Afscheid van de ondeugdelijke man in drie bedrijven

happyProloog

Ik heb het laten aanslepen. Zit dat in mijn aard? Ik had alleszins tijd nodig om een besluit te nemen. Om wegwijs te geraken in een wirwar van gevoelens die elkaar tegenspraken, zoals angst om alleen te zijn, onvermogen genoegen te nemen met wat er was, verlangen, hoop op verandering, …

Uiteindelijk besloot ik dat ik niet gelukkig werd van wat ik had met de ondeugdelijke man. Het was te los, te sporadisch, er was te weinig wederkerigheid, te weinig ruimte, geen plannen. Intens samenzijn en dan weer intens niets.

Ik nam afscheid van de ondeugdelijke man, en had daar drie bedrijven voor nodig.

{1}
Ik oefende wat ik tegen hem wou zeggen. (Jullie denken vast dat ik gek ben, maar eigenlijk doe ik dat vaker: moeilijke boodschappen tegen mezelf mompelen, om te oefenen. Bijvoorbeeld in de auto. Trouwens, het helpt niet. Of misschien enkel psychologisch ter voorbereiding.) Daarvoor moest ik voor mezelf helder krijgen hoe het zat, wat ik wou en wat ik niet wou, en waarom. Het boek ‘Blijven ademhalen’ leerde me het begrip ‘ahimsa’: geweldloosheid, in woord en gedachte, tegenover jezelf en anderen. Een begrip dat steeds meer een anker wordt in mijn leven. Omwille van die ‘ahimsa’ wou ik afstand nemen. Om mezelf geen geweld aan te doen in ‘iets’ dat niet was wat ik wou. Om hem geen geweld aan te doen in het verstrikt zitten in ‘iets’. Ik oefende en kon het aardig verwoorden.

En toen stond hij onaangekondigd voor de deur. Ik was behoorlijk mijn tekst kwijt. Ik had bij het oefenen ook geen rekening gehouden met dat leuke trekje rond zijn mond, hoe zijn ogen stralen met levenslust en ondeugd en hoe heerlijk het is om een stel warme sterke armen om je heen te voelen.

En toch slaagde ik er in het op een gegeven moment te stamelen. ‘Ik word hier niet gelukkig van.’ Oorverdovende stilte. ‘Ik wil niet iemand die af en toe op het toneel verschijnt, ik wil iemand die bij me wil zijn.’ Het was een behoorlijk beknopte versie van wat ik eigenlijk wou zeggen, maar het was er wel een beetje de samenvatting van. Hij zei dat we moesten praten, op een ander moment. En hij ging.

{II}
De ondeugelijke en ik zagen elkaar terug. Er was afstand, waar ik enorm van schrok maar die ik achteraf gezien zelf had uitgelokt door wat tactloze opmerkingen mijnerzijds. Tja, als iemand het heeft over vrienden zijn en je zegt ijskoud: ‘ik ben je vriend niet’, komt dat misschien niet zo aardig over. Hij kan mijn gedachten immers niet lezen, over de scheidslijn tussen vriendschap en liefde die ik hanteer.

Ik was er even totaal ondersteboven van. Gelukkig was er die avond taart & thee, een goed gesprek en voorzag Anna Klijn me ook nog van wat inzichten*. Anna zegt: ‘De relatie die we hebben, is de relatie die we willen en waar we voor kiezen. Dit is een relatie die we denken waard te zijn.’ Boodschap begrepen, Anna. *Slik*

* Soms is Anna heel raak, anderzijds is het wel heel vreemd dat ze alle mannen over één kam scheert. Alsof ze allemaal dezelfde handleiding hebben.

{III}
We zagen elkaar nog één keer. Ik zat in de auto, op weg naar hem, en sprak luidop tegen mijn dashboard: ‘Laat me in staat zijn hem te bereiken, afscheid te nemen zonder hem het gevoel te geven hem af te wijzen en hem los te laten.’ Ik had mijn tekst deze keer niet geoefend.

We spraken. Over wat in de weg stond. Onze start was het moment waarop ik hem vertelde dat ik een relatie wou vrij van alle mogelijke destructieve patronen. We hadden een boeiend gesprek, ik trok mijn stoute schoenen aan, vroeg hem uit voor een kopje koffie, hij ging er gretig op in, en hoewel ik hem erg aantrekkelijk en boeiend vind als mens, bevond ik me plots in een patroon waar ik niet gelukkig van werd. Te los, te onzeker, te weinig. Niet waar ik naar op zoek ben. Verre van. Leuke man, foute band. Dat zei ik hem.
Bij het afscheid omarmde hij me. Lang. Ik liet mijn handen over zijn rug glijden, zijn bovenarmen, legde mijn hand even op zijn wang. We glimlachten naar elkaar, ik zei hem dat ik hem zou missen en dat het toch erg vervelend is dat we in het leven niet alles kunnen hebben. Dat beaamde hij volmondig. Hij vroeg of de deur op een kier kon blijven. Ik antwoordde niet, probeerde te vermijden dat er een zaadje van hoop geplant zou worden vanbinnen. Ik ging.

Epiloog

Thuis wiste ik onmiddellijk zijn berichtjes en zijn nummer. Om niet in de verleiding te komen. Ik at chocolade, dronk koffie, zat een beetje lusteloos in de zetel. Het alleen zijn voelde als leegte en ruimte, leegte en ruimte. Soms flakkerde er iets in me op, iets van plannen, waar ik nu energie op kan richten omdat ik niet meer moet piekeren over de ondeugdelijke man, of wachten op zijn berichtjes. Dan weer dacht ik met spijt aan alle dingen die ik met hem had willen doen. Wandelingen, musea, gesprekken, reizen, babies krijgen. Maar ik bleef zitten. Ik realiseerde me dat er iets belangrijks gebeurd is. Ik heb een relatie beëindigd die niet goed voor me is. Dat ik er in verzeild geraakt ben en dat het een afscheid in drie bedrijven werd, maakt niet uit. Dat ik hoop dat hij morgen voor de deur staat, ook niet. Ik heb een relatie beëindigd die niet goed voor me was. Ik heb iets geleerd, uit het voorbije anderhalf jaar. Wat ik bij Dirk niet kon, kon ik vandaag wel.

Ik realiseerde het me, stond op, nam mijn autosleutels en ging de twee liefste jongetjes van de wereld halen.

Advertenties

34 gedachtes over “Afscheid van de ondeugdelijke man in drie bedrijven

  1. Ik vind het moedig wat je gedaan hebt, alhoewel ik je ook heel hard een nieuwe mooie relatie toewens. “Ik wil iemand die bij me wil zijn” vind ik trouwens een heel goede samenvatting om duidelijk te maken wat je verlangt van een partner. Duurzaamheid is sterker dan vluchtigheid.

  2. Heel goed gedaan, mooi beschreven ook. Nu is het heel moeilijk en is de veiligheid en je kijk op de toekomst anders. Maar je zal hier straks veel gelukkiger uitkomen!

  3. Goed gedaan, Prinses. Dat vraagt inderdaad heel wat moed… Je hebt hierbij heel goed geluisterd naar je buikgevoel. Dat bewonder ik. Ik probeer het ook steeds, maar dan komt dat hoofd er weer tussen met zoiets als ‘Zou je toch niet beter…’. Als iets niet goed voelt, moet je het niet doen of het los laten. En ja, dat is vaak gemakkelijker gezegd dan gedaan.

  4. Super van je. Ik denk dat ik me wel wat kan voorstellen bij het gevoel dat je had. Knopen doorhakken is nooit simpel, maar het lijkt me dat deze doorgehakte knoop je rust brengt in je hoofd. En ik ben van mening dat dat net is wat de maatstaf is om “juiste” beslissingen te nemen: beslissingen die rust creëren in je hoofd. Het gevoel dat je jezelf op de eerste plaats zet en wéét dat je niet hoeft te settelen voor een compromis. Dat je meer nodig hebt, meer verdient.
    Chapeau ook voor het wederzijdse respect bij de breuk. Zoals ik het lees, heb je hem heel duidelijk kunnen vertellen dat het niet de man maar de situatie is. Zo laat je hem in ere en jezelf ook.
    En zo zie je maar dat de kansen af en toe je pad kruisen, en dat je zelf de keuze hebt om die kansen te grijpen, ze even uit te proberen of de kelk aan je voorbij te laten gaan, wachtend op een volgende kans.

    • Dankje. Ja, het ‘goed’ afsluiten is wel belangrijk. Ik had me ook meer slachtoffer kunnen voelen omdat hij er niet echt voor ging, en er dan nog veel last van hebben. Maar ik heb er voor gekozen het ‘goed’ af te sluiten waardoor het ook ok is. Ik had het liever anders gehad, maar ik besef ook dat het getuigt van een evolutie in mezelf dat dit zo kan lopen.
      … Nu mag er wel nog eens wat leuks gebeuren. Toch?

  5. Jammer dat het uiteindelijk zo moest lopen, maar knap dat je een duidelijke beslissing hebt genomen.
    Je bent overigens niet de enige die gesprekken op voorhand oefent. Ik doe het ook: voor de spiegel, in de auto, in mijn hoofd. 🙂

  6. Hm, herkenbaar.

    Ik herken veel trekjes van mijn ex in mijn ondeugdelijke man. Maar hij is oprecht. Ik weet wat ik van hem mag verwachten: leuke babbels, geweldige aantrekking, gezellige etentjes,… maar niets meer. Ongetwijfeld zal ik er op termijn wel meer van gaan verwachten, en dan zullen we afscheid moeten nemen… Ik voel het nu al aankomen… Maar de gestolen momenten zijn nog te kostbaar om dat nu al te doen. Fout van mij om het onvermijdbare te negeren?

    Oja, en ik begin ook te vrezen dat ik niet op deugdzame mannen val…

  7. Dat mompelen in de auto, dat herken ik 🙂 Bij mij heeft het ook nooit gewerkt, die goed gevormde zinnen bleven achter eens ik uitstapte.

  8. In mijn hoofd ben ik de welsprekendheid zelve… Helaas (of misschien net niet) lopen gesprekken nooit zoals ze zich in mijn hoofd afspelen en de woorden van mijn mooie volzinnen verdwalen altijd ergens in mijn mond.
    Deugdelijke mannen bestaan echt wel hoor, ik heb er hier thuis eentje. Soms een beetje saai, maar geldt dat niet voor alles wat langdurig en betrouwbaar is? Uiteindelijk raak je altijd in een bepaald ritme (ik vermoed dat dat evengoed zo is als je alleen bent). Kwestie is van dat af en toe doelbewust te doorbreken en ook om open te blijven staan voor de kleine dagdagelijkse ‘wondermomentjes’ die het leven glans geven (zoals een peuterscheet in bad :-)).

  9. Pingback: Brief aan Anna (niet verstuurd) | Kleine Atlas

  10. Pingback: Prinses geeft drie tips voor wat je zeker niet moet doen in de vakantie | En ze leefden nog groen en gelukkig

    • Ach Wolferien. Om op het punt te komen dat ik kon kiezen voor wat goed wat voor mij zonder te slaan, schoppen, vloeken, stampen, maar netjes, rustig, mooi afrondend, heb ik wel enige euh… Levenservaring op gedaan :). Ben nog altijd heel blij om hoe het afgerond is met die ondeugdelijke, blij dat ik hem geen verwijten heb gemaakt want dat zou een teken geweest zijn van mijn eigen verwachtingen, verlangens, geprojecteerde dingen die ik niet los kan laten. En tegelijkertijd blijft het reuze sneu dat ik hier nu alleen aan mijn pc zit te werken met rugpijn, in plaats van in de armen van de ondeugdelijke te slapen. (Maar ach, hij snurkte. Dus alles is relatief. 😉 )

  11. Pingback: Prinses sluit de deur zachtjes (brief aan de ondeugdelijke man) | En ze leefden nog groen en gelukkig

  12. Pingback: Een dag uit het leven van Prinses en cO: september 2015 | En ze leefden nog groen en gelukkig

  13. Pingback: Dingen die dwarrelen in een prinsessenhoofd | En ze leefden nog groen en gelukkig

  14. Pingback: Prinses denkt door (2/4) – over harde en zachte therapie | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s