Prinses denkt door (2/4) – over harde en zachte therapie

In een eerdere post heb ik beschreven wat ik geleerd heb van een conflictsituatie waarin ik terecht gekomen was. In de reacties kwamen toen wat interessante ideeën, waar ik op doordenk… De eerste doordenkpost vind je hier. In deze post gaat het over mild versus hard, met betrekking tot therapie. Ik ga vertellen waarom een erg milde benadering voor mij niet de manier was om mijn eigen patronen te doorbreken, en ook waar mildheid dan wel opdook in het proces.


Een verhaaltje. Het was donker, het was december. Ik had een week lang gehuild thuis, ik wist van ellende niet meer waar kruipen. Dirk was verdwenen, en in mijn hoofd lag een inzicht binnen handbereik. Een inzicht dat me de stuipen op het lijf joeg. Iets dat ik niet durfde denken, maar als het waar was, moest ik het wel denken en moest ik er wat mee doen. Liever geloofde ik in wat ik mezelf al een tijdje voorhield: dat Dirk voor me zorgde en er voor me was, dat ik gewoon een heel moeilijk iemand was waar moeilijk mee samen te leven viel waardoor hij er soms vandoor ging, maar dat was dan mijn schuld.

Op dat moment wist ik dat hij me soms expres de crisis in joeg, en genoot als ik – mezelf totaal niet herkennend – op de grond van de keuken hysterisch lag te huilen. Op dat moment wist ik dat ik, in gesprekken over zijn leugens die overduidelijk waren maar die hij niet wou toegeven, uit mijn lichaam trad om me te beschermen (het voelt alsof er een stofzuiger achter op je hoofd staat en je gewoon uit jezelf gezogen wordt, en jezelf vervolgens van ver kan zien – je krijgt het er koud van en je voelt je lichaam niet meer). Op dat moment wist ik dat het hem goed uit kwam als ik niet in mijn kracht was, en dat hij me subtiel pootje probeerde te lichten als ik hem te sterk werd. En zo veel dingen meer.

Nu weet ik wat er aan de hand was, maar toen zag ik al die dingen en wist ik dat er iets verschrikkelijks was wat alles met elkaar zou verbinden, maar dat verschrikkelijke kon ik niet grijpen, ik kon er de vinger niet op leggen. Maar het moest wel. Ik heb in paniek naar mijn lieve therapeute gebeld, die geen plaats had voor me. Twee weken later, hij was terug en ik had ontdekt dat ik zwanger was, hebben we het er over gehad. Ik zei dat ik het gevoel had gek te worden, en zij vertelde me dat het vast te maken had met zwangerschapshormonen, en dat Dirk best aardig is en veel lieve dingen voor me deed en dat ik begrip voor hem moest hebben en zijn groei en mild moest zijn en ook ten opzichte van mezelf, …

Er was toen wel degelijk iets verschrikkelijks aan de hand. Zowel met Dirk als met mezelf. Ik wist het en tegelijkertijd had ik hulp nodig om het te zien en te interpreteren. Mijn lieve, begripvolle therapeute die me elke week vertelde goed in en uit te ademen, en geloofde in de goedheid van alle mensen, heeft me toen niet kunnen helpen.

Ik ben in therapie gegaan bij mijn holistisch therapeute. Daar zie ik elke keer (om de zes weken, financiële redenen) alle hoeken van mijn ziel. Niet omdat ze me hard aanpakt of onvriendelijk is, maar omdat ze durft met mij die diepte in te gaan. Mijn blinde vlekken duidt. Me laat formuleren waarom ik een prooi ben geweest voor iemand als Dirk. Me vraagt waarom het in het klein opnieuw is gebeurd met de ondeugdelijke man.

Dat is wat ik nodig heb. Niet iemand die me zegt diep in en uit te ademen en een stukje chocola bij de koffie te nemen en lief te zijn voor mezelf.

Waarschijnlijk is het anders als je in therapie gaat omdat je het te druk hebt en te perfectionistisch bent (wat een uitstekende reden is voor therapie en om aan jezelf te werken!). Dan is het aanmanen tot mildheid waarschijnlijk een heel belangrijk element in de behandeling. Alhoewel ik me ook afvraag of het niet gepaard moet gaan met werken aan gedachtenpatronen. Ik heb bijvoorbeeld lang vast gezeten in een soort slachtofferrol (ik moet altijd alles, ik ben moe, ik ben in de steek gelaten, …). Op deze blog kreeg ik veel lief begrip, maar ook sommige reacties over mijn eigen verantwoordelijkheid opnemen en de dingen zelf in handen nemen. Toen ik dat eindelijk een beetje begon te doen, hielp dat ontzettend.

Als je gedachtenpatroon is dat je niet mild kan zijn voor jezelf, is dat wat doorbroken moet worden. En dan is mildheid een belangrijk item. Maar dat was bij mij niet zo, ik moest andere dingen leren. (En als ik die geleerd heb, wil ik ook nog wel eens leren mild te zijn voor mezelf.)

Ik had met mijn milde therapeute kunnen eindigen in die slachtofferrol, ze bevestigde telkens maar hoe erg het allemaal was en dat ik lief moest zijn voor mezelf. Ik kwam vervolgens bij iemand anders terecht die meteen gilde dat ik in ziekteverlof moest voor minstens een half jaar na wat ik meegemaakt had – ik ben nooit meer terug gegaan naar deze persoon. Er is me inderdaad iets ergs overkomen en ik mag best lief voor mezelf zijn om daar wat overheen te komen. Alleen neigt dat tot settelen in een slachtofferrol en maakt die slachtofferrol me heel kwetsbaar om in een gelijkaardige situatie te verzeilen, of te blijven hangen in die rol en te stagneren in mijn groei. Het deed pijn en ik was het soms spuugzat, maar ik ben blij dat ik bij mijn holistisch therapeute onder ogen heb moeten zien wat er met mijzelf aan de hand is waardoor ik me inderdaad heb laten gek maken door Dirk, gillend op de grond heb gelegen en me heb afgevraagd of ik dat zelf was die zich zo gedroeg, en bij alles wat er gebeurde dacht dat ik het verdiende omdat ik vast lastig en moeilijk was. Met Dirk is er iets absoluut niet pluis, maar ik heb moeten leren zien dat er met mij ook iets aan de hand is, aangezien ik me grondig heb laten vernietigen door hem.

Voor wat ik nodig had, is die harde aanpak efficiënt gebleken. Misschien omwille van hoe ik in elkaar zit. Maar vast nog meer omwille van de extreme situatie waarin ik in verzeild geraakt ben met Dirk, wat met name een destructieve relatie was met een man waarvan ik oprecht geloof dat hij een antisociale persoonlijkheidsstoornis heeft. Ik heb heus niet bij de therapeut gezeten omdat ik moe was, of omdat ik werk en gezin moeilijk kan combineren. Alle respect voor mensen die dat wel met hun therapeut bespreken, maar bij mij was en is er gewoon meer (of ander) werk aan de winkel.

Mildheid heeft in mijn verhaal een heel andere rol gekregen. Op een gegeven moment, niet eens zo gek lang geleden, heb ik in een yoga-les een soort doorbraak gevoeld in mezelf. Wat er toen o.a. stroomde was mildheid, naar mezelf toe, maar ook naar Dirk toe. Ik heb me hevig verzet tegen dat gevoel, maar tegelijkertijd wist en weet ik dat die mildheid op een gegeven moment ook nodig was in het proces van helen dat ik doormaak.

Ik vond dat stromende gevoel van mildheid heel heftig, moeilijk te plaatsen. Het was niet bepaald een gezellig soort mildheid. Het dwong me op zijn beurt ook weer los te komen van mezelf, gedachten en gevoelens los te laten, dingen weer in beweging te laten komen. Maar ook dat was heel hard voor me. Die mildheid doorbrak o.a. het zwart-wit-denken (Dirk zwart, ik wit) en liet me aanvoelen dat Dirk in se een zwaar beschadigd kind is dat niet anders kan dan anderen proberen kopje onder te duwen om zelf boven water te blijven.

Mildheid en het niet-oordelen maar gewoon liefdevol aanschouwen van de dingen, zijn in mijn ogen dus ongelooflijke belangrijke stappen in een heel intens proces. Maar het is geen gun-jezelf-maar-een stukje-chocola-mildheid. Het is het stevigere werk. Het is mildheid-na-inzicht. En ik denk dat dat voor mij dus pas kon komen toen ik ander werk gedaan had. Zoals in spiegels kijken en daar zien wat ik liever niet wou weten.

Ik geloof misschien wel dat een therapie die te vlug inzet op mildheid, minder effectief is. Of voor mij zou het zo zijn. Ik denk dat zelfinzicht een eerste, pijnlijke stap is. En ook als je bij de therapeut zit omdat je werk en gezin niet goed gecombineerd krijgt, en altijd moe bent en het druk hebt, is het misschien niet heel slecht om een keer de diepte in te gaan. Over waarom je het gevoel hebt geen keuzes te kunnen maken, of waarom je moeilijk de consequenties van je keuzes kan aanvaarden etc. Ik weet dat ik het zelf ook leuker vind als anderen zeggen: ‘o, dat heb ik ook!‘. Of ‘arme jij…‘ in al zijn varianten. Maar dat helpt me in se niet zoveel vooruit…

Nog even ter verheldering: de harde aanpak waar ik het over heb, is geen onaangename therapie. Ik kom meestal totaal hypomaan buiten, omdat ik in staat ben door die therapie mijn eigen processen te zien, inzicht te krijgen in mijn ziel, een volgende stap te zetten in mijn groei, periodes te duiden waar ik doorheen ben gegaan, … Ik vind het heel intens en heftig, maar het is niet zo dat mijn therapeute me eens flink de waarheid zegt en ik maar moet slikken. Het is eerder alsof ze als een soort wijze vrouw helpt om mijn inzicht geboren te laten worden.

In post 3 in dit reeksje, ga ik het over keuzes hebben. Keep posted :). Dit is de doordenkpost waar ik het langst op gekauwd heb omdat ik niet echt op tenen wil trappen, dus er is veel aan gesleuteld.

Advertenties

26 gedachtes over “Prinses denkt door (2/4) – over harde en zachte therapie

  1. Ik vind dit (en jou) zo sterk! Zeker het stukje over zelfinzicht. Er zijn overal spiegels, maar we willen er echt zelden in kijken. Nochtans is investeren in jezelf, in je reacties, je gedachten, je denkpatronen, je angsten, je gevoeligheden, je gezondheid… wat het meest rendeert op lange termijn.
    Het is mindblowingly sterk dat je, in alle ellende en verdriet, dramatische kinderhuilbuien, rondvliegende speelgoedautootjes en resten hagelslag op de vloer, toch de keuze gemaakt hebt om in de spiegels te kijken. En ik denk dat je in de weerspiegeling al lang geen hysterisch huilende vrouw op de keukenvloer meer zult zien.

    • Dat laatste is zeker zo. Destijds had ik een enorm gevoel van vervreemding van mezelf (dit ben ik toch niet?). Als iemand je zo ver kan drijven (of als je je zo ver laat drijven door iemand) is dat een sterk signaal dat er iets aan de hand is.
      Dank voor je lieve compliment :).

  2. Ik vind het zelf moeilijk om te weten wanneer ik mensen best help door goede raad te geven (de harde aanpak) en wanneer het beter is gewoon medeleven te tonen. Een paar maanden terug heb je heel duidelijk gemaakt dat je alle adviezen beu was en er niets aan had. Denk je daar nu nog steeds zo over of was dat achteraf bekeken misschien wel goed maar zag je het toen niet?

    • Hoi Sofie. Goede vraag! De adviezen waren vaak te simplistisch. Terwijl het werken aan jezelf niet bepaald de eenvoudige weg is. Ik heb nooit het advies gekregen dat te doen :). Wel allemaal van die adviezen die je als buitenstaander zo makkelijk kan geven als je niet in een situatie zelf zit en die te kort door de bocht waren.
      Anderzijds, en o.a. daar gaat het volgende stukje over, ben ik door sommige mensen die advies gaven in plaats van ‘ocharme’ wel met de neus op de feiten gedrukt. Twee voorbeelden:
      1. Ik heb ooit op mijn blog iets over werkdruk geschreven, waarop iemand reageerde dat ik ook totaal niet efficiënt was omdat ik bijvoorbeeld op verschillende momenten op de dag reageerde op reacties op mijn blog in plaats van het gewoon te bundelen en één keer per dag te doen. Dat was raak en waar en daar denk ik nog heel vaak aan! Dat heeft me echt geholpen toen.
      2. Ik ben ooit met iemand uit eten gegaan aan wie ik een heel verhaal vertelde over hoe druk alles wel was, en als voorbeeld gaf hoe ik met twee oversture kinderen na school en opvang naar de winkel was geweest en dat ze dan om ter hardst hadden gebruld terwijl ik probeerde koken en dat heel de avond een stressvol drama was geweest. De dame waarmee ik sprak zei koudweg dat ik het fout aanpak, dat je niet met vermoeide en hongerige kinderen naar de winkel moet gaan en dat ik een diepvries moest kopen en voor dat soort avonden iets achter de hand moest houden. Dat ik het zelf fout had georganiseerd waardoor het uit de hand liep. Dat was superboeiend om te horen, want het was waar, en het gaf me ook handvaten om de zaken zelf in handen te nemen en anders aan te pakken.

  3. Nagels met koppen in dit stukje. Je bent onwaarschijnlijk goed bezig. Dit stukje zou door zoveel mensen gelezen moeten worden. Jouw kracht is dat je jezelf doorziet en weet wat er nodig is. Echt chapeau!

  4. Ik vind het machtig om te zien (lezen) hoe je geëvolueerd bent en ben er stiekem ook een beetje jaloers op. Al lijkt geëvolueerd mij niet de juiste term, ik denk dat het al altijd in jou zat, dat wolfsvrouw zijn.

  5. Zo blij met dit stukje. Dit zou verplichte lectuur moeten zijn voor al die milde-aanpaktherapeuten die geen flauw benul hebben van wat een destructieve relatie met je doet en wat persoonlijkheidsstoornissen precies inhouden, hoe verwoestend ze zij, hoe ze tot depressies en zelfmoorden bij partners van kunnen leiden, enz. Ja, ik moet toegeven, ze maken me een beetje (heel) kwaad, dat soort therapeuten, omdat ze door hun onwetendheid omtrent persoonlijkheidsstoornissen mensen nog veel dieper in de afgrond kunnen duwen. Ik ben zo blij voor jou dat je tijdig bent ontsnapt uit je hel, inzicht hebt verworven omtrent datgene wat je is overkomen, een goede therapeute hebt gevonden mét kennis van zaken en nu weer jezelf en je krachten terugvindt. Net zoals dit bij mezelf aan het gebeuren is. Met vallen en opstaan.

    • Geloven in het goede van elke mens is mooi, maar totaal geflipt. Er zijn echt mensen die alleen maar destructief kunnen zijn voor anderen, en dat speelt zich in patronen af die heel geniepig en moeilijk te doorzien zijn… Ik ben akkoord met je. We komen er wel, he Anna.

  6. Dit is de post waar ik het meest benieuwd naar was in je reeksje. Ik denk dat goede therapie beide componenten in zich draagt. Meestal nemen we maar dingen aan van anderen en zijn we pas bereid ons kwetsbaar (en dus openstaand voor verandering) op te stellen wanneer we de ander vertrouwen. En daar is een milde kant voor nodig. Maar waar therapie in verschilt van een gesprek tussen vrienden, is dat het ook die andere kant in zich heeft. Die kant die een inzicht wil tonen, die een bepaald patroon wil losweken, onderzoeken en in het beste geval veranderen.

    Voor mij is het essentiële verschil tussen therapie en vrienden het feit dat vrienden me zeker ook heel goede raad en inzichten kunnen geven, maar dat ik toch vooral in therapie bepaalde strategieën verinnerlijk (daar had ik op je vorige post een reactie over geschreven, die helaas verloren is gegaan toen ik op de verkeerde knop drukte). Pas door in therapie te gaan, heb ik bepaalde patronen in mezelf leren zien en veranderen.

    Bij is dat vooral aan de hand van een milde therapeut gebeurd. Ik denk dat dat de omgeving is waarin ik opbloei. Maar als ik jouw relaas lees, zou ik je vorige therapeuten niet zozeer ‘mild’ noemen, of ‘zacht’ (wat ik mooie eigenschappen vind in een therapeut, maar volgens mijn definitie is ook jouw huidige coach dat), maar eerder slap. Het lijkt me dat niemand van de vorige personen JOU gevraagd heeft wat JIJ dacht dat er mis ging. Hoe jij je voelde. Waar jouw draagkracht het begaf. Wat voor jou wel en wat niet haalbaar was.

    En ik denk dat dat het enige essentiële verschil is tussen therapeuten en hun persoonlijke aanpak. Luisteren ze naar hun cliënten? Nemen ze die serieus? Wie beslist er: zij of jij? Zijn het zelf mensen die kwetsbaar durven te zijn, zonder hun kracht te verliezen? Of nog: durven ze op gelijke hoogte te staan met hun cliënten? Of zijn zij, en alleen zij, de supermensen die alles onder controle hebben en jou gaan tonen wat jij moet doen en wel en niet erg moet vinden, zonder te vragen of je dat ook wel zelf wil?

  7. Goed stuk. Er is ook een verschil tussen mild zijn en begrip tonen voor mensen die keer op keer niet leren uit hun ervaringen of tegen de zelfde problemen oplopen.

    Nu – en om even die voorgaande zin wat in perspectief te plaatsen – mensen komen in eigen tempo tot inzicht. Zoals je zei: je kan een hele tijd voelen dat er iets scheefzit, maar er toch in slagen om er in een grote boog omheen te lopen, of er je vinger niet op gelegd krijgen tot… Er iets zo groot gebeurt waardoor dat niet meer kan.
    Eens je dan – na je verdriet – ‘inzicht’ hebt gekregen, is mildheid aangewezen. Niet zeggen “ik heb jaren verloren met a of b te doen” en uzelf vervolgens de put in praten; maar mild kunnen zijn en zeggen “met wat ik wist, kon en oprecht dacht dat goed was, heb ik mijn kaarten gespeeld. Het ging verkeerd, maar nu heb ik een nieuwe kans die ik zal grijpen”.

    Ik vind mild daarom ook net als jou niet hetzelfde als begrip hebben. Begrip is wat het is – verstaan dat een gegeven situatie niet gemakkelijk is. Begrip dien je voor jezelf te kweken en voor anderen te hebben. Maar ook biet oneindig.
    In mijn ogen is het ook daarvoor dat Lilith pleitte, in het stuk over milde herfst, leek me. Wat geduld en begrip voor mensen die zich in een leven bevinden dat druk is en daarover hun hart moeten luchten. Maar als je zelf hendels hebt om aan de problemen iets aan te doen – en geef toe er zijn heel weinig dingen waar we echt niets aan kunnen doen – volstaat empathisch begrip.

    Mildheid is meer nog dan naar jezelf, je kunnen verplaatsen in de persoon die je het hardst heeft pijngedaan. Mildheid is voor mij iets dat je maar bereikt na een lastig proces. Het is die stap die het zware of moeilijke terug kalm maakt. Van bitter naar bittersweet; met een zekere afstand. De pijn gaat niet weg maar de boosheid wel. Het pijnlijke weegt niet meer op je leven, ook al echoot het nog af en toe, het bepaalt je niet meer. Je bent vanonder de steen gekropen. Je bent weer opgestaan en afgestoft en je kan wat je ooit zo een radeloos maakte bekijken vanuit jouw perspectief maar ook – en dat is belangrijk – dat van de ander. Zonder excuses te verzinnen voor jezelf, maar ook zonder excuses te verzinnen voor de ander.
    Je ziet die weer als een mens, die ooit zo dicht bij je stond. Die mildheid vinden is -in mijn bescheiden ervaring – altijd een lange weg.

    En er is altijd een element van persoonlijke groei, wat ik niet heb met empathisch begrijpen van iemand anders. Vandaar – een pleidooi om indeze tijden van mindfulness niet te wild om te gaan met ‘mild’ – het is uiteindelijk de zilveren rand van een zwarte wolk, een hoge bergtop met voeten vol bleinen of een wedstrijd finishen als laatste. Mild kost bloed, zweet en tranen.

    En je kan het ook enkel vinden als je die weg van persoonlijke groei aanvangt. Het vereist wegstappen uit je patroon, je slachtoffer zijn en het in handen nemen.
    En ook dat gaat met vallen en opstaan.

    Enfin een paar losse gedachten.

    Ook heel blij met het wijzen op dat wik zelf de “captains of our souls” zijn. Het is vandaag de dag zo normaal om met de hand open in de hoek jezelf een slachtoffer te voelen. Het is zoveel krachtiger (jij noemt het wolfsvrouw) om te beseffen hoe je je eigen keuzes echt wel kan maken en moet durven maken. En hoe blij je daarvan wordt!

    Doe zo voort Prinses – ik hoorde jouw vraag om feedback en ik zal eens mailen want ik heb ook nog wat bedenkingen die ik wil delen – maar het is hier al lang genoeg!

    Ruth

      • Ha tof dat het ergens resoneert – ik kijk al uit naar je volgend stukje dan!

        Ervaringsdeskundige maar op helemaal andere manier dan jij. Ik denk wel graag over relaties tussen mensen omdat ze zo essentieel zijn voor ons als menselijke soort. En – zoals jij denk ik – ben ik er wel van overtuigd dat alle mensen de capaciteit hebben om heel moeilijke dingen te overleven en er lessen uit te trekken – ook al wilden ze dat helemaal niet meemaken zelfs om te weten wat ze nu weten.

        Maar dus ook: mild is iets totaal anders dan empathisch begrip voor iemand tonen.

  8. Pingback: Prinses denkt door (3/4) – over keuzes | En ze leefden nog groen en gelukkig

  9. Heel bijzonder en mooi, hoe je hier op je blog dingen durft te delen die heel diep gaan. Ik reageerde tot nu toe nooit, maar lees al een tijd geïnteresseerd mee.

    Wb mildheid in therapie, voor mij is mildheid essentieel in het naar mezelf kijken. Maar dan inderdaad niet pamperachtige mildheid, van ‘arme jij, neem maar een extra stukje chocola bij de koffie/thee/chocolademelk’, Ik weet eigenlijk ook niet, of dat echt mildheid is, of vermijdingsgedrag. Maar mildheid in de zin van, mezelf niet veroordelen/niet veroordeeld worden. Durven kijken naar wat destructief is, en mijn eigen rol daarin, vergt voor mij kijken zonder oordeel. Pas dan kan ik werkelijk komen bij wat er in me leeft, en beslissen of ik dat wil veranderen of niet. Pas dan kan ik m’n eigen schaduwkanten onder ogen komen. Mildheid en zonder oordeel zijn, zijn voor mij basisvoorwaarden. Door mild en zonder oordeel te zijn, durf ik alle facetten van mezelf te bekijken. Omdat het niet geeft, als het gaat om dingen die ik in oordeelmodus erg ongewenst of verwerpelijk zou vinden.

    Zelf ben ik een tijd in therapie geweest bij iemand, die dat voor/met mij uitzonderlijk goed kon, mij, zoals jij het zo mooi omschrijft, alle hoeken van mijn ziel laten zien. Of beter, me erbij helpen die zelf te ontdekken. Dat is zo helend en heilzaam, en wat prachtig dat jij ook zo iemand in je leven hebt.

    Voor mij sluiten mildheid en keiharde confrontatie elkaar niet uit, maar vullen ze elkaar juist aan, en faciliteren ze elkaar. ‘Keihard’ als in, ‘genadeloos’ ergens het licht op laten schijnen dan. Uiteindelijk is het veel milder en liefdevoller, om werkelijk naar jezelf te kijken, dan voor jezelf weg te rennen.

  10. Pingback: Over wolfsvrouwen-in-wording die zich omver laten kegelen door ondeugdelijke mannen | En ze leefden nog groen en gelukkig

  11. Pingback: Prinses krijgt een schop onder haar kont | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s