Nog meer dingen die dwarrelen in een prinsessenhoofd (II)

Ik schreef al enkele posts met gedachten. Gedachten als observaties van mezelf (zie hier & hier). Dingen waar ik een hele blog over zou kunnen vullen, maar die ik samenbreng in deze dwarrelstukjes. De derde dwarrelblog.

9 tot 3
Opstaan en meteen weten dat je ziek bent. Zo misselijk, zo ellendig. Me af vragen hoe ik het voor elkaar krijg de kinderen aan te kleden en weg te brengen. Daar toch in slagen. Wegduiken in bed daarna, verzeilen in een diepe slaap. Tot 15u, want zo lang mag ziek zijn voor een alleenstaande mama duren. Alle zeilen bijzetten om de jongens op te halen, te voeden, in bed te stoppen. Proberen niet te vloeken, proberen niet te huilen.

Onstuimig
De Kleuter is altijd al een erg eisend kind. De laatste tijd is hij heel onstuimig. Hij roept in mijn oor, slaat de peuter en mij, is druk, gooit, schopt, … Zo vaak lijkt hij doelbewust de mooie momenten te verpesten. Het moment dat we samen met drie in bed boekjes lezen schreeuwt hij mijn trommelvlies er bijna uit. Het is alsof hij me voortdurend test en dit op vrij extreme wijze. Ik heb geen flauw idee meer wat te doen. Het gaat mijn krachten te boven. Meestal blijf ik kalm. Soms verval ik in negativiteit (dat ik geen kindje wil dat altijd de boel verziekt), soms ben ik in staat hem te slaan. Dat doe ik niet, maar het kost me soms moeite. En soms is hij gewoon ook een leuke grappige kleuter die lief is voor zijn broer en leuke dingen vertelt.

Chagrijn
Ik hoor mezelf een behoorlijk schampere opmerking geven als ik van een mannelijke collega hoor over een andere mannelijke collega dat zijn vrouw thuis blijft voor de kinderen. Het is geen uniek geval, in de organisatie waar ik werk. Het is een beetje in de mode. Ten eerste vind ik het echt ongelooflijk lullig dat we het omgekeerde nooit horen: een vrouw die werkt en de man die het nest bestiert. Ten tweede ben ik gewoon jaloers. Ik zou ook graag een huis-, tuin- en keukenmanager hebben en me nooit zorgen moeten maken over het geregel, het gedoe, of de kinderen opgehaald worden en door wie, of we nog wat te eten hebben en zo ja, wat, … En ik vind het een beetje oneerlijk dat die mannen met de thuisblijfvrouw (alle respect voor thuisblijfvrouwen trouwens, ik zou het niet kunnen!) dezelfde targets hebben als ik (en uiteraard zou ik het ook discriminatie vinden als ik andere targets had). Ik worstel bijvoorbeeld enorm met het onderdeel ‘ontwikkeling en onderzoek’ in mijn targets, maar dat is net het gedeelte waar je mentale ruimte voor nodig hebt. En die ontbreekt hier volledig. Het voelt alsof die mannen dezelfde race moeten lopen als ik, maar dat ze een kilometer dichter bij de finish mogen beginnen.

Doe eens gek
Ik ben gestart met hangmatyoga. Een reeks van een paar lessen. De eerste les is achter de rug, ik heb nog steeds spierpijn. Het was loodzwaar, en tegelijkertijd prachtig. Ik heb tien minuten lang ‘los’ op mijn hoofd gehangen (zonder me ergens met mijn handen vast te hoeven houden, mijn benen in de doek gehaakt). Ik heb geschommeld, mijn buikspieren getraind, … Het was eigenlijk best duur en het is tijdrovend, maar het is zo belangrijk dat ik dat kan doen.

Zacht werken
Ik las de term bij Flow, en herkende het. Heel soms, heel erg soms, stop ik met jagen. Dan ga ik mezelf gewoon even geven wat ik nodig heb. Koffie. Een kwartier. Een stop in een wegrestaurant om even te rekken en strekken en euh ja, koffie te halen. Vroeger naar huis. Een pot soep op het vuur. Met een boek in bed. Ik wou dat ik het vaker kon en me er ook goed bij kon voelen: voor mezelf zorgen zien als een verdienste, omdat dat mijn prestaties op alle vlakken op lange termijn kan garanderen. Op dit moment verontschuldig ik me nog te vaak als ik neem wat ik nodig heb. In de eerste plaats tegen dat strenge stemmetje in mezelf. Ik vind het ook wel moeilijk om goed te voelen. Want je kan jezelf natuurlijk altijd nog even een grensje overduwen. Wanneer heb je iets echt nodig, en wanneer mag je net niet toegeven aan jezelf?

Kukeleku
In mijn nieuwe baan heb ik van mezelf ontdekt dat ik een haantje kan zijn. Ik merk het in de drive die ik heb als ik bepaalde dingen wil realiseren. Dan ga ik er voor, hard. Liefst wat sneller dan een ander. Het is een gevoel te gaan jagen en te willen winnen. Snel denken, handelen, hard doorgaan.
Laatst moest ik met een collega op dezelfde plek vergaderen. We vertrokken daar tegelijk naar kantoor. Ik kon het niet hebben dat hij me voorbij stak met de auto en reed hem weer voorbij. Ik moest lachen om mezelf. Geen flauw idee waar dit haantje in mezelf plots vandaan komt. Maar het is een mooi contrast met het zielige vogeltje dat vorig jaar deze tijd elke avond om 20u in bed lag te huilen.

Advertenties

24 gedachtes over “Nog meer dingen die dwarrelen in een prinsessenhoofd (II)

  1. Goed voor het haantje! Go for it! En neem op tijd en stond tijd voor jezelf. Je hebt het nodig en als je het dan toch eindelijk eens aandurft, kan je maar beter van elk moment genieten. Het kan en het mag/moet…

  2. Zo dubbel. Een haantje zijn maar tegelijk zo veel hersencapaciteit nodig hebben om je gezin alleen te runnen. Je mag daar best trots op zijn, op wat je allemaal presteert.

    En neem nu en dan zeker iets voor jezelf. Ik herken de twijfel. Je kan altijd nog een tandje bijsteken, nog een beetje harder doorgaan. Het lijkt altijd alsof het toch niet zo dringend is om voor jezelf te zorgen. Maar eigenlijk is het de basis van alles. Alleen, het is zoveel makkelijker om dat tegen iemand anders te zeggen dan om het zelf te doen. Ik moet momenteel ook elke dag tegen mezelf verantwoorden dat ik het nu wel doe: tijd nemen voor mezelf.

    • Maar mijn punt was dus: gewoon doen. Neem tijd, zorg voor jezelf. Nog los van het feit dat je zonen, je werk en je omgeving er de vruchten van zullen plukken, verdien je het ook gewoon keihard.

  3. Ik denk inderdaad dat je kleuter je test. En hij weet dat hij succes heeft. Dus zaak om zelfs in het diepste van jezelf je er niet aan te storen. Nu zeg je; een mooi moment, in bed. Dus je hebt verwachtingen. En daar gaat hij tegenin. Zodra hij leert dat hoe hard hij ook schreeuwd, het geen enkele reactie teweegbrengt, ook niet stiekum, dan zal hij het staken. Of je kan hem natuurlijk wegsturen naar bed, als hij niet rustig kan luisteren, maar dan wordt het een machtstrijd. Als je het fut ervoor hebt, kan dat dus ook. Maar zo te lezen heb je dat niet. Dan moet je thuis ook het haantje zijn, en hij wil dat ook. Niet van een vreemde dus ;-).

  4. Dat “zachre werken” is ook bij mij blijven hangen. Het klopt, dat de beste dingen vaak op je af komen wanneer je even gas terug neemt. Dat het de langetermijn ten goede komt. Maar ja, probeer dat maar eens in de praktijk te brengen zonder dat collega’s je bekijken alsof je er de kantjes van af loopt. Veel succes met de moeilijke fase van de kleuter!

  5. Ha, ik ken twee gevallen van gezinnen waar de man thuis blijft en de vrouw gaat werken. In het ene geval met drie kinderen onder de 6, in het andere geval met inmiddels een puber van 14. De ene blogt op Space for the Butterflies en de andere is een vriendin van mij.
    Blijft staan natuurlijk dat ook die vrouwen dan die kilometer eerder mogen starten dan jij in de wedloop…..

    En vrij op z’n kop hangen klinkt ……. ik kan er niet eens een woord voor vinden. Iets van tegelijk hemels en yuk.

  6. Ooit had ik ook dat idee,…..een thuisblijf man,……de werkelijkheid ligt in het feit dat ik 10 stappen terug heb gedaan, het is onmogelijk, thuis, op je werk en er voor je kids te zijn goed te combineren vind ik, maar mss ben ik te perfectionistisch. En ziek zijn en voor je kids moeten zorgen is hel,..ik had gelukkig altijd mijn ouders waar ik kon op terugvallen,…..en hangmatyoga,…..yoga is super en Bikram yoga vond ik het leukst maar ook het zwaarste om te doen….

  7. Ik heb een collega waar de vrouw lange uren klopt en carrière maakt terwijl de man voor de kinderen zorgt. Ze krijgen daar soms commentaar op van meer conservatieve mensen maar beiden voelen zich goed in die situatie en da’s het belangrijkste vind ik.
    Stiekem wil ik ook wel huisman zijn of minder werken maar op dit moment breng ik de meeste centen binnen en is dat financieel niet echt haalbaar. Plus, helemaal niet meer werken (buiten huishouden dan) zou ik snel beu raken denk ik, in interessant werk kan je je helemaal verliezen. Ik werd al gek toen ik twee weken thuis zat met mijn kapotte voet. Ik denk dat dat huisman willen zijn bij mij eerder gaat om meer tijd om alleen te zijn en het huis op orde te krijgen, daar is nu veel te weinig tijd voor.

  8. Pingback: Momenten | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s