Brief aan mezelf van één jaar geleden

In de begindagen van mijn blog, postte iemand in de reacties dat rouw 1 jaar en vijf weken duurt. Intussen is het ongeveer 1 jaar en 5 weken geleden dat Dirk weg ging. Ik lees enkele blogposts uit die periode terug, en schrijf een brief aan mijn toenmalige ik.

(Een jaar geleden ging het zo, en zo. En zo. En zo.)

Hee jij daar. Ja, jij. Probeer eens op te kijken. Het gaat niet lekker, hé? Je bent moe en verdrietig en kind of ‘in alle staten’.

Ik schrijf je vanuit de toekomst. Ik ben jou, een jaar verder.

Laat ik je eerst even verrassen met drie dingen die je niet verwacht:

1. Binnen exact een jaar, ga je in één week 1200 km rijden. In je uppie, mét een geldig rijbewijs, zonder angst. Voor je zover bent, zal je eerst nog wat vervelende ervaringen door moeten. Je gaat twee rij-instructeuren slijten, oefenen met je vader (geen succes), met vrienden (doorzetten, gewoon doorzetten) en uiteindelijk zal je alleen de baan opgaan met klamme handjes. Op een gegeven moment moet je door een soort van giga-angstaanval. Maar je redt het en je zal zelfs je rijbewijs van de eerste keer halen. Ja, écht :). En van die 1200 kilometers zal je genieten, want rijden is gewoon erg fijn. Eénmaal je het kan, natuurlijk.

2. Binnen exact een jaar sta je aan de vooravond van een nieuwe baan, én ben je gestart als zelfstandige in bijberoep. Aan dat eerste, die nieuwe baan, gaat een hoop onzekerheid vooraf. Meid, gewoon kalm blijven. Het komt vanzelf in orde. En voor dat starten als zelfstandige in bijberoep moet je niets doen. Je eerste opdracht komt vanzelf op je pad op het juiste moment. Dus op dat gebied: geen zorgen maken, kalm blijven. Alles komt goed.

3. Haha, leuk dat ik je dit mag vertellen: ik weet dat je ongeveer ziek bent van verlangen naar Dirk op dit moment. Dat gaat nog even duren, dat verlangen dat hij terug komt. Ik zou zeggen: laat dat los, laat hem los, probeer zo ver mogelijk uit zijn buurt te blijven. Maar op dit moment ben je daar niet echt aan toe, je moet dat zelf ondervinden. Alleszins, wat ik je wou vertellen, is dat je binnen een jaar een soortement kleine affaire achter de rug zal hebben met een man die je vandaag al kent en die je erg aantrekkelijk vindt. Nee, niet zeuren, ik vertel niet wie het is :). Zoek dat zelf maar uit. Of het ergens naar toe gaat, kan ik je niet vertellen. Het ziet er niet zo uit op dit moment, en dat is jammer. Alhoewel je natuurlijk ook het mooie kan zien: de vlinders zijn nog niet dood vanbinnen, en op een dag zal je iemand leuker vinden dan Dirk. Echt.

Ik zou niet graag in je schoenen staan, meisje. Er komen dieptepunten, zoals deze en deze, waar je heel zwaar van zal moeten recupereren. Je bent veerkrachtig. Geloof daar maar in. Hoe erg het ook wordt, en hoe moe je ook bent, telkens zal er iets in je zijn dat zal opstaan. Moed zal verzamelen, en doorgaan. Eerst zal je op die momenten nog juichen: het is voorbij! Het is bedwongen! Vanaf nu gaat het beter! Het is stom en jammer, meid, maar zo gaat het niet. Het is een weg met ups en downs, en binnen een jaar zal je niet meer durven juichen als het wat beter gaat. Dan probeer je het gewoon zachtjes vast te houden en te koesteren.

Verder kan ik je vertellen dat je het hele komende jaar puzzelt met geld en dat je soms gewoon echt niet meer weet hoe je de rekeningen moet betalen. Je zal de schroom moeten overwinnen om te lenen bij vrienden. So be it, meid. Je betaalt dat terug, daar ben je eerlijk en trots genoeg voor.

Jammer genoeg ga je binnen een jaar nog steeds boos zijn op Dirk. Woest. Ik vertel je niet waarom, want dan lig je daar vandaag ook weer wakker van. Ik wou alleszins dat ik op dit moment een brief uit de toekomst kreeg waar in stond dat dat zou beteren.

En de grootste plaag van de maanden die komen, zal vemoeidheid zijn. Er zullen dagen zijn dat je de trap op kruipt, omdat lopen niet meer gaat. Elke vijftien euro die je extra te spenderen hebt, geef je bij wijze van spreke uit bij de apotheek om pepmiddeltjes te kopen. Op een dag zit je bij de dokter en vraag je hem impliciet om speed voor te schrijven, whatever, als je maar vooruit kan. (Dat doet ie niet, wees gerust.)

Rouw is hard werken, meid. Er zijn geen shortcuts. Ik kan je geen drie gouden tips geven om het makkelijker te maken of beter aan te pakken. Door elk moment moet je door, je hebt die momenten nodig om stappen vooruit te zetten.

Maar goed. Twee misschien, dan toch. De eerste: doe elke avond je afwas. Elke avond. Belang van ritme, regelmaat, structuur. Dat zit in de kleine dingen.
En twee: vertrouw op jezelf. Je gaat het komende jaar de zotste tips eerst krijgen, iedereen gaan beter weten hoe het aan te pakken dan jijzelf. Geloof ze niet, vertrouw op jezelf. Dat zal Roos je vertellen.

Ik sluit af met een belofte. Volgend jaar deze tijd maak je een lijstje van mensen aan wie je dank verschuldigd bent. Er staan mensen op dat lijstje die je vandaag nog niet kent, en de lijst zal niet kort zijn.

Sterkte. Zoen. Vergeet niet naar de slapende zonen te kijken.

P. + 1 jaar

Advertenties

6 gedachtes over “Brief aan mezelf van één jaar geleden

  1. Pingback: Diarree explosie en naakte moeders: zoektermen! | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s