Good stuff

good advice

Een tijdje geleden schreef ik een stukje over dingen die ik geleerd heb sinds mijn partner weg gegaan is en ik als alleenstaande moeder het hoofd boven water probeer te houden én alle balletjes in de lucht. Je kan je niet voorstellen wat voor adviezen ik allemaal heb gekregen (zoals drie jaar niet werken en me laten omscholen om een knelpuntberoep te kunnen doen, terwijl er bij wijze van spreke twee universitaire diploma’s aan de muur hangen thuis). Enkele lezers reageerden met ‘zeg dan eens wat wel helpt‘. Aaaah, een uitdaging! Ik maak een lijstje van vijf dingen* die mij een stapje vooruit helpen. Het zijn geen ‘standaard’ regels, gewoon ‘voorvallen’, maar ze kunnen een stukje van het antwoord bevatten.


1. De kleedjes van V.

Vrijdagavond had ik bedacht dat ik naar de stad moest, om voor Babyzoon nog een paar broekjes te kopen. Het kind had de hele week in een winterbroek buiten moeten spelen, omdat er nergens meer een kort broekje te vinden was. Uiteraard ging het plan teloor in de vrijdagavondchaos. Op zaterdagavond kwam V., met een tas kleding van haar zoontje. Alsof het zo moest zijn. En eerlijk? Ik heb nog nooit zo’n hip kindje gehad. Zo dankbaar, want mogen hergebruiken is ecologisch en economisch een voordeel én ik kon een uitje naar de stad van mijn lijstje schrappen. Het is overigens niet het eerste tasje kleedjes en schoentjes dat bij ons belandt. Dank, ook andere V., E. en anderen :).

2. De fijne energie van H. en co

Krijg eens een groot gezin op bezoek met lieve ouders en een stel puberzonen, meteen sfeer in huis. Zet dan en stevige wandeling op de planning waarbij buggy’s geduwd worden, kinderen op ruggen en in nekken belanden, er altijd iemand is om mee te praten, prachtige foto’s getrokken worden, … En als de lieve papa dan frietjes haalt, terwijl één van de pubers Kleuterzoon en Babybroer mee in bad doet en de lieve mama even plaats neemt aan de strijkplank… Aaargh, dan is het verwendag. Dank, H. en co.

Alles alleen moeten ‘aandrijven’ is ploeteren. Ik had alleen met de drie jongens dezelfde wandeling kunnen maken, maar dan hadden ze allebei gezeurd, had ik een kind op mijn rug moeten dragen en één in de buggy tegelijkertijd (samen goed voor 30 kilo kind) en was de hele sfeer anders geweest. Lees: minder.

3. Babysitsponsoring

K. mailde me met het geweldige voorstel dat zij een aantal uren babysit kon sponsoren, op maandbasis. Zodat ik iets voor mezelf kon doen.

Het is moeilijk zoiets aan te nemen, want het is geld. En ik vind dat ik zelf geld moet verdienen.

Tegelijkertijd is het ook wel heel leuk om geld voor babysit in een envelopje te stoppen, ergens te leggen en dan te gaan nadenken wat ik er mee zou kunnen doen. Het gaf een heel speciaal gevoel om iets te kunnen plannen voor mezelf, alsof ik tijd cadeau kreeg.

Ook D. had een tijdje terug gevraagd of ze me af en toe iets mocht toestoppen. Ook dat vond ik raar om te aanvaarden, maar het is telkens zo’n geschenk om een extraatje te hebben en het dan ook echt te kunnen beschouwen als geld voor iets extra. Ik laat het niet opgaan aan de elektriciteitsrekening of aan de supermarkt. Het is speciaal geld, geld voor iets moois.

De laatste week voel ik me weer dagelijks alsof ik overreden ben door een vrachtwagen. Mijn spieren en gewrichten doen meer pijn dan ik kan verdragen bij momenten. Als ik de osteopaat vraag wat ik zelf kan doen aan de pijn, zegt die: ‘sport’. Of ‘yoga’. En ook een keer: ‘sauna’. Dan zeg ik: ‘kanniet’ (want tijd en geld, of dus: geen tijd en geen geld). Door het babysitgeld heb ik dat excuus opgeborgen. Deze maand ga ik aan yoga doen, één keer per week. En een keer naar de film.

4. Advies van Roos

Roos, lieve, moedige en sterke Roos mailde me op een dag dit:

Vertrouw op je eigen gevoel. Blijf bij jezelf en laat je niks wijsmaken. Dat betekent ook dat je hier kunt stoppen met lezen of anders aan het eind van mijn bericht gauw op delete kunt drukken. Niemand weet uiteindelijk beter wat goed is voor jou en voor je kinderen dan jij. Alle goedbedoelde raad (of bemoeienis, of kritiek) brengt je uiteindelijk waarschijnlijk meer uit balans, dan dat het je helpt. De truc is juist om gelijkmatig te blijven drijven, niet om alsmaar heen en weer te schommelen. En hoe meer je naar anderen luistert en je door dingen buiten jezelf laat leiden, des te meer je het geschommel in stand houdt. Zodra je stil ligt, kun je ook weer zachtjes voort, vanuit dat startpunt.

Ik geloof met heel mijn hart dat je op ieder moment opnieuw kunt beginnen. Precies omdat elk moment nieuw is en al uit zichzelf breekt met het voorgaande. Daar hoef jij niets geforceerd aan te doen, zo zit de wereld in elkaar. Moed is niet genoeg, maar een stap vooruit wel. Je richten op dat wat er moet gebeuren – je kinderen aankleden, een boterham smeren, stapje voor stapje – en daar je kompas van maken.

Misschien kan ik hier een algemene tip uit destilleren. Dan toch! In plaats van gratis tips en advies uit te delen aan mensen in een moeilijke periode of met een probleem, kan je hen aanmoedigen om bij zichzelf te komen en hen bevestigen dat ze het weten en kunnen, dat ze op zichzelf mogen vertrouwen. Ik schommel zelf nog vaak tussen als een kip zonder kop rond rennen en advies vragen aan iedereen, of gaan zitten en bij mezelf komen en ontdekken dat ik het eindelijk wel weet. Wat ik weet, is niet altijd tof. Ik weet te vaak dat ik stappen moet zetten die ik liever niet zou hoeven te zetten. Ik weet bijvoorbeeld ergens dat ik met nog veel dingen moet dealen voor er een nieuwe partner in mijn leven komt en ik weer on track kan geraken, en dat ik daar makkelijk twee jaar voor nodig heb. Dat ik na het vechten met de omstandigheden en het vechten met Dirk, het finale gevecht met mezelf zal moeten aangaan om de dingen die moeten gebeuren te doen. Soms zal het oorlog zijn, soms zal opgeven beter lijken. Maar er is maar één weg. En dat wordt geen leuke.

En aan Roos: ik denk vaak aan je. Met liefs, zorg, en dankbaar.

5. Het leven zelf

Haha, het leven zelf. Ik richt me even tot je, Leven. Wat zijn jouw wegen toch ondoorgrondelijk. Ik heb zo vaak het gevoel dat je me duwtjes geeft, om in beweging te komen.

Net rond de periode dat ik ontdekte dat Dirk een nieuwe liefde had, bracht je even de ondeugdelijke man op mijn pad. Dat leidde af, bracht een beetje in vervoering en leerde me dat ik het nog kan, verlangen. (Maar Leven, ik roep je meteen even op het matje. Vertel eens, waarom mocht dat niet beter aflopen?)

Ik heb al een hele tijd geleden startblokken gebouwd om als zelfstandige in bijberoep te werken, maar plaatsnemen in die startblokken en de eerste stappen zetten, werd op de lange baan geschoven. Tot het Leven plots een eerste opdracht op mijn pad bracht. Een grote. En me een duw gaf. Daar ga ik dan…

En na maandenlang geharrewar, heb ik plots een nieuw contract. O jee…!

Wat lastig is aan die duwtjes, is dat ze elkaar soms wat tegen spreken. Mijn lijf dat voelt alsof er dagelijks olifanten overheen denderen, geeft namelijk signalen af dat al dat werk nu niet zo goed uitkomt. Maar hoe vaak komen de dingen nu zo mooi samen?

Als je een duwtje krijgt, ga je… Toch?


Zoals je ziet: geen sluitend antwoord. Het zijn ‘kleine’ dingen, die een verschil maken. En al die kleine verschilletjes samen, zijn de motor van de veranderingen die ik nu nodig heb. Of voeding voor mijn veerkracht. En ze maken me diep dankbaar, hoe donker het soms ook kan zijn.

* Ik beperk me tot vijf dingen, maar het feit dat ik geld mocht lenen van vrienden ben ik heus niet vergeten. Net zoals het inspringen van de buurvrouw toen het echt niet meer ging. Of de lieve mails. …

Advertenties

12 gedachtes over “Good stuff

  1. Chapeau! Ik word er een beetje stil van. Mooi hoe je, ondanks alles, de tijd neemt om al die helpende handen eens in de bloemetjes te zetten. Koester ze nog maar eens extra hard, want zo’n mensen mag je niet laten wegglippen!

  2. Ik lees hier al een tijdje mee. Het feit dat er zoveel helpende handen zijn, én dat je de geschenken kan ontvangen – wat allicht niet vanzelfsprekend is, en net daarom – én hoe, zou er wel eens op kunnen wijzen dat je zelf een heel groot hart hebt, maar dat is natuurlijk mijn interpretatie ;). Nu nog dat sleuteltje in je binnenzak vinden om het ook voor jezelf te openen. Warm, warmer… Je bent er zoooo dichtbij. Dank om je mooie woorden en kronkels te delen, een mens heeft daar wat aan!

  3. Absoluut een mooi stukje. Ik sta er telkens weer van te kijken hoe jij in je “struggle” toch steeds weer dankbaar bent om de mooie dingen die je op je pad ontmoet. Inderdaad, blijf jezelf!

  4. Wat yoga betreft je vindt op het internet goede filmpjes om het gewoon thuis te doen als de kids in bed liggen en wat ook helpt als meditatie is vlak voor het slapengaan een bodyscan doen ook workout video’ s vind je op het net, deed ik ook als ik alleenstaande mama was en het vraagt wat discipline wany er is altijd wel iets te doen maar een kwartier is soms al genoeg. Yes you can!

  5. Jouw blog, Roos haar mail is raad waar ik ook mee verder kan. Wanneer je verdrinkt, is dat goed-bedoeld-advies geen helpende hand maar duwt het je eerder kopje onder.

  6. Pingback: O(hm), Prinses staat op haar kop | En ze leefden nog groen en gelukkig

  7. Pingback: Brief aan mezelf van één jaar geleden | En ze leefden nog groen en gelukkig

  8. Pingback: Prinses wordt goeroe | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s