van jou hierboven: zijn we dat niet allemaal, een work-in-progress?

  13. Pingback: Vrije tijd niet toegelaten | brabbeltjes

  14. Ik ben het zeker met je eens, dat we veel meer opzichten een keuze hebben, dan we soms ervaren.
    Het werd hier al geschreven door ‘pianolied’ van de maand’, er zijn ook veel dingen die geen keuze zijn. Maar hoe we er mee omgaan, die keuze hebben we wel.

    Tegelijkertijd bekruipt me soms een beetje een gevoel van, er wordt gevonden dat mensen die die vrijheid tot het maken van eigen keuzes niet zien en ervaren, wentelen zich in slachtofferschap, passiviteit en verzet. Niet per se door wat jij schrijft, maar door hoe er voor mijn gevoel vaak mee om wordt gegaan. En dat vind ik jammer.

    Soms voelt een mens die keuze vrijheid niet meer, en hoeverre is die keuze er dan?
    Als er een deur is waar je door kunt, maar je weet ‘m niet te vinden, wat heb je dan aan die deur?

    Het zou mooi zijn, als we allemaal elkaar die keuzevrijheid konden helpen vinden. Niet door het te veroordelen als een ander die keuzevrijheid niet ervaart, maar door de ander te gunnen, dat hij of zij daar ook mag belanden, op het punt dat je inderdaad weer eigenaar mag worden van je eigen leven. Dat gun ik echt iedereen, want hoe zwaar je leven ook soms kan zijn, voelen dat je er zelf invloed op hebt maakt alles een stuk lichter.

    • Ik denk dat absolute keuzevrijheid niet bestaat – we zijn altijd wel ergens afhankelijk van iets of iemand. Enkel de “vrijheid” om over je eigen leven te beslissen is er misschien één, al leidt een discussie hierover ons wellicht te ver 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s