Drie dingen die ik graag geleerd had

Laatst zat mijn dagelijkse sessie met mijn goede vriendin Adriene er weer op, en plots dacht ik aan het middelbaar. De eindeloze balsporten, pieptesten, aerobics waarbij ik me oneindig belachelijk voelde. Als het enigszins kon, drukte ik me, bewoog ik me subtiel richting laatste rij, of deed ik alsof ik hard mee deed maar rende ik altijd weg van de bal in plaats van er naar toe. Ik bedacht hoe fijn het was geweest als we yoga hadden gehad, af en toe een keer, in de turnles. Dat bracht me op een lijstje van dingen die ik graag geleerd had, ergens in mijn onderwijsloopbaan of in het leven tout court.

1. Plannen en organiseren

Er werd uiteraard gewerkt met een agenda, huistaken, toetsen, examens. Maar expliciet aandacht besteden aan persoonlijke organisatie en planning, gebeurde niet in mijn lagere school, het middelbaar of het hoger onderwijs. Voor mij is dat nog steeds een behoorlijke struggle. Ik gebruik meestal Getting Things Done, wat ik jammer genoeg wel eens laat verwateren. Maar een geest als water, zoals de GTD-goeroe als ideaal voorop stelt, krijg ik maar niet. Ik bedenk trouwens vaak dat de moeilijkheid zit in de combinatie van verschillende taakvelden (huishouden, werk, kinderen, …) en het verlies van productiviteit omdat ik overdag met de kinderen nooit ergens toe kom (ook niet tot huishoudtaken).

2. Out of te box bestaan

Ik herinner me precies alleen maar leerkrachten die netjes getrouwd waren en twee of drie kinderen hadden, en die in de klas vol geestdrift konden vertellen over het huis stofzuigen. Ik herinner me van alle klassen waar ik in gezeten heb alleen maar kinderen met getrouwde ouders, wondend in grote huizen en rijdend met grote auto’s. Als er iets pijnlijks was, de dood van een leerling, slechte resultaten, whatever, werd daar ofwel afgebakend over gepraat, ofwel niet.

Vandaag lees ik nog eens in ‘Als je wereld instort’ van Pema Chödrön. Erg bijzonder om het boek dat een jaar geleden bijna chinees was voor me, nu terug te lezen en te herkennen. Dat je je niet moet verzetten tegen pijn, dat je in je pijn kan gaan staan. Dat het transformatie inluidt: ‘Chaos moet worden opgevat als buitengewoon goed nieuws.’

Vandaag ontmoet ik mensen, en nog voor ik de vinger kan leggen op de geheelde of soms nog bloedende wonde, weet ik dat het mensen zijn met een verhaal. De laatste tijd had ik gesprekken met onbekenden over burn-out, over leven met ongeneeslijke kanker, over leven met een chronische ziekte. Het zijn mensen bij wie ik een soort berusting ervaar, want ze zijn door het vuur gegaan. Ze hebben hun grootste angst in ogen gekeken, ze hebben op de bodem van hun bestaan gezeten.

Een relatiebreuk lijkt zoiets oppervlakkigs. Laatst stond er in de krant een artikel over liefdesverdriet. Het lijkt iets onnozels, puberaals. Maar wat ik ervaren heb, is dat heel de grond van onder mijn voeten weg getrokken werd. De basis van mijn bestaan implodeerde. Mijn gezin lag in frut. Mijn kinderen waren overstuur. Ik was in de steek gelaten. Ik verlangde naar iemand die niet meer bij me wou zijn. Ik moest het werk van twee mensen plots alleen doen. Ik moest oplossingen zoeken voor dingen die niet op te lossen leken. Het voorbije jaar was een ongenadig k**jaar (cfr. het dagboek van Connie Palmen).

Het was makkelijker geweest als ik in mijn leven in contact geweest was met één-oudergezinnen, niet-perfecte plaatjes, echte verhalen van mensen met verdriet of in crisis. Dan had ik begrepen dat dat bij het leven hoort. Of misschien zelfs het leven  is. Opbouwen, ook al weet je dat je nergens zeker van kan zijn en dat alles kan instorten. Toch waarde toekennen, hechten, zorg dragen. En als de pijn komt, daar doorheen gaan in de rust dat pijn niet onwenselijk is, in het vertrouwen dat het iets brengt. Het gaat niet over, je transformeert, de pijn zit dan ergens in de bouwstenen van je nieuwe zelf. En er is echt dat punt waarop je weet dat het goed is zo.

3. Jezelf mogen zijn

Ik heb me altijd voelen tekort schieten, ik leef al altijd met een soort schaamte voor wie ik ben en wat ik doe. Ik paste niet zo goed binnen de onderwijssystemen. Nu denk ik dat dat komt omdat ik HSP ‘ben’. Ik voelde me altijd anders, en ik voelde het altijd aan alsof dat niet geapprecieerd werd. Ik had moeite met plannen en organiseren, dus voelde ik me op een gegeven moment ook een soort kluns die nooit ‘in orde’ was.

Eén leraar herinner ik me, en ik zou die man heel graag ooit nog eens laten weten wat de kans die hij me gaf, voor me betekende. Ik had mijn toets geschiedenis niet geblokt, hoewel ik het wel van plan was. Ik had het gewoon niet voor elkaar gekregen. Ik had dat stamelend gezegd, en in plaats van de standaard zucht, kreeg ik een nieuwe kans, twee dagen later. Zonder verwijten, gewoon met mildheid. Ik besefte dat ik het niet verdiend had die kans te krijgen, en heb daarna altijd mijn best gedaan voor de leraar in kwestie. Dat iemand niet over mij dacht als een kluns niet niet in orde was, maar als iemand die gewoon een nieuwe kans verdiende, schepte zo veel ruimte.

Aan de universiteit leefde ik op. Na mijn eerste examen heb ik verbaasd en zwaar teleurgesteld aan de prof gevraagd of dat nu écht alles was. Ik kende de leerstof van voor naar achter en terug, maal tien. Uiteraard had ik het moeilijker met bepaalde vakken, maar meestal was ik over-voorbereid, in plaats van onder-voorbereid. Zo hopeloos was ik dan blijkbaar toch niet.

Nu drijf ik een beetje af van het topic, maar het hele sfeertje in het onderwijs dat ik genoten heb, was dat van een bepaalde norm. En dat je daar aan moest voldoen. Ik hoorde, merkte, leerde nergens dat ik oké was, dat ik kon leren van de dingen die ik nog niet kon of van de moeilijkheden die ik had, dat ik kon veranderen en daar hulp bij kon zoeken als ik dat wou. Dat ik goed voor mezelf mocht zorgen. Dat ik zelf keuzes mocht maken die goed waren voor mij, in plaats van mee te marcheren in de ‘juiste’ richting. Dat ‘anders’ goed en mooi kan zijn. Dat je jezelf mag worden, in plaats van te proberen erbij te horen.

Wat zouden jullie graag meegekregen hebben in het leven, van thuis, of in het onderwijs? 

Advertenties

25 gedachtes over “Drie dingen die ik graag geleerd had

  1. Zo herkenbaar, vooral het onzichtbaar willen zijn tijdens de turnles:-)

    Wat ik heel jammer vind, is dat het onderwijs in de jaren 60, 70 en 80 nog niet gemengd was.
    Als ik nu zie bij onze kinderen, hoe die tijdens hun jonge en volwassen jaren op een ongedwongen manier omgaan met het andere geslacht, kan ik daar alleen maar een beetje jaloers op zijn.
    Een ‘gewone’ vriend van het andere geslacht was tijdens onze jeugd ondenkbaar en daardoor lijkt dat nu ook nog altijd moeilijk.
    Misschien een uitdaging om dat nu alsnog te veranderen!

  2. Toen ik zestien jaar geleden zélf koos om weg te gaan van mijn man, en alleen ging wonen met mijn tweejarig spruitje, had ik ook geen rolmodellen. Ik kende niemand die alleen woonde met zijn of haar kind. Gelukkig heb ik veel hulp gekregen van vrienden destijds, die een stuk jonger waren en nog single (en dus tijd hadden) en kreeg ik op het werk tijd om dingen te regelen. Dat heeft me gesterkt.

    Voldoen aan de norm heeft me nooit geboeid, ik had andere hobby’s, deed veel dingen alleen omdat ik daar voor koos. Nu mis ik wel zo’n vriendin waar ik al jaren lief en leed mee zou gedeeld hebben, waar ik mee samen op vakantie zou geweest zijn of samen al jaren onze kinderen hebben zien opgroeien. Dat mis ik dus.

  3. Wat ontzettend herkenbaar van de sportles, én van de andere schooltoestanden. Ik ben ook hoogsensitief, zéér hoogsensitief blijkt, en ik heb me altijd een alien gevoeld. Misschien dat daar nu meer aandacht voor is op school en zo, ik hoop het voor al die hoogsensitieve en andere kinderen. Verder had ik ontzettend graag assertiviteitstraining gekregen, meditatieoefeningen, leren communiceren…. Zovele dingen die niet belangrijk geacht worden in het onderwijs, maar van fundamenteel belang zijn om goed te kunnen leven….

  4. Ik zat op school bij mijn ouders-leerkrachten. Ik had het moeilijk om me aanvaard te voelen om mezelf, zonder bijbedoelingen, om op een goed blaadje te komen bij mijn ouders. Ik was dan ook nog eens een halve jongen, erg sportminded en paste niet bij de dames van ons jaar. Het maakte me heel onzeker, maar ik heb wel altijd leerkrachten gehad die waardering toonden, die me duwtjes in de goede richting gaven. Wij hadden af en toe wel eens een leerkracht die eruit sprong. Die een aparte levenswijze had of die gescheiden was en opnieuw begonnen.
    Aan de unief ging de wereld voor mij open. Ik kon er wel mezelf zijn, kwam terecht in een kliekje “gelijkgestemden” en dat heeft veel voor me betekend. Ook hier hadden we proffen die durfden afwijken en die ons ook aanzetten om te durven “denken”, te durven “leven”. Het zijn lessen en voorbeelden die ik nog steeds koester.
    En toen ging ik in de media werken, als onnozel, beschermd plattelandskind. Een verzamelplaats van de meest creatieve mensen ooit. Waar “norm” een zeer relatief begrip is. Je leert er onbevangen en open te reageren. Vooral niet op het “eerste gezicht” te oordelen. Het heeft mij een pak rijker gemaakt als mens. Milder ook.

  5. Ik herken ook meerdere zaken van wat je schrijft. Op de middelbare school voelde ik me dom en niet begrepen. Gelukkig had ook ik een leerkracht die me een duwtje in de rug gegeven heeft.
    Wat ik graag geleerd had is dat het normaal is dat er moeilijke momenten in het leven zijn. Dat dat erbij hoort en niet erg is.
    Onlangs zat ik op de trein en was er een meisje dat een paniekaanval kreeg. Ik wist niet goed hoe ik moest reageren maar ben nog steeds onder de indruk van hoe een andere reizigster reageerde. Ze gaf het meisje een flesje water en vertelde dat het normaal was dat iedereen zich wel eens slecht voelde, dat iedereen zich wel eens alleen voelde en dat dat helemaal niet erg is. Dat is zo juist en toch heeft nog nooit iemand zoiets tegen mij gezegd. Het is een geruststelling te weten dat pijn niet erg is.

  6. O ja, in de lijn lopen, als er iets was wat we leerden was het toch wel in de lijn leren lopen. En ook vandaag nog zijn er zoveel mensen die van je verlangen dat je in de lijn loopt en dat je zwijgt wanneer het je niet lukt om de weg te volgen die anderen zo keurig volgen. Ook ik ervaar vandaag een enorm verschil tussen mensen die een verhaal hebben en gedwongen werden van de lijn af te komen en mensen die nog niets meemaakten dat hen deed wankelen en keurig blijven verder doen. Het wij-en-zij denken, opnieuw. Als ik terug mocht keren in de tijd dan zou ik precies hetzelfde willen leren als wat jij wil (op het leren plannen na, dat lukt me vrij goed), maar zou ik ook bijzonder graag een intense opleding psychologie krijgen, met een diepgaande studie van persoonlijkheidsvorming, persoonlijkheidsstoornissen, andere psychische stoornissen, HSP, relatievorming, hechting, noem maar op. Mocht ik wat meer hebben afgeweten van al deze zaken die ik nu pas, na mijn 40ste, door zelfstudie heb leren begrijpen, er zou mij toch een hele hoop ellende bespaard zijn gebleven. Denk ik. Maar dan liep ik misschien nog altijd op die saaie rechte lijn en zou ik ongetwijfeld je fantastische blog niet kennen. 🙂

  7. Trouwens, ‘leuk’ is misschien niet het goede woord voor jou. Het kwam in mij op. Ik vond de middelbare nl. wel leuk. En gym nog wel het leukste. Ik ben een mazzelaar. Ondanks mijn eigen pijn, donkertes, onzekerheden en verdriet. mazzelaar omdat ik gezegend ben met veel talenten. Klinkt heel arrogant om te zeggen. maar voor mij juist een overwinning. Omdat ik het altijd ontkend heb, want mezelf ontkend heb. En mezelf nu pas, 43 jaar, ten volle zie. En waardeer. God want ik kan zoveel. En kon dat ook. Sport, gymnasium, hoog IQ en nog hoger EQ, en ben tenslotte ook nog s goed uit het ei gekomen. Zo jammer alleen dat ik dat tussen mijn 8ste en 40ste totaal niet zo heb ervaren.
    Awkward over mezelf, hoogst onzeker door allerlei gebeurtenissen en mijn gevoelige aard die niet erkend werd. Machteloos is hoe ik me heel lang heb gevoeld. Funest gevoel dat je hele wezen blokkeert. Maar ik kon het goed verstoppen dat ik me zo voelde. Ik was gewoon soms (vaak?) heel bozig. En kattig. En sterker dan de rest. Niet een bully. Dat nooit. Ik wist veel te goed hoe het voelde om je onzeker en klote te voelen. Maar ik zou ook nooit gebullied worden. Echt niet. Dat durfden ze niet, als ze het al wilden.

    Anyways. We hebben allemaal onze strijd. Denk ik. En daarom is het zo goed om die te delen. Wanneer je dat zo voelt dat het kan, of dat je dat wilt. En is het zo fijn dat andere mensen ook zo aardig zijn. Meer is niet nodig. Kindness. Want in ieder persoon die je kent zit een persoon die je niet kent.
    En iedereen is het waard om te willen kennen.

    Suerte! x

  8. En kijk, hier nog een hoog-sensitief persoon met turnles-trauma´s 😉

    Ik had een vriendin in Nederland, een shiatsutherapeute, die als single in een schattig rijhuisje woonde, met een boeddhistisch ingericht tuintje. Als er eén plek was in de wereld waar ik tot rust kwam, was het daar. En haar levensstijl heeft me de ogen geopend: “O, dus zo kan het ook! Iets kiezen wat je gewoon graag doet en daar nog van leven ook!” Dat had ik in geen 20 jaar van iemand anders gehoord.

    Op mijn middelbare school werd ons keer op keer met trots verteld dat ze ons zouden leren “kritisch” te denken. Nu is een beetje kritisch denken wel meegenomen, maar om daar nu 6 jaar lang de nadruk op te leggen? Al dat kritisch denken doet je trouwens geen goed als je weinig zelfvertrouwen en een laag zelfbeeld hebt. Ik heb één keer een spreekbeurt Frans verprutst, en ik was daar dagenlang kapot van. Hadden ze me maar leren falen. Hadden ze me maar laten zien dat fouten maken bij het leven hoort. Dat het niet de bedoeling is dat je in alles uitblinkt, omdat je dan nooit je sterktes van je zwaktes kan onderscheiden. Ik heb 6 jaar Latijn-wiskunde gedaan, en heb me daarna 3 jaar kapotgewerkt in een “hoog aangeschreven” universitaire richting, die in niets overeenkwam met mijn talenten en interesses. want ik kon zogezegd toch alles, en “Failure is not an option”. Mijn eerste ware daad van rebellie was stoppen met die richting en hogeschool gaan doen (moet je maar eens proberen in een gezin van universitairen).

    Maar ik heb doorheen de jaren ook wel ingezien dat mensen je geen dingen kunnen leren die ze zelf niet weten. En daarom is het misschien de taak van onze generatie om zaken als creativiteit, sensitiviteit en thinking-out-of-the-box voor het voetlicht te brengen. En het voor de volgende generatie alvast wat makkelijker te maken door hen de dingen mee te geven die we zelf vaak letterlijk met bloed, zweet en tranen hebben geleerd.

  9. volledig herkenbaar. Ik heb ze nog al zien passeren, op Charliemag.be onlangs nog, de roep om meer “echte” onderwerpen op school.
    Zelfaanvaarding is zoiets groots en niet alleen pubers kampen ermee. Velen onder ons nemen die onzekerheid mee in hun latere leven. De Libelle-trut is overal en nergens, want niemand is perfect. Er zijn nog zoveel taboes.
    Jezelf aanvaarden, zelfzeker in het leven staan, zien dat de wereld een mengelmoes is van alle vormen en kleuren van mensen, gezinnen, dromen, jobs, …
    Dus een dikke ja, voor yoga en mindfulness in de klas. Een dikke ja voor “leren leren, leren plannen, leren organiseren” in de klas. Een dikke ja, voor een correct beeld op de wereld, met bezoekjes aan kribbes en bejaardentehuizen, daklozencentra, ziekenhuizen, grote en kleine gezinnen, homo’s en hetero’s,…

    ik denk dat we daar als ouder zeker ook ons deel moeten doen (want wees eerlijk, het onderwijs zal niet veranderen). Dat we open over problemen en “anders zijn” moeten praten. Onze kinderen leren om tot rust te komen en zichzelf te aanvaarden. Hun hand vasthouden als ze zich door de planning van huiswerk en taken en hobby’s worstelen.

      • Ik vind veerkracht één van de allerbelangrijkste om mee te pakken in de leeromgeving… maar zoals je al aangeeft : die dingen komen er aan 🙂

      • ik zou het onderwijs ook graag veranderd zien hoor! Dus graag, alleen duurt het meestal lang eer dat daar de moderne wereld doorsijpelt tot in de klas, dus ik vrees een beetje dat we vooral zelf voor die levensvorming zullen moeten zorgen de komende jaren 😉

  10. Ik reageer even als juf:
    wat ik als leerling het meest gemist heb is absoluut ook wat jij beschrijft als het out of the box bestaan, dat het een plek mag hebben op school.
    ik blijf dat als leerkracht ook het meest missen, omdat ik me helemaal niet gestimuleerd voel (understatement of the year) om het een plaats te mogen geven, hoewel ik het niet anders dan mijn taak vind.
    een leerkracht moet wat mij betreft bovenal een liefdevol breekijzer zijn, om je geest open te gooien
    en de schoolpoort, naar de wereld.
    dat is mijn droom van een school; dat we het maatschappijbevestigende instituut dat alleen meer van hetzelfde (re)produceert toch eens mogen overstijgen.

  11. Heel mooi en heel herkenbaar. Heel origineel onderwerp ook trouwens. Het hoort een beetje bij jezelf mogen zijn, maar ik had best wel mee willen krijgen dat alles eigenlijk normaal is, maar dingen afhangen van cultuur en (leef)situaties. Ik hoorde zo vaak: wat raar, gek, stom. Weet ik wat. Inmiddels heb ik mezelf aangeleerd meer te accepteren zoals anderen zijn en doen en een bredere kijk op de wereld te hebben, maar het was makkelijker geweest om het mee te krijgen, zowel thuis, op school en op het werk.

  12. Velen die hier komen lezen zijn hsp denk ik, …ik miste veel in het onderwijs, vooral maatschappelijke betrokkenheid, niet klaargestoomd worden voor de arbeidsmarkt maar voor het echte leven, we schreven onze peuter in een Freinetschool in, hopelijk gaat het daar n beetje anders…

  13. Ik heb een goede, katholieke opvoeding en dito onderwijs genoten. Het vergaren van kennis, en het dan reproduceren was cruciaal. Paste-copy als het ware. Deze ‘techniek’ heeft me 2 universitaire diploma’s opgeleverd.
    Maar pas 10 jaar later leerde ik communiceren, mezelf open en kwetsbaar opstellen voor anderen. Het doet me beseffen wat ik gemist heb. Vriendschappen waren oppervlakkig en verdwenen vaak, ik voel me nog altijd schuldig als ik toegeef iets niet leuk te vinden,…
    Ja, als ik dat vroeger had geleerd, was het leven misschien anders verlopen. Dan had ik misschien eerder durven toegeven dat de relatie met mijn ex niet meer oké was, dan had ik niet passief zitten wachten tot hij vertrok.

    Ik probeer mijn zoon ook zo op te voeden, dat hij een mening mag hebben en dat die mag afwijken, als hij iets niet wil, dat ook oké is (behalve beslissen wanneer hij gaat slapen :))

  14. Enkele jaren geleden kreeg ik ook te horen dat ik hoogsensitief was. Ik voelde me al mijn hele leven ‘anders’ dan anderen. Ik ben altijd rusteloos geweest, zoek mijn weg door het leven en blijf me nog steeds ‘anders’ voelen. Nergens heb ik (net als jou) gehoord, geleerd of gemerkt dat ik oké ben. Dit speelt me nog elke dag parten. Ik heb een enorm laag zelfbeeld, voel met niet goed genoeg en ik verstop me liever dan de echte ik te tonen. Mijn laatste relatie is hierop zelfs stukgelopen. Ik blijf hopen dat het ooit anders wordt. Ik zou mezelf graag accepteren voor wie ik ben, maar daarvoor moet ik helaas nog een lange weg afleggen.

    Blijven schrijven prinses, ik haal kracht en moed uit je verhalen. Je bent een sterke vrouw en een vechter.

    groetjes

  15. Ik had graag van thuis het voorbeeld van een goede relatie meegekregen… Om wat ik heb gezien en meegemaakt heb ik nooit in een huisje-tuintje-kinderen toekomst voor mezelf geloofd. Toen mijn kinderwens zo groot was, ben ik er wel ingestapt. En ik geloofde dat het waarachtig was. Tot een betonblok me 4 maand geleden wakker schudde… Nu geloof ik totaal niet meer in een goede relatie. Althans niet dat ze voor mij nog ooit weggelegd is. Want de ene persoon aan wie ik mijn vertrouwen 200% gegeven heb, heeft dat ongelooflijk erg geschonden…

    Wat je schrijft over pijn raakt me. Ik zit nu nl in een periode dat mijn pijngrens volledig bereikt is. Ik ben op, volledig kapot en meer pijn kan ik niet meer aan. Als er iets bij komt, zoals 3 dagen geleden, begin ik mentaal volledig te flippen en heb ik alleen nog hele donkere gedachten en plannen. Hoe doe je dat: in je pijn staan ? Ik zal dat boek ook eens moeten bestellen.

    • Veel sterkte Natalie! Altijd blijven zoeken naar het lichtpuntje op het einde van de tunnel. Geloof in jezelf. En goede relaties: ze bestaan hoor, ergens. Uiteindelijk geraak je daar wel. Sommigen hebben veel omwegen nodig om écht geluk te vinden. Ik heb het al vaker gezien bij mensen die ik ken. Op het moment dat ze alle hoop laten varen duikt ineens het geluk op. Meestal uit een onverwacht hoekje.
      Geef het dus niet op. De toekomst heeft nog zo veel in petto voor jou, daar ben ik van overtuigd!

  16. “of deed ik alsof ik hard mee deed maar rende ik altijd weg van de bal in plaats van er naar toe”
    Hahaha, hier nog zo eentje. In dat opzicht deed ik nog “liever” basketbal dan volleybal. Bij basket kon je tenminste wat rondhuppelen op een kluitje, terwijl je bij volleybal een vaste plaats en functie had 😉

    Waarschijnlijk is er toch al een en ander veranderd in het onderwijs. Mijn kinderen kwamen thuis met “van proberen kan je leren”. Dat vond ik een goede levensles!

    (en op de eerste reactie, van Hilde: gemengd onderwijs bestond ook al in de jaren 70, ik zat er in. Het was wel gemeenschapsonderwijs, wat bij veel mensen een slechte naam had, ik snap niet waarom. In het middelbaar kwamen soms wel eens leerlingen over van het katholiek onderwijs naar het atheneum. Die deden dan inderdaad heel raar over het andere geslacht ;-))))

  17. sinds ik aan yoga doen, vraag ik me ook vaak af waarom we dat niet standaard op scholen wordt aangeboden.
    mijn middelste dochter doet wel yoga op school, maar daarvoor is ze speciaal uitgekozen in een clubje van 8 kinderen op een school van 450, dus dat zet ook niet echt zoden aan de dijk.

    • Amai Lies, wat interessant. Bedankt voor de links, deze reeks had ik helemaal niet gezien op teevee. Heb er net eentje bekeken en wil zeker ook de rest zien. Merci!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s