Finally: soepvakantievertelsels

Ons soepvakantieverblijf voor een midweek

Ons soepvakantieverblijf voor een midweek

Dat ik nog niets heb geschreven over onze vakantie, gesponsord door jullie in de soepactie, is omdat ik de toon niet vind.

Slow koffie

Hoe vertel je over de lentezon en het kaarslicht, die alles een perfect gouden randje gaven?

Hoe vertel je hoe het voelt om een slow koffie te drinken (slow want gezet op een kachel die je met hout hebt opgestookt), zittend op een trede aan de ingang van je tent, kijkend naar je Peuter die achter kippen aan rent, en je Kleuter die een boomhut bouwt?

Hoe vertel je over de koude aprilnachten, met je Peuterzoon warm ingeduffeld onder drie bergen dons in een heerlijk bed waar een kaarsje boven brandt?

Hoe schrijf je over de ochtenden, op een rijtje onder een dekentje wachten op het branden van de kachel?

Hoe vertel je over de rondjes door de koeienstal, met Peuterzoon op de heup die zwaar onder indruk is van die enorme briesende beesten?

Hoe vertel je over de lentezon en het kaarslicht, die alles een perfect gouden randje gaven?

Hoe vertel je over brood halen ’s ochtends op het erf, en merken dat je echt honger hebt en daaruit concluderen dat je tot rust gekomen bent, want je lijf voelt weer wat?

Slow koffie verzekerd

Slow koffie verzekerd

Soepnachten

Het lijkt alweer zo lang geleden. De avonden en nachten dat ik soep maakte, om onze vakantie te betalen. De ontroering door alle lieve reacties, de mails die ik kreeg, het bedrag dat groeide, het geld dat ik kon overmaken aan Moeders voor Moeders (1 euro voor elke liter soep). Erg dankbaar, dat we van jullie, lezers, op die manier een vakantie cadeau kregen.

Het betere boerenbed

Mijn kinderen ontpopten zich al bij het uitstappen uit de wagen tot boerenkinders, die olijk plaats namen in de kruiwagen, reden met de speelgoedtraktor, renden over het erf, vriendjes maakten op de trampoline en wonderwel aten wat de pot schafte.

We trokken naar Zeeland, naar een tent van het betere Boerenbed*. Een geweldig concept: kamperen op de boerderij. Enerzijds is het heel basic, want er is bijvoorbeeld geen elektriciteit in de tent, enkel koud water en je kookt op een kachel die je zelf moet aanstoken. Anderzijds is er de luxe van de ruimte, de heerlijke bedden (met zelfs een beddestee!), de tijd, het boerderijleven, de slow koffie.

Kinderen voelen zich thuis, in dat buitenleven, waar de kippen rondkakelen, de hond telkens weer de tent probeert binnen te dringen, de koeien in de verte loeien, de bloemkolen op het veld groeien, de haan kraait, je bij het ravotten op een hooizolder zomaar eens een nestje met eitjes kan vinden. Mijn kinderen ontpopten zich al bij het uitstappen uit de wagen tot boerenkinders, die olijk plaats namen in de kruiwagen, reden met de speelgoedtraktor, renden over het erf, vriendjes maakten op de trampoline en wonderwel aten wat de pot schafte.

* Tip: het Betere Boerenbed is een geweldig vakantieconcept om met kinderen mee te maken. Het leuke is dat de vakanties in de Paasvakantie goedkoper zijn, omdat onze noorderburen dan geen vrije dagen hebben.

Schaduw

Terwijl ik het schrijf, herbeleef ik het. Ik glimlach om de herinneringen, maar er zijn ook wat schaduwen. Zoals het feit dat de vakantie plaats vond in een periode die best moeilijk was omdat ik erg uitgeput was geraakt. Zoals het feit dat ik zelfs daar geen tijd leek te hebben om met Kleuterzoon een gezelschapsspelletje te spelen. (We gingen wel samen op de trampoline springen en op de hooizolder spelen.) Zoals dat ik het gevoel had die dagen iets te veel bezig geweest te zijn met praktische zaken, en iets te weinig gewoon bij-de-kindjes-zijn. Zoals dat het te kort was. God, wat had ik graag nog fietstochten gedaan met de mannekes, strandwandelingen, spelletjes, …

To do lijst

De eerste avond in het Boerenbed zat ik aan de kachel, keek naar de vlammen, nipte ik van mijn wijn, en vroeg ik me af waar ik de avond voordien zo druk mee geweest was.

De avond voor het vertrek, en de ochtend van het vertrek, rende ik thuis als een kip zonder kop rond. Bij zo’n gebeurtenissen heb ik altijd het gevoel dat ik alles netjes moet achterlaten en vanalles moet afronden, mails moet beantwoorden, … De eerste avond in het Boerenbed zat ik aan de kachel, keek naar de vlammen, nipte ik van mijn wijn, en vroeg ik me af waar ik de avond voordien zo druk mee geweest was. Alles was plots zo eenvoudig, zo klein, zo gewoon en zo natuurlijk, levend in een tent met een kachel als middelpunt. Je kinderen en jezelf warm houden, wat zon meepikken, koken, samen eten, water koken om de afwas te doen, als het donker wordt de tent sluiten, kaarsen aansteken en niet vergeten waar je je glas wijn hebt gezet. Dagen waarop enkel dat op het to do lijstje staat… Geef me er daar maar meer van.

Krijg ik de keuze tussen een weekje Spanje en een weekje Boerendbed-in-Zeeland (of op mijn wishlist: op de Veluwe), ik kies voor het Boerenbed. Volgend jaar met Pasen hoop ik weer te gaan, met de mannekes. Al moet ik er opnieuw 130 liter soep voor maken :).

Je zelf laten overtuigen? (Dit is geen promopraatje, ik heb het met mijn blog nog niet tot promoblogger geschopt ;): bekijk de idylle zelf met een zeer ‘ollandse moeder en zeer ‘ollandse kinders.

Dank, jullie allen, om het mogelijk te maken. x!

Zelfs een boekenkast. Wat wil je meer?

Zelfs een boekenkast. Wat wil je meer?

Prinses is toevallig zelfstandige in bijberoep geworden

image

Geheel in de lijn van wat ik in mijn vorige post vertelde, namelijk dat de wonderen de wereld niet uit zijn, deel ik met enige trots dat ik zelfstandige in bijberoep ben geworden.

Ik zou jullie graag een stappenplan aanbieden dat navolgbaar is voor diegenen die gelijkaardige ambities koesteren, maar eigenlijk was het stom toeval.

Echt.

Hoe dat stomme toeval tot stand is gekomen, deel ik graag. In stappen!

1. De ‘zak-en-as-periode’

In de ‘zak-en-as’-periode, de eerste periode na het vertrek van Dirk, had ik al gedachten rond werken als zelfstandige in bijberoep. De voordelen zouden meervoudig zijn:

a. Het zou een creatieve uitlaatklep zijn.
b. Het zou iets helemaal-van-mezelf zijn. Geen bazen die over mijn schouders meekijken. Gewoon ik en mijn opdrachten!
c. Het zou financieel wat broodnodige marge kunnen scheppen.
en d. Het zou op termijn een deel van mijn vaste aanstelling kunnen vervangen waardoor ik een meer flexibel evenwicht zou kunnen zoeken tussen werk en privé.

Zo bedacht, maar niet zo gedaan (naar analogie met ‘zo gezegd, zo gedaan’). Ik had uiteraard meteen een stappenplan in mijn hoofd, en verzamelde een lade (neem dat maar letterlijk) vol ideeën en voorbeelden van flyers en visitekaartjes. Ik ging zelfs wat netwerken en praten met mensen die de stap al gezet hadden. Maar er gebeurde niets.

2. De latente fase

Het plan zat ergens in mijn hoofd, zorgde regelmatige voor verzuchtingen (‘och, als ik dat gerealiseerd krijg zijn een deel van mijn problemen van de baan!’) en schuldgevoelens (‘waarom heb ik het lef niet er voor te gaan?’).

Verder laat de latente fase zich best samenvatten door: ‘er gebeurde niets‘.

3. Een opdracht die uit de lucht komt vallen

Ik weet begot niet meer van waar die opdracht plots kwam, maar er is – echt serieus – vanzelf een opdracht op mijn pad gekomen, in mijn schoot geworpen. Plots zat ik een offerte te maken en kwam ik uit op maar liefst 60 uren werk (en dan heb ik er uiteraard 20 niet in de offerte gezet, de reële inschatting is wel 80 uren), waarmee ik ongeveer al voor de rest van het jaar het aantal uren invul die ik voor mijn bijberoep vrij kan maken. De offerte werd aanvaard, en intussen deed ik al gedeeltes van de opdracht, waarbij de mensen in de organisatie naar mij kijken alsof ik een adviseur ben. Net echt, allemaal!

De directeur van de organisatie heeft me intussen een deeltijdse baan aangeboden (die ik niet aangenomen heb), en voor dezelfde organisatie heb ik een extra opdracht gekregen – ook vanzelf – waarvoor ik de (minder spectaculaire) offerte eigenlijk zo gauw mogelijk moet maken.

4. Officieel

En intussen ben ik dan maar eens langs gegaan mij Xerius om me te laten registreren. Dat duurde niet lang, gelukkig. Toen ik handtekende en me realiseerde dat ik een droom waar maak, had ik plots het citaat van Chris McCandless in mijn hoofd. ‘Happiness is only real when shared‘. Awel, voor mij ging dat op dat moment niet op. Het was een heel feestelijk moment met mezelf. Ik ben op wolkjes het Xerius-gebouw uitgelopen.

Tot zover het stomme toeval. Tot het einde van het jaar heb ik alvast genoeg aan deze opdracht. Daarna moet ik de lade vol ideeën maar eens opentrekken, en een stappenplan maken. Er moet een website komen, ik moet acquisitie doen, visitekaartjes… Want de volgende opdracht komt vast niet vanzelf aangewaaid. Of zou ik plots zo veel geluk hebben?