Prinses denkt door (1/4)

Laatst publiceerde ik over de inzichten die ik opgedaan had na een conflictsituatie. Door de reacties ben ik verder gaan nadenken over drie dingen. Bij deze schrijf ik daar een aantal extra stukjes over… Bij deze het eerste, over Jos.

Veerle gaf aan dat sommige mensen troost nodig hebben, steun, begrip. Misschien ook wel Jos. Dat deed me afvragen of ik anders had moeten reageren op Jos, die eigenlijk wat drama schopte om steun te krijgen en toen hij dat niet kreeg, tegen mijn schenen ging schoppen. Over Jos kan ik kort zijn: ik heb hem laten weten dat ik zijn zorgen begreep etc, en vervolgens heb ik hem uitgenodigd perspectief te wisselen. Ik denk niet dat ik hem geholpen had door mee te gaan in zijn reactiepatroon, dat hij in verschillende situaties toepast en waar hij altijd mee vast loopt. Ik geloof dat een uitnodiging tot het wisselen van perspectief hem in beweging kan brengen, alleen kan of wil hij (nog) niet. En dat is jammer. Hij had zich vast beter gevoeld als ik meegepraat had met hem, maar het had hem niet verder geholpen.

Ik werk zelf vaak in Nederland. Als ik werk met partners uit Rotterdam, krijg ik altijd nogal stevige feedback. De eerste keren was ik daar nogal door ontdaan. Als Belg ben ik de zachtere benadering gewend, of het vermijden van sommige gesprekspunten. Maar ik heb heel snel aangevoeld dat ze me recht deden door me in te schatten als iemand die het aankon om feedback te krijgen en te verwerken, als de bedoeling daarvan niet destructief maar constructief is. In het begin moest ik echt zoeken hoe er mee om te gaan, maar ik ben het sterk gaan appreciëren dat ze me als ‘vol’ aanzien. En ik grijp de feedback aan als kansen om te leren, te evolueren of te veranderen.

Ik denk dat ik Jos ook als ‘vol’ heb gezien. Niet als iemand waar ik van dacht: ‘ach ja, ik praat wel even mee met hem, makkelijker voor iedereen’. Maar iemand waarvan ik dacht dat hij mijn constructief bedoelde uitnodiging om anders om te gaan met de situatie die zich voordeed, aankon. Het is slecht uitgedraaid, maar ik sta er nog steeds achter dat ik mensen als vol benader en ik hoop ook echt dat dat omgekeerd ook het geval is.

Tot zover de eerste doordenkpost. In de volgende ga ik in op hard versus zacht wat therapie betreft…