Dingen die dwarrelen in een prinsessenhoofd

Een allegaartje van gedachten en belevenissen. Ik zou over elk van hen een post kunnen schrijven, maar ze even op een hoopje gooien kan natuurlijk ook.


Schaap
Peuterzoon zit niet zo lekker in zijn vel. Ik leg het schaapke in de watjes en doe hem vroeg onder de wol.

Bombardement
Een tijdje geleden zat ik op een bankje in het bos naast een oude zuster die apart in een huisje woonde. Door een bombardement in de oorlog was ze zo zwaar getraumatiseerd, dat ze niet meer kon samen wonen met mensen omdat elk (plots) geluid haar de stuipen op het lijf kon jagen. Ik sprak met een andere oude mevrouw, die vertelde hoe ze de lijken nog steeds ziet liggen aan de Naamsepoort in Leuven. Er komt zo veel over vluchtelingen binnen, en ik hoor weerklinken dat ze allemaal aan het werk moeten en liefst snel. Ik snap niets van deze wereld, echt absoluut niets.

Puzzelstukje (I)
In een gesprek wordt me een woord aangereikt: hypomanie. Ik heb het gevoel dat ik weer een puzzelstukje in handen heb gekregen in het begrijpen van mezelf. Het gaat om hyperactiviteit, overmatige vreugde, impulsiviteit en prikkelbaarheid, maar dan zonder het verliezen van het contact met de realiteit zoals bij problematische manische stoornissen. Zou het zo heten, dat gevoel dat ik krijg in de auto als de muziek me streelt, de hele wereld in elkaar lijkt te vloeien, alles klopt en ik één ben met het universum en alle deurtjes in mijn hoofd open staan? Is dat de naam voor het gevoel van die opperste staat van alertheid en het geen-grenzen-meer-hebben-in-denken als ik iets nieuws creëer op mijn werk?

Palmen
Connie. Ik weet niet goed wat ik met haar moet. Ik vond I.M. als puber prachtig, later vond ik het er ver over. Ik lees haar boeken en soms ben ik het beu, die voortdurende analyse van mensen, hoe ze in elkaar zitten, hun drijfveren, eigenaardigheden, denken, reacties. En toen ging ik op vakantie en las ik daar ‘Lucifer’ opnieuw en merkte ik dat die goede oude Connie onder mijn vel ging zitten en mij helemaal op scherp zette. Het boek bracht me letterlijk in een staat van alertheid, ik was zo geprikkeld. Misschien werd ik er zelfs wat hypomaan van.

Puzzelstukje (II)
Serviel. Nog een woord dat misschien een tot nu toe ontbrekend puzzelstukje was in het denken over en het snappen van mezelf. Connie Palmen gaf het me, in Lucifer. Ik denk dat ik serviel ben in relaties, partnerrelaties. Dat ik heel veel begrip voor de andere opbreng en die persoon over mijn grenzen laat marcheren. Dat ik het moeilijk vind om gewoon bij mezelf te blijven en mezelf trouw te zijn, als ik verliefd ben. Over Dirk hebben we het genoeg gehad. Waarom ik smekend naar mijn telefoon zat te kijken, wachtend op berichtjes die de ondeugdelijke man niet stuurde, is een ander verhaal. Ook van hem heb ik dingen genomen die absurd zijn. Ik heb er paal en perk aan gesteld, maar ik vraag me echt serieus af of ik wel in een relatie pas. Ik ben veel sterker en niet serviel als ik alleen ben. Kan ik ooit bij iemand zijn zonder mijzelf te verliezen?

Geld
Ik heb stress over geld. Ik weet niet hoe het komt, maar het is op – en de maand nog niet. Ik doe geen gekke dingen, denk ik. Ooit zocht ik op dat een gezin met twee kindjes 2400 euro per maand nodig heeft voor volwaardige participatie aan de maatschappij. Dat hebben we lang niet. In theorie heb ik een lijstje met uitgaven en inkomsten, en na aftrek van alle vaste kosten, heb ik ongeveer nog 60 euro per week over voor boodschappen. Alleen moet ik soms ook naar de dokter en hebben we wel eens iets nieuws nodig, … Dus lukt het gewoon nooit. Ik wil dat het een keer ophoudt want ik vind het vermoeiend zo.

Luxe
Twee dagen wandelen of fietsen op de Veluwe in de herfst. Daar verlang ik op dit moment heftig naar. Net als: een koffie gaan drinken in een koffiebar. Een keer zomaar iets kleins kopen.
Het is luxe en ik weet het. En tegelijkertijd is dat net wat het leven wat glans geeft, die dingen kunnen beleven met elkaar. Leuke dingen hoeven niet altijd geld te kosten, maar de leuke dingen die een beetje geld kosten, zijn net die dingen die het dagelijkse bestaan met zijn uitdagingen (haha, ik spreek niet meer over problemen, heb ik geleerd van een iets te vlotte interim-adviseur op het werk) even op een ander level tillen. Op de soepvakantie heb ik gezeten met een kopje koffie in de hand, naar mijn jongens gekeken en ik was even helemaal weg van alles. Ik teer nog steeds op die herinnering. (Zou ik toen hypomaan geweest zijn? :))
Ik weet dat enkele dagen wandelen en fietsen op de Veluwe, of mijn grote droom: naar Texel of Vlieland gaan, onbetaalbaar is, maar tegelijkertijd onbetaalbaar diep intens samen zijn zou genereren met mijn jongens en met mezelf.
Keep on dreaming, prinses.

Voorzienigheid (I)
Ik was al een tijdje aan het broeden op het eventuele kopen van een diepvriesje. Ik ben jammerlijk onbesluitvaardig als het op sommige dingen aankomt. Ik vergeleek diepvriesjes en bedacht ecologische voor- en nadelen. Het argument pro was dat ik minder eten zou weg gooien (ik maak vaak te veel soep) en me iets beter zou kunnen organiseren, met als winst: quality time voor jongens en mij, meer energie.
Ik schoof de beslissing op, omdat ik nu eenmaal niet zomaar 300 euro kan uitgeven. En toen kreeg ik een mailtje van iemand met de vraag of ik een diepvriesje dat ze nog ergens staan hebben en dat exact van het type was dat ik zocht (klein, zuinig), zou willen.

Voorzienigheid (II)
In mijn targets van het werk staat dat ik een cursus moet geven. Bij een bepaald aantal deelnemers kan de cursus doorgaan. Ik deed al het nodige, maar het aantal inschrijvingen bleef ondermaats. En plots regent het nieuwe namen en lijkt alles goed te komen.
Ik weet soms niet waar ik de dingen aan verdien.

Pijn
‘Moeke heeft de auto pijn gedaan.’
Ik schaam me dood. Het nieuwe karretje is zwaar gehavend. Ik ben al een tijdje te gejaagd, omdat ik stress heb. Voor mijn bijberoep, voor mijn werk. We gingen een oude mevrouw ophalen die geen familie heeft en hier een drietal keer per jaar op de koffie komt. Ik was later dan gepland en er was gedreins op de achterbank. Op haar oprit heb ik de bocht fout genomen. Er zit letterlijk een knoop in mijn maag. Omdat ik me schaam, omdat ik het op het werk moet zeggen, omdat het stom van me was, omdat er kosten aan verbonden zijn, omdat het me tijd en energie zal kosten en wat geregel. Ja, er zijn ergere dingen. Maar verdorie toch.

Huidhonger
Soms doet het gebrek aan aanrakingen – we tellen even een onstuimige kleuter en peuter niet mee – fysiek pijn. Mijn huid hongert. Het gaat niet eens om seks, al zou dat ook nog wel eens van pas komen. Laatste aanrakingen waren van de ondeugdelijke man. Ik herinner me de sterke armen met omhelzen, de achteloze aai zo nu en dan, het peinzend kneden van mijn voet tijdens het praten. Van de Dirk-aanrakingen weet ik al niets meer, al moeten die er wel geweest zijn. Het is eenzaam, niet aangeraakt worden. En tegelijkertijd is het zo moeilijk om het wel toe te laten. Ik ben niet iemand die vlotjes overstag gaat in fysiek contact. Soms denk ik er aan het te kopen. Zoals: een massage om de huidhonger te voeden. Maar ook dat is niet hetzelfde denk ik, en dat hoort weer onder een categorie van luxe die onbetaalbaar is. Dus blijft het even bij die plakkerige kinderhandjes, de knieën die me zwaar stompen als ik koppig blijf slapen en de mannen over me heen achter elkaar aan gaan ’s ochtends, babybroer zijn slapend hoofd dat zich in mijn buik boort midden in de nacht – hij schurkt altijd met zijn hoofd tegen me aan.

Advertenties

14 gedachtes over “Dingen die dwarrelen in een prinsessenhoofd

  1. Je maakt me een beetje stil.
    Dat geld, altijd weer dat geld, en hoe dat zoveel bepaalt.
    Dat van relaties, en dat je schrijft dat je soms denkt niet in een relatie te passen, niet nu in elk geval. En hoe die dingen altijd maar blijven plakken aan de binnenkant van je hoofd, al die herinneringen die een mens opbouwt en meeneemt.
    Dat van de auto.
    En de huidhonger.

    Ik zou bijna vergeten dat er ook scherven mooie, goede, bijzondere dingen in je blogpost en je hoofd zitten. Terwijl die er ook zijn, terwijl net die dingen tonen hoe sterk je het afgelopen jaar geweest bent, en nog steeds wordt.

    Ik zou iets willen zeggen als – ik leef met je mee, zowel met de moeilijke als de mooie dingen.

  2. miljaar zeg ! Ventiel ! dat heeft gewoon een naam ! Ik heb dat dus ook hé, en ik heb dat nu opgelost : mijn huidig lief mag in het weekend langskomen en voor de rest blijf ik lekker alleen wonen. Veel beter voor mijn gezondheid!

  3. Hypomanie, *check*. Vandaar dat het mij niet zou verwonderen dat ik één of andere vorm van manische depressie heb.
    Serviel, *check*, al heb ik een partner die gelukkig weinig over mijn grens gaat. Maar ik geef ze wel te weinig aan, die grens.

    En centen, ik kan het mij inbeelden dat dat een constante bron van stress en angst kan zijn. Als ik al zie hoe snel de centen hier verdampen, en wij zijn nochtans absoluut geen grote uitgevers.

  4. Het opschrijven van mijn gedachten en “belevenissen” zou gelijkaardig zijn.

    Hier ook (al lang) verlangen naar een vakantie op Texel…

    Ik vrees dat ik ook serviel ben in partnerrelaties… 😦 Wat kunnen we eraan doen ?

    En hier ook manische momenten en huidhonger. Ondanks de kindjes die vaak letterlijk op me plakken en kruipen en constant om knuffels vragen, mijn oudste dan: “mama, je moet een ganse dag bij en onder mij in de zetel liggen”. Verschrikkelijk om neer te schrijven maar soms wil ik gewoon wat afstand, letterlijke ademruimte, zelfs van mijn kindjes.

    Dank je om je gedachten en gevoelens te delen. Het geeft me het gevoel dat ik niet de enige ben die worstel met het leven… dat ik zot aan ’t worden ben. Want dat gevoel gaf mijn ex me wel de laatste maanden…

  5. Ooit hoorde ik van Truus (in Heartbeats) dat er een oplossing bestaat voor huidhonger: 1 hand op je buik en 1 op je hart en zo een tijdje zitten. Op het einde jezelf nog even lekker knuffelen. Klinkt onnozel en simpel en een beetje zielig maar ik heb gemerkt: het werkt echt!

  6. Van huidhonger of een gebrek aan seks heb ik niet zozeer last. Maar wel aan iemand om voor te zorgen of van te houden, of om gewoon samen wat leuke dingen mee te doen. Een leven zonder partner en kinderen voelt soms zo betekenisloos aan, al weet ik dat het gras altijd wel groener is aan de andere kant… En ja, ik heb vrienden en familie, maar dat is toch hetzelfde niet.

  7. Een heftig allegaartje, Prinses. Ik zou hier graag een hele hoop troostende woorden neerschrijven. Zo iets van ‘Kop op, alles komt goed!’. En uiteindelijk komt alles ook goed en verandert het tij, maar daar ben je nu, op dit moment, niks mee. Nu is het waarschijnlijk alle hens aan dek om je hoofd boven water te houden. Maar volhouden he! Ik wil je gerust eens trakteren op een lekkere koffie in een koffiebar…

    • Wat een groot cadeau geef je mij met die twee woorden die je daar neerpent: ‘hypomanie’ en ‘serviel’. ’t Zijn nieuwe begrippen voor mij en bieden me veel stof tot nadenken. Want inzicht krijgen helpt om valkuilen te vermijden, grenzen beter te bewaken. Hoop ik, ook voor jou. Soms ben ik zo bezorgd over mijn hooggevoeligheid (die echter niet extreem is en die ik doorgaans koester). En dan mijn koorddansen tussen veel energie/groot geluk… en de even noodzakelijke drang om regelmatig in een cocon te kruipen, stilte (of Bach), met alle rolluiken toe. Maar ook weer niet in die mate dat het problemen geeft, ben ook nooit depressief geweest. Manisch-depressief, nee, dat niet. Maar hypomanie, ja, dat doet wel een lichtje ontbranden. En het ‘serviele’ herken ik ook in mijn patroon met partners. Verdorie deze zomer drie keer een stomp in mijn hart gekregen van een schijnbaar geweldige en schijnbaar o zo oprechte man. Bleek hij overmatig veel aandacht nodig te hebben (en werd enorm onrustig als hij onvoldoende kreeg; hij speelde het spelletje aantrekken-afstoten). Waarom vallen zulke mannen toch op mij? Ik snak naar een evenwichtige partner, die ook van het intense houdt, maar geen probleem heeft met alleen zijn of de ander rustig wat alleen te laten. Daar ga ik allemaal eens rustig op kauwen Prinses. En hoe straf is dit: ‘k had net de nieuwe Connie klaargelegd naast mijn bed. Misschien zoeken zielen/karakters als wij zulke lectuur gewoon ook wel graag op, diepgang in relaties tussen mensen (en tussen romanfiguren), de nood aan authentieke verhalen… ‘k Ga een grote mok koffie zetten en me even in de middagzon koesteren in mijn tuintje. ‘k Wens ook jou vandaag een gouden momentje toe.

  8. Pingback: Nog meer dingen die dwarrelen in een prinsessenhoofd | En ze leefden nog groen en gelukkig

  9. Pingback: Nog meer dingen die dwarrelen in een prinsessenhoofd (II) | En ze leefden nog groen en gelukkig

  10. Pingback: Prinses wordt verzwolgen door een boek | En ze leefden nog groen en gelukkig

  11. Pingback: Prinses denkt door (2/4) – over harde en zachte therapie | En ze leefden nog groen en gelukkig

  12. Pingback: Momenten | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s