Drie inzichten die ik overhield aan een conflictsituatie

Een tijdje terug had ik een conflict met iemand, ik noem hem even Jos. Het conflict was ontstaan doordat ik niet meegegaan was in Jos zijn klaagzang over iemand anders. Ik had een beetje nuchter gereageerd op die klaagzang, waarop Jos zich onbegrepen voelde en zijn pijlen op mij richtte. Dat ging aanzienlijk over mijn grenzen en ik was er dagenlang trillerig niet-goed van. Wat vrij dom is, want ik heb wel iets beters te doen. Ik wist van mezelf dat ik authentiek had gehandeld in de situatie en door mijn reactie had geprobeerd Jos uit te nodigen tot een volwassen houding in plaats van hem te versterken in de houding van aanklager die hij op dat moment opnam (cfr. de dramadriehoek, interessant model om eens te googelen).

Ik weet van Jos dat hij in verschillende contexten, o.a. zijn huwelijk maar ook in werkcontexten, in dezelfde soep draait. Het is altijd iemand anders zijn schuld en het standaard zinnetje dat ik al jaren van hem hoor, is: ‘wat denken die wel’.

Zoals ik al zei, was ik even behoorlijk ontdaan omdat Jos over mijn grenzen was gegaan in zijn uithalen naar mij toen hij van mij niet de gehoopte reactie kreeg. Ik heb echter verschillende inzichten overgehouden aan de situatie.

Eerste inzicht

Patronen zijn kleverig. We verzeilen er voortdurend in en ze belemmeren heel veel intermenselijk verkeer. Heel veel conflicten gaan helemaal niet over wat ze lijken te gaan, maar over de onderliggende patronen. Ik word daar soms moe van. Ik merk in mijn omgeving een onderscheid tussen mensen die bereid zijn daar bij zichzelf naar te kijken, wat überpijnlijk kan zijn, en mensen die dit niet aandurven, – willen of -kunnen. Jos behoort tot die laatste soort. Het conflict dat we hadden was een spiegel waarmee hij een behoorlijke les over zijn eigen leven had kunnen leren, maar hij weigerde in de spiegel te kijken. Toen ik hem liet weten dat ik het heel onprettig en onterecht had gevonden hoe hij reageerde, weigerde hij daar op in te gaan. Ik heb zelf geprobeerd wel in de spiegel te kijken die de situatie me wou voorhouden, en ik zie dat ik Jos heb toegelaten over mijn grenzen te gaan. Ik had me in een eerder fase voor hem moeten afsluiten.

Tweede inzicht

Ik heb iemand nodig om me te gidsen, bij het zoeken van mijn weg uit de plakkerige patronen des levens, die vaak gepaard gaan met een gigantische blinde vlek. Daar komt mijn holistisch therapeute in beeld (wat nog steeds zweveriger klinkt dan het is). Ze is diegene die me de spiegel aanreikt en uitnodigt er in te kijken, telkens weer. Ik ben heel vroeger eens bij haar geweest (toen Dirk me verlaten had toen ik zwanger was van Peuterzoon, een soort generale repetitie zeg maar, want toen is hij terug gekomen), maar ik kon toen de waarheid niet aan. Ze bereidde me voor op het bestaan als alleenstaande mama, ze toonde me dat Dirk zijn verantwoordelijkheid niet kon opnemen, ze toonde me hoe destructief de relatie voor me was. Maar ik huilde alleen maar. Was ik toen wijs geweest, ik had Dirk niet laten terug komen en veel onheil zou me bespaard gebleven zijn. Maar ik was zwanger en zwak en moe en alles leek beter dan alleen bevallen. Dus ik ging weg bij haar, even hard huilend als dat ik er gekomen was. Ik smeekte Dirk om terug te komen. Ik weigerde in de spiegel te kijken. Ik heb er nog elke dag spijt van dat ik het toen niet kon.
Lilith schreef laatst een goed stuk over therapie. Ik heb lang een heel begripvolle therapeute gehad die vooral knikte en luisterde. Maar er gebeurde zo weinig. Nu heb ik de holistisch therapeute die me dwingt in de spiegel te kijken. Het doet pijn bepaalde dingen over mezelf onder ogen te zien. Maar als ik dat niet durf, ben ik een gewillig slachtoffer voor een nieuwe destructieve relatie en ander onheil. Ik weet nu dat je in het leven telkens in dezelfde situaties terecht komt, als je weigert te leren en zelf te veranderen.

Derde inzicht

Ik besef steeds meer dat het vertrek van Dirk, een geluk is geweest voor me. Dat ik het hele miserabele jaar dat er op volgde, niet alleen verdrietig was om zijn vertrek, maar vooral ook moest helen van de destructieve relatie die we hadden, waarin hij mijn ziel probeerde te vermorzelen door manipulatie, leugens, ons in financiële problemen te brengen, zijn verantwoordelijkheid te ontlopen, me vals te beschuldigen, dagenlang tegen me te zwijgen en dagenlang te verdwijnen. Ik heb te lang gedacht dat het allemaal mijn schuld was en schaamde me voor de mogelijkheid dat mijn gezinnetje kapot zou gaan, dus hield ik vol. Ten koste van mezelf. Laatst las ik in een tijdschrift een stukje over relaties met psychopaten. Ik ben er intussen zeer zeker van dat Dirk een antisociale persoonlijkheidsstoornis heeft. Er stond: ‘het zijn mensen die zichzelf boven water houden door anderen kopje onder te duwen’. Een betere samenvatting van onze relatie kan je niet hebben, en het herstel is nu, na anderhalf jaar, nog niet voltooid! Vorige winter wat ik zo gefrustreerd omdat ik eindeloos moe was, maar als ik er nu op terug kijk vind ik het jammer dat ik mezelf niet nog meer rust en zorg heb gegund.
Maar de situatie met Dirk heeft me dus gedwongen in spiegels te kijken. Ik heb dingen over mezelf geleerd die ik nooit had willen weten. Ik ben patronen aan het doorbreken die me soms met hun laatste krachten terug in hun macht proberen te krijgen.

Ik denk dat ik een wat afhankelijk iemand was die graag op de achtergrond bleef, liever niet zelf beslissingen (dus verantwoordelijkheid) nam, rechtstreeks contact vermeed, en altijd vond dat ze verdiende dat een ander de dingen wel zou oplossen of regelen. Intussen ben ik gedwongen sterker geweest dan ik dacht te kunnen zijn, sta ik op de voorgrond in mijn eigen leven, neem ik beslissingen en verantwoordelijkheid zonder me zelfs nog te willen verontschuldigen bij anderen, en regel ik van alles (en soms ook niets) en los ik dingen op (vaak met een zucht, hoor). En uiteraard zijn er ook periodes dat ik moe en flauw ben, maar toen ik laatst in een bepaalde situatie de reflex merkte bij mezelf ten rade te gaan – waar ik vroeger tien mensen hun mening zou vragen – wist ik dat het de goede kant op gaat.
Terug naar Jos
De situatie met Jos hield me een spiegel voor, triggerde wat inzichten, confronteerde me met de groei waar ik midden in zit. Soms heb ik het even gehad met dat gegroei, wil ik gewoon even dat het knopje ‘bewustzijn’ uit kan. Maar over het algemeen ben ik dankbaar en gelukkig en kan ik het vertrouwen opbrengen dat ik en dus ook mijn leven, de juiste kant uit evolueren. Mijn jongens groeien op met een ploetermoeder die in haar kracht komt in plaats van in een gezin waar de vader zijn geniepige destructieve invloed uitoefent. Dat is alvast een zegen. Toch?

Advertenties

27 gedachtes over “Drie inzichten die ik overhield aan een conflictsituatie

  1. En toch he, zou het soms wel heel handig wezen als je die dingen op het moment zelf zou zien, in plaats van ahaaaa…. achteraf 😉
    Hele mooie afsluiting van je blog. Wat je daar schrijft, daar gaat het om toch?

  2. dat is zeker een zegen! dacht eerst ‘ een cadeau’ ,maar dat is dan een cadeau van een vertrekkende vader, dat geeft het ook weer een rare lading 🙂

  3. Dat bewustzijn kan uit. Het is zelfs nodig om je gedachten en je emoties om hun werkelijke waarde te schatten. Kijk alsjeblieft op youtube naar Ekchart
    Tolle of Dr. wayne Dyer. Zij kunnen je zeggen hoe je bewustzijn kan laten pauzeren. En mensen een spiegel voorhouden is prima, maar ze zullen pas zien wat ze moeten zien, als ze er klaar voor zijn. Neem het Jos niet kwalijk. Hij zit inderdaad vast in patronen en zijn ego is kwetsbaar, vandaar dat, jouw niet meegaan, zag als een afwijzing. En dat kon hij niet aan. Niet leuk en niet eerlijk naar jou. Maar als je hem vergeeft en hem met vergeving kan laten weten hoe hij je pijn heeft gedaan, dan kan hij zonder gevaar de waarheid zien, en zal hij wellicht meer open staan voor jouw bedoeling. Zeggen dat je het met de beste bedoeling deed, is misschien wel fijn voor beiden. Succes.

  4. Ik wil even reageren op dit stukje: “Lilith schreef laatst een goed stuk over therapie. Ik heb lang een heel begripvolle therapeute gehad die vooral knikte en luisterde. Maar er gebeurde zo weinig. Nu heb ik de holistisch therapeute die me dwingt in de spiegel te kijken. Het doet pijn bepaalde dingen over mezelf onder ogen te zien. Maar als ik dat niet durf, ben ik een gewillig slachtoffer voor een nieuwe destructieve relatie en ander onheil. Ik weet nu dat je in het leven telkens in dezelfde situaties terecht komt, als je weigert te leren en zelf te veranderen.”

    Dit lijkt me (maar misschien zie ik het verkeerd!) het tegenovergstelde van wat Lilith en Sofie (sofinesse.be) in de laatste post op hun blog bepleiten, namelijk mildheid. Eigenlijk hoor ik jou zeggen: laat maar komen, de inzichten, de pijnlijke dingen, want daar leer ik uit. En zij zeggen: wees voorzichtig met wat je anderen zegt, want het kan kwetsend overkomen.

    Ik wil het niet hebben over wie ‘gelijk’ heeft, want er bestaat misschien niet zoiets als ‘gelijk’ in deze kwestie. Misschien heeft iedereen ergens anders nood aan. Dat zou heel goed kunnen. Maar het toont wel hoe moeilijk het is om te communiceren met mensen als je andere verwachtingen hebt. Sommigen (misschien ook Jos) willen bevestiging, een hart onder de riem, een troostend woord. Anderen willen graag tot inzicht komen, de onopgesmukte ‘waarheid’.

    Het geeft mezelf alvast stof om over na te denken de komende dagen. 🙂

    • Zo waar! Ik dacht eerlijk waar bij die tweede post van Sofinesse “Waarom is die zo in haar gat gebeten? 🙂 Mensen zijn gewoon zo vriendelijk geweest om wat suggesties te doen, want ze is toch echt al jaren aan het bloggen over hoe moe ze wel niet is.” Maar toen besefte ik dat zij die suggesties allemaal bekeek als kritiek… en dus in de verdediging ging. Echt gek om te zien daar in de reacties, die twee “kampen”.

    • Even ter verduidelijking: in mijn therapiesessies is het niet allemaal zachtheid en mildheid hoor. Ik denk dat er bij mij wordt op gefocust omdat ik net beenhard ben voor mezelf, en dat mijn therapeute voelt dat de innerlijke stem in mijn hoofd door iemand gecounterd moet worden om het leefbaar te houden.

      Misschien dat mijn blogpost daaruit voortkwam. In elk geval: ik vind ook niet dat iemand constant passief moet blijven en nooit een stamp onder zijn of haar kont moet krijgen, maar ik vind nog veel minder dat je moet oordelen omdat een ander in jouw ogen sneller moet gaan in de stappen die hij of zij zet. Daarover ging het, wat mij betreft. Niet over geen kritiek kunnen aanvaarden.

      • Ik vind niet dat ik anderen een stamp onder hun kont moet geven of dat anderen sneller moeten gaan dan ze kunnen, willen. In de situatie die ik beschrijf heb ik er wel bewust voor gekozen niet mee te gaan in iemands patroon en hem uit te nodigen perspectief te wisselen. Daarmee bleef ik trouw aan mezelf en liet ik me niet meeslepen in iets negatiefs.
        Wat therapie en mildheid betreft: daarover schrijf ik de komende week meer. Ik denk dat de reden waarvoor ik hulp nodig heb/had, een pak dieper gaat dan mijn storend perfectionisme dat ik ook heb en dat me verlamt. Ik heb nl de neiging in een ongezonde relatie terecht te komen, en dat vraagt een heel andere aanpak dan de aanpak van iemand die voor zichzelf de lat veel te hoog legt en daardoor in de knoop geraakt. Anyway, ik heb er nog vier posts over geschreven, waarvan de eerste al gepubliceerd is en de anderen de komende week volgen.

      • Hey prinses, mijn reactie was zuiver op Veerle, hoor, niet specifiek op je blogpost of op hoe jij zaken aanpakt. 🙂

  5. Veel om over te denken. Maar één ding staat als een paal boven water: dat jouw jongens opgroeien met ‘een ploetermoeder die in haar kracht komt in plaats van in een gezin waar de vader zijn geniepige destructieve invloed uitoefent’ dat is een absolute zegen.

  6. Belangrijke inzichten! Ik ben er ook van overtuigd dat er bepaalde dingen gebeuren om te leren en te groeien… Maar soms zou ik dat knopje van bewustzijn ook graag afzetten en ben ik dat gegroei ook beu! 😉

  7. Pingback: Prinses denkt door (1/4) | En ze leefden nog groen en gelukkig

  8. Ik denk dat er naast “mildheid” en “een spiegel voorhouden” een mooie rol is weggelegd voor empathie: je echt proberen te verplaatsen in de ander en wat die nodig heeft, en proberen te voelen hoeveel “spiegel” die persoon op dat moment aankan. Net genoeg om uit zijn comfortzone getrokken te worden (het voelt misschien niet altijd prettig maar ik denk dat we van tijd tot tijd allemaal iemand nodig hebben die dat kan doen voor ons) maar ook niet zodanig veel dat de persoon in kwestie erdoor dichtklapt en in het defensief schiet … Het doorbreken van oude patronen (of daartoe uitgenodigd worden) kan erg bedreigend voelen, zelfs al legt het de weg open naar iets beters. Het lijkt me dat je door empathie “mildheid” en “een spiegel voorhouden” juist kan (proberen te) doseren en combineren.

    • Ja, maar ik was in het bovenstaande verhaal geen therapeute. Ik voelde dat de persoon in kwestie zijn gelijk wou halen bij mij, zijn eigen onterechte verontwaardiging wou overbrengen op me. Toen ik daar niet in mee wou gaan, is hij tegen mijn schenen beginnen schoppen. Ik sta er nog steeds achter dat ik niet een stukje mee bewogen heb met hem in zijn initiële vrij kinderachtige geroep en getier, ook al was het voor hem vast prettiger geweest als ik daar aan mee gedaan had.

  9. Mijn opmerking was eerder in het algemeen bedoeld hoor, zeker niet specifiek naar de situatie die je meemaakte. Want ook empathie heeft z’n grenzen 😉

  10. Pingback: Prinses denkt door (2/4) – over harde en zachte therapie | En ze leefden nog groen en gelukkig

  11. Jij kon destijds de confrontatie vd spiegel niet aan, dus rende je ervan weg. Pas later, vele lessen, veel lijden later, kon je het wel. Jos is zover nog niet. Hem dwingen heeft geen zin. Gun hem zijn onwetendheid. Zijn leed, ook al veroorzaakt hij het zelf. Je kunt hem hooguit adviseren een leraar te zoeken op internet die bij hem past. En dan wachten tot het moment komt dat hij klaar is om de waarheid onder ogen te zien. Maar, niet leuk voor jou hoor. Echt niet, en dat mag hij ook weten. Succes.

  12. Pingback: Prinses denkt door (3/4) – over keuzes | En ze leefden nog groen en gelukkig

  13. Prachtig stukje tekst, Prinses! Heel mooi om te lezen wat je uit een toch vervelende situatie hebt gehaald. Ik denk dat we allemaal wel een ‘Jos’ kennen en ik herken in ieder geval heel goed dat je soms wel eens moe wordt van die continue confrontatie met je bewustzijn. Goede tip die ik trouwens las in de reacties (van marjacq)!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s