De paradox van het ouderschap

Het is avond. Ik sta in de keuken en duw tomatenpuree door een zeef. Het is een meditatief werkje. Ik heb enkele kilo’s tomaten geroosterd met look, het resultaat ervan gemixt, een beetje kaneel en zeezout toegevoegd, en nu sta ik de pitjes en velletjes er uit te zeven. Ik ben moe en ik voel me leeg. Niet het genre moe en leeg van een paar maanden geleden. Er zijn twee dingen veranderd. Enerzijds denk ik niet meer in absolute termen (‘ik moet altijd alles alleen doen, ik ben altijd moe, ik kan nooit uitslapen, …’), anderzijds weet ik dat de bron voor hernieuwde kracht en energie in mezelf ligt en dat ik hem moet aanboren als ik me niet meer zo wil voelen.

Maar ik sta in de keuken, ik zeef tomaten, ik voel me moe en leeg.

Babyzoon is flink ziek geweest. Er was een ziekenhuisdreiging, hij leek wel anorectisch (een bijna twee jarige die enkele dagen eten weigert, vind ik eng), de nachten waren heftig, en tijdens de dagen zat ik vaak met een moe lappenpopje op schoot dat enkele keren door zijn beentjes was gezakt en dus maar het zekere voor het onzekere nam: moekeschoot.
Ik voelde me zo verbonden met hem, zo bezorgd, zo dicht, zo intiem met dat kleine zieke lijfje. Vanmiddag was er een kentering. Er werd een hele peer gegeten, het hangen sloeg om in mopperen, zeuren en huilen. Ik telde de uren af tot ik de kinderen in bed kon leggen en loste vanmiddag wel 200 ruzies op tussen de broers.

En nu sta ik in de keuken, ik zeef tomaten, ik voel me leeg en moe.

Mijn gedachten dwarrelen. Ik denk na over isolatie. Over de lange avonden alleen, waarin ik mijn huishouden doe, aan yoga doe en werk. Over input van anderen, wat op dit moment zo beperkt is. Over leven, over interactie. Over hoe leuk het zou zijn als er een partner zou zijn waardoor er wat dynamiek zou ontstaan, maar dat je natuurlijk niet al je hoop op een partner kan projecteren. Over het besef dat ik nog zo veel dingen moet oplossen en aanpakken, met de rechtszaak, met Dirk, met mijn ouders, en dat ik daar alleen door moet, wat ik nu eerder met een soort gelatenheid oppak. Over de ondeugelijke man en wat het betekent dat ik me zo aangetrokken voelde tot iemand die slechts sporadisch in me geïnteresseerd was, en over hoe moeilijk het is me los te maken van het verlangen naar hem, naar dat de dingen anders zouden zijn.

Ik denk na over relaties. Ik denk na over koppels die ik ken waar ik met een toverstokje zou willen langsgaan om hun ogen te openen, hen te laten kijken naar die andere, hen te laten appreciëren wat ze te vanzelfsprekend vinden. Datzelfde gevoel heb ik trouwens bij veel ouders en kinderen die ik observeer. Ik zie kinderen dingen doen om iets duidelijk te maken aan hun ouders, en dat die ouders dat niet oppikken. En omgekeerd. Ik doe het vast zelf ook. Wat zou er gebeuren als we in staat zouden zijn om met nieuwe ogen te kijken naar alles en iedereen waar we aan gewend zijn? Wat zou er gebeuren als we de signalen van de anderen dicht-bij-ons zouden kunnen oppikken en begrijpen? En in staat zijn om er adequaat op te reageren?

{In dat opzicht analyseer ik wat dingen die de ondeugdelijke man deed en zei tijdens onze laatste ontmoeting. Ik heb het gevoel dat er sleutels in die dingen zitten, maar dat ik de code niet kan kraken. Wonderwel begrijp ik vaak zo weinig van hem.}

Ik vind alles relatief. Ik zou graag een partner hebben want ik voel me vaak alleen. En tegelijkertijd weet ik dat een relatie een nieuwe resem uitdagingen met zich mee zou brengen, een nieuwe categorie zorgen. Het is alsof alles te relativeren is, waardoor er ook niets is om me met geloof en hoop aan vast te klampen. En tegelijkertijd is het ook heel goed dat ik me niet laat gaan in verlangen of dat ik me nergens meer aan vast klamp. Ik word er rustig van in mezelf.

Ik sta in de keuken, ik zeef tomaten en ik voel me moe en leeg.

Ik realiseer me dat ik door de zorg voor de kinderen in deze staat terecht gekomen ben. En dat deze staat over gaat. Dat vakantie niet persé een zegen is voor alleenstaande ouders, door het wegvallen van structuur en de daardoor ontstane noodzaak de dagen in te kleuren waarbij je telkens terug initiatieven moet nemen. Ik kijk rond in mijn leven en zie zo veel dingen die blijven liggen. In mijn huis, in mijn hoofd, in mijn werk, in mijn contacten. Ik weet dat de zorg voor de kinderen zo veel van me vraagt dat er vaak niets meer over blijft om elders te investeren, om vooruit te komen.

Het enige dat op dit moment nog als een paal boven water staat, is de liefde voor die twee kleine slapies boven. Dat is absoluut, onaantastbaar, neverending. Wat een paradox. Ze putten je uit tot je moe en leeg tomaten staat te zeven en niets meer van groot belang kan vinden. Behalve zij, de aanstokers van dat gevoel.

Advertenties

13 gedachtes over “De paradox van het ouderschap

  1. Mooi beschreven. Klinkt best wel zwaar. Ik kan me ook zo voorstellen dat je er af en toe helemaal doorheen zit, maar dat de kids je ook enorm veel energie geven.

  2. Prachtig. En alweer zo herkenbaar. Ik zie mijn kindjes zo graag maar wil ze soms op pauze kunnen zetten. Ik heb door je blog al heel veel nagedacht over hoe het in godsnaam moet zijn om er 24/7 alleen voor te staan. Ik kan geloven dat je je soms leeg en moe voelt, en dat toch niets afdoet aan de liefde voor je kinderen.

  3. Naarmate ze opgroeien verandert het zorgen. Ze groeien meer uit de kinderziektes, ze houden zichzelf al beter bezig, je krijgt weer meer tijd voor jezelf. Er komt zelfs een moment dat ze je liever niet in hun buurt hebben (daar zijn we gelukkig nog niet). Je laat hen los en maakt je daar dan weer zorgen over. Kunnen ze dat wel aan? Heb ik ze weerbaar genoeg gemaakt? En dan verlang je af en toe terug aan die momenten dat ze je niet wilden loslaten. Maar die onvoorwaardelijke liefde, die blijft. Ik heb heel veel bewondering voor hoe je het doet, in je eentje. En je hebt gelijk, we zouden wat meer met een onbevangen blik naar onszelf, onze partner en onze kinderen moeten kijken. Dan zouden we meer waarderen wat we hebben… Hou je taai! Xxx

  4. Ik denk dat iedereen die ooit een liefdesrelatie gekend heeft en nu alleen is daar toch ergens terug naar verlangt, ondanks de breuk en de kwetsuren die er geweest zijn. Het is gewoon erg fijn en een boost voor je zelfvertrouwen om te merken dat er iemand is die je graag ziet en met wie je lief en leed kunt delen, om het clichématig uit te drukken. Het is zoals je omschrijft, alleen zijn geeft misschien rust vanbinnen, maar het is op den duur ook wat saai en voorspelbaar…

  5. wat beschrijf je het mooi en raak… dat van die toverstaf, daar denk ik ook vaak aan, vanuit mijn eigen perspectief dan. (genre: mensen met een gezin zonder gezondheidstoestanden beseffen niet hoe gezegend ze zijn). maar misschien moet ik jouw toverstaf ook maar eens op mijn schouder laten tikken. want ik heb grote kadee. ik heb ondanks de gezondheidstoestanden 2 schatten van kinderen. ik heb zoveel… #rijkdom

  6. Zij zijn onze alfa en omega. Niets is hier mee te vergelijken. NIETS. En ook al is het fijn om een partner te hebben om je zorgen mee te delen, of om een deel van je taken uit handen te nemen, geen relatie is mi beter dan een niet geweldige relatie.

  7. Ik ben ontzettend dankbaar voor de man die elke dag naast me staat en me steunt in alles, ook in de moeilijke puberjaren van mijn zoon,…toen ik het ook soms niet meer zag zitten,……en toch ben ik blijven doorzetten en blijven geloven in mijn zoon,…..en nu dankbaar, voor de tijd die we nu krijgen, want steeds meer onderneemt de zoon meer en meer zaken alleen, nu wordt het loslaten :-),…

  8. Nog maar eens beschrijf je wat ook op dit moment in mij omgaat: geïsoleerd zijn, alleen zorgen voor de kindjes, relativeren, verlangen, mijn kindjes doodgraag zien en terzelfdertijd je “beperkt” voelen door hen…

  9. Mooi geschreven! Ook ik herken dit gevoel… Ik heb ook twee jongens, die me op sommige dagen helemaal kunnen leegzuigen, en heb het ook een tijdje alleen moeten doen… Vandaar dat jouw tomatenzeef-moment heel wat in me op roept. De liefde voor die kleine mannetjes is dan inderdaad het enige dat je boven water houdt, maar je soms ook onder water lijkt te trekken. Het is ongelooflijk vermoeiend. Kop op, Prinses!

  10. Pingback: Prinses & het zwarte gat | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s