Het monster dat faalangst heet

Ik heb het moment uitgesteld. Er is namelijk altijd wel wat te doen dat eerst kan. En de tijd glipt schrikbarend snel door mijn handen als ik Facebook check, nieuwssites doorploeg of blogs lees.

Uiteindelijk ben ik aan mijn bureau gaan zitten. Op dat moment keerde mijn maag bijna om van de stress. Ik moet een opdracht als zelfstandige uitwerken, en ik ga dood van angst. Zoals ik dood ga van angst bij alles wat ik moet doen. Mijn werk is inhoudelijk (heel) haalbaar voor mij, maar het voortdurende gevecht met mezelf, de strijd die ik moet leveren om mezelf te dwingen aan mijn bureau te gaan zitten en er gewoon aan te durven werken, is zeer vermoeiend, pijnlijk. Alsof ik voortdurend vecht met de lastigste persoon op aarde: ik.

Als je geneigd bent dingen uit te stellen omdat je bang bent, kom je heel snel op een punt waarop je van jezelf al lang iets af had moeten hebben. Heel soms kom ik op het punt dat anderen dat ook vinden. Maar meestal kom ik mezelf tegen. Mezelf met een zwaaiend vingertje, streng, de lat nog iets hoger duwend want als het zo veel uitgesteld is, moet het ook maar heel goed worden. Daar blokkeer ik nog sterker op, en dan zijn er avonden waarop ik om 22u00 misselijk van angst en totaal overprikkeld (elke auto die langs rijdt is een kwelling) probeer te werken.

Was er een pilletje voor, ik nam het meteen. Ik zou zo graag normaal kunnen omgaan met werken, met alles wat ik moet, met de druk die er is en die ik mezelf opleg. Ik zou graag kunnen genieten van mijn werk. Ooit eens trots zijn op iets wat ik gedaan heb (en het niet altijd niet-goed-genoeg vinden of normaal). Ik zou het graag eens loslaten. Ik zou zelfs graag iemand zijn met een andere type faalangst dan het type waar ik mee worstel sinds altijd al. Ik zou zo graag willen dat het me gewoon eens niet kon schelen. Dat ik eens in bed kon kruipen zonder beklemd gevoel tekort te schieten en te weinig gedaan te hebben.

Ik zou zo graag niet elke keer gewrongen zitten als er iemand komt eten en ik stress heb om te koken. Als ik een document moet af hebben. Als ik de perfecte woorden moet zoeken om een e-mail te beantwoorden. Als ik van mezelf vind dat ik het perfecte cadeau moet bedenken voor iemand, de tuin onder controle moet houden, het huishouden idem dito, de juiste aanpak voor mijn jongens moet hanteren… Bijna dagelijks blokkeer ik meerdere malen, omdat ik bang ben om het niet goed te doen, het dus maar uitstel, nog meer stress krijg, de lat wat omhoog duw, het weer uitstel, …

Als ik alle energie die ik verspil aan faalangst gewoon kon spenderen aan mijn werk en mijn huishouden, dan blonk het huis, groeide er geen sprietje onkruid in de tuin, was al mijn werk al om 15u ’s middags klaar in plaats van om half 2 ’s nachts, waren mijn e-mails beantwoord en was ik een pak gelukkiger.

Ik heb zelfs faalangst over het overwinnen van mijn faalangst. Ja, je mag met je ogen draaien. Dat doe ik ook.

Advertenties

30 gedachtes over “Het monster dat faalangst heet

  1. Wauw, wat een confronterend eerlijk blogje heb je nu weer geschreven. Zelf weet ik wel zo ongeveer waar mijn faalangst vandaan komt en is er al heel veel angst weg, maar toch. Dat gevoel van tekortschieten ken ik beter dan me lief is. Je werk uitstellen omdat je je lat te hoog legt, van je eigen prestaties systematisch de mindere kantjes zien in plaats van het goede geheel… Het klinkt zo bekend. Ik wou dat ik bruikbare tips voor je had, maar die heb ik niet. Jezelf confronteren, er toch voor gaan, merken dat je meer kan dan je vreesde, zelfs als je je zwaarste eisen niet haalt. Dat blijven herhalen is al wat je kan doen vrees ik.

  2. Als eens Bachbloesems geprobeerd? Dat werkt echt wel bij acute en vooral vervelende faalangst- en stressmomenten. Bestaat in rescue-spray (gewoon even lichtjes op de tong verstuiven) en is ook in handige tabletjes verkrijgbaar bij de apotheek en De Tuinen. Volledig natuurlijk en heb ik altijd op zak. Het overkomt iedereen, maar als je net uit zulk een slopende periode komt, ben je er- en dat merk ik vooral ook bij mezelf- extra vatbaar voor. Gewoon even sprayen, jezelf moed inpraten en relativeren dat niet altijd alles 200% perfect moet zijn en je kan er weer tegen aan. Gewoon doen! Veel succes ermee, en met yoga natuurlijk ook: daar word je nog rustiger van!

  3. Helaas herken ik mijzelf in dit stukje tekst. Zoals je merkt ben ik momenteel eerst blogs aan het lezen om dat werk maar zo lang mogelijk uit te stellen en zelfs als ik een stukje af heb ben ik er nooit echt tevreden van. Ik heb telkens het gevoel dat ik beter gekund had, als ik maar wat minder tijd had gespendeerd aan andere dingen. Tot hiertoe heb ik ook geen echte oplossing. Ik doe mijn best het te geloven als anderen zeggen dat ik goed bezig ben maar ben nog steeds veel te streng voor mijzelf. Ik weet dus niet hoe ik jou kan helpen, helpt het bij jou als ik zeg dat je wel goed bezig bent?

  4. Wat een moedige en eerlijke blog post! En voor een deel herkenbaar, bij mij steekt het vooral de kop op in de confrontatie met nieuwe situaties, bijvoorbeeld bij een sollicitatiegesprek of de eerste keer dat ik iemand persoonlijk ontmoet. Dan ben ik nerveus en denk ik vooral “wat zal die wel niet van mij denken”, terwijl ik evengoed weet dat de andere persoon misschien net met dezelfde gevoelens zit. Als ik teruggraaf in mijn verleden dan wijt ik dit toch aan mijn middelbare schoolperiode, waar we altijd hoge punten moesten halen en vooral niet met een slecht rapport naar huis mochten komen, want er zou wat zwaaien! Er werd mij niet geleerd dat het ok is om te falen…
    Dikke knuffel, ik weet dat het bij jou nergens voor nodig is, want alles wat je doet dat doe je prima zonder dat het perfect hoeft te zijn! Dus laat die lat waar ze is…

  5. Veel te lang heb ik ook zo geleefd. En ik herken je angst: ik probeer het ook altijd zo goed mogelijk te doen, ik ben perfectionistisch en ben de strengste criticus voor mezelf. En toch heb ik geleerd om het een beetje te lossen, om wat milder te zijn voor mezelf. Er komt immers een punt dat het niet alleen jezelf schaadt of beperkt, maar ook je omgeving. Ik heb 2 dochters, waarvan eentje al de neiging heeft om op dat vlak hetzelfde te reageren als ik. Wil ik dat zij er anders mee leert omgaan, dan zal ik het goede voorbeeld moeten geven… En dus doe ik elke dag opnieuw mijn best en soms lukt het beter dan op andere dagen…

  6. Hmm, herkenbaar, al is het hier niet zo verlammend. Maar het gevoel dat alles goed en beter en best moet, ja ook hier dus. Het Lief kan ’s avonds rustig gaan slapen hoewel hij weet dat hij er om 5u uit moet om nog een presentatie te maken voor diezelfde dag, ik zou in zo’n geval niet kunnen slapen van de stress, uit angst tijd tekort te komen, me te overslapen, geen ideeën te hebben,…

    Misschien helpt het om je werk in kleine stukjes op te splitsen, die je elk apart kan zien en dus niet als Het Grote Verschrikkelijke Project? “Hoe eet je een olifant?” vroeg een collega me ooit eens “door hem in kleine stukjes te snijden” zei hij na mijn verwarde stilte. En zo is het ook. Muizenstapjes. Beheersbare muizenstapjes. Niet “ik moet starten aan het Grote Verschrikkelijke Project” maar “ik ga vanavond eens een heel ruwe klad maken van wat ik van plan ben. Dat woordje “klad” is belangrijk, want een klad hoeft niet perfect te zijn 🙂

  7. Ow ow, je beschrijft perfect hoe het ook bij mij is. Ook ik lees je blogje terwijl ik eigenlijk met mijn Grote Verschrikkelijke Project bezig moet zijn. Bedankt, KTo voor de uitspraak over de olifant. Die neem ik mee. Rescue druppeltjes (Bachbloesems) durven hier al eens te helpen, en de pomodore techniek. Bedankt voor de eerlijke post en de spiegel die ze me voorhoudt.

  8. Dank voor je eerlijke blog. Ik herken hier mijn zus in (en haar oudste dochter intussen ook al). Zelf heb ik er gelukkig niet veel last van, behalve dan als er mensen komen eten, dat herken ik wel.
    Het bekendste nummer van Frozen is hier wel toepasselijk bij, maar o zo moeilijk. Succes!

  9. Jep, ook hier herkenbaar! Ik word dan ook gek van mezelf… Ik stel het dan net als jij uit, waardoor er nog meer stress aan te pas komt. Ik ben altijd te laat met dingen af te krijgen en telkens verkort mijn leven weer een beetje door de stress, die dat met zich meebrengt 🙂 Heel erg vervelend! Ik zou er ook graag van af geraken…

  10. Heel moeilijk en heel herkenbaar. Bij mij is de faalangst met de jaren afgenomen, maar ik heb er nog steeds last van. Lang niet meer elke dag, maar wel nog regelmatig. Word er nog steeds gek van.

  11. Ik had een tijdje terug nog geschreven over mijn gevecht met de innerlijke criticus, doet me er ook wel aan denken… Het is die strenge stem in mezelf die me faalangstig maakt en me zegt dat het allemaal perfect moet zijn. Wat ik probeer is de voordelen ervan te zien vb. hij probeert het beste uit mij te halen. Dat vermindert het gevoel tegengewerkt te worden en het meer als een bondgenoot te zien.

  12. Potverdimme dat is heftig zeg. Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan, en toch is het dat wat je dient te doen. Loslaten. Misschien gaat dat beter met ouder worden, ik weet het niet. Jij bent nog jong. Dit lijkt me iets dat je echt aan moet pakken, zodat de rest meer vanzelf gaat. Maar dan wel aanpakken zonder faalangst. Sterkte

  13. Is het niet eerder te perfectionistisch zijn dan faalangst? Als je de lat te hoog legt wordt alles idd op den duur stressen om niet te falen. Fouten maken is niet slecht, het mag. Misschien denk je ook dat anderen van jou verwachten dat alles perfect moet zijn? De meeste mensen verwachten dat niet en maken zelf ook continu fouten.

    Ik heb dat ook gehad en moeten leren dat perfectionisme los te laten. Een verademing was dat. Fuck andermans mening over mij, zoiets 🙂

      • Er zijn twee soorten faalangst, maar ze zijn wel degelijk allebei faalangst. Aangezien ik ze ken uit een bijscholing van de studentenpsychologe, pak ik studentjes als voorbeeld. De ene soort faalangst is eentje die je heel duidelijk kunt zien: een student die op bijna elk vrij moment bezig is met zijn lessen en zijn cursussen, vaak te gedetailleerd leert en door de gedachte dat àlles tot in de puntjes gekend moet zijn het overzicht durft verliezen. Dat heet actieve faalangst.
        Daarnaast bestaat ook passieve faalangst, de soort waar prinses over schrijft. Die is minder stereotiep, minder zichtbaar en blijft vaker verborgen. Dat zijn de studenten die de lat voor zichzelf zo hoog leggen, dat ze bijna onmogelijk te halen is. Doordat ze zo moeilijk zichzelf tevreden kunnen stellen, stellen ze het effectieve werk uit, krijgen daardoor nog meer stress, gaan nog meer uitstellen enz. Als ze door het uitstellen dan effectief te laat beginnen en falen (of slagen, maar minder goed dan ze wilden), worden die negatieve gedachten nog eens extra bevestigd en wordt het nog moeilijker om uit dat stramien te geraken.

        Actief of passief, als je je het zelf moeilijker hebt om tevreden te zijn over wat je doet of presteert dan om het even wie anders, dan is de kans héél groot dat er faalangst mee gemoeid is. Fuck andermans mening over mij, maar ook fuck mijn eigen mening over mij, zoiets 🙂

  14. Moedig en eerlijk. Mijn faalangst is het groot als het mijn kinderen betreft. Dat doet me eraan denken dat ik daar een blog over aan het schrijven was. Maar toen heb ik het weer uitgesteld … tja

  15. Een tekst die me aan het denken zet. Ik heb er geen last van, van faalangst. Misschien door wat mijn ouders me als grootste levensmotto meegegeven hebben. “Just gepast”. Twee simpele woorden die uitdrukken hoe wij in het leven staan. Alles zal op zijn pootjes terechtkomen, just gepast. Met dat in het achterhoofd leer je makkelijker relativeren, eens rapper foert zeggen maar toch ook een tandje bijsteken op de cruciale momenten. Het zorgt er voor dat je niet constant op de toppen van je tenen loopt en het gevoel krijgt dat het water tot aan je lippen staat. Veel liefs meid, en veel succes met het aanpakken van je faalangst, stap voor stap. X Annelore

  16. Jee Prinses, wat heftig en alles bepalend. Je hebt al zo veel draken verslagen de afgelopen tijd, er komt vast een moment dat je hier ook een weg mee vindt. Sterkte.

  17. Misschien een vreeemde vraag. Heb je wel eens geprobeerd expres op een niet belangrijk gebied iets fout te doen? Om te kijken wat er dan al of niet gebeurd?

  18. Hoe verfrissend, Annelore, die “just gepast” en wat een waardevol iets om mee te geven aan kinderen … Ik las laatst nog hoe er meer en meer depressies zijn onder jonge kinderen, en ik kan me voorstellen dat zo’n houding aanleren enorm helpt om niet te perfectionnistisch/faalangstig te zijn en zo het risico op mentale gezondheidsproblemen te verkleinen. Mooie manier om als ouder (of gewoon bij jezelf) die torenhoge druk wat weg te nemen.

  19. *Draait niet met haar ogen maar slaakt een zucht van herkenbaarheid.* Ik zou willen dat ik dit zelf zo mooi kon verwoorden richting mijn kritische baas / vader / schoonmoeder / buurvrouw.

  20. Pingback: Prinses gaat haar leven beteren | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s