Stil

Het is avond en het huis is stil. Ik zit aan mijn bureau. De woorden willen niet echt komen, dus schreef ik de laatste weken niet.

Analyse
Mijn kracht zit in mijn hoofd. Waar ik goed in ben, is analyseren. Ik probeer uit te zoomen en te kijken wat er aan de hand is. Verschillende dingen spelen een rol. Het effect van mijn laatste ‘crisis’ ebt heel traag weg. Ik was mentaal en fysiek zo uitgeput, na nochtans een periode waarin ik het gevoel had dat de moed er in houden, me mentaal sterk opstellen, en positief denken het enige juiste antwoord waren om de onmogelijkheden mogelijk te maken. Ik dacht dat het me lukte, ik geloofde er heel hard in. En toen kwam ik weer in aanraking met de bodem.

Alles en toch niet gelukkig
Intussen kwam er een man voorbij, en een nieuw jobaanbod. Naar beiden had ik verlangd, maar van beiden werd ik niet gelukkig. Ook dat was een taaie les: je kan je heel erg op iets richten, denken dat het een noodzakelijkheidsvoorwaarde is voor geluk, en het dan binnen handbereik krijgen en merken dat het niet waar is. Ik kijk rond en begrijp opnieuw waarom mensen die alles hebben wat ik niet heb, niet persé gelukkig zijn of moeten zijn.

Wat is het probleem?
Telkens opnieuw pieker ik over de vraag of het dan zo erg is, alleenstaand moederen. Er zijn zo veel alleenstaande ouders, sommigen maken daar niets van. Moet ik niet gewoon wat flinker zijn? Ik kan er toch niets aan veranderen, de situatie blijft zoals ze nu is en ik kan er maar beter het beste van maken.

En dan zoom ik uit, en zie ik dat het structureel moeilijk is. De eindjes elke maand moeilijk aan elkaar kunnen knopen, met geen kant en klare oplossing in het vooruitzicht. Fibromyalgie en daardoor energieproblemen, spier- en gewrichtspijn. Twee jonge kinderen die dag en nacht veel zorg vragen. Een klein netwerkje maar geen familie om op terug te vallen. Een ex waarbij ik permanent mijn grenzen moet versterken om veilig te blijven. Een ex die geen echte mede-ouder is. Alles wat moet: het huishouden, het werk, de kinderen, het huishouden, het werk, de kinderen. Alleen beslissingen moeten nemen, over wat we vanavond eten tot wat ik moet doen met het jobaanbod. Telkens maar opboxen tegen goede raad die geen recht doet aan wie ik ben en wat ik wil en wat realistisch is (vandaag nog: ‘waarom overweeg je niet om drie jaar niet te werken?‘ Euh, omdat ik dat niet wil, omdat ik een inkomen moet genereren, omdat mijn carrière dan nooit meer op de rails geraakt, maar vooral omdat dat geen oplossing is, nergens voor…), of opmerkingen waar ik niets aan heb (‘binnenkort worden de dagen wat langer, dan wordt het vast beter‘). Het schipperen tussen werk en gezin en huishouden. Het gevoel hebben niets goed te doen. Leeg zijn, en geen energie meer hebben om iets leuks te doen waar ik energie van kan krijgen. Zo vaak het gevoel hebben alleen op de wereld te zijn.

Post it
Het moeilijk hebben is niet zo erg. Een tijdje op je tanden bijten, even doorzetten. Dat kan ik.
Wat niet lukt is leven zonder iets om naar uit te kijken. Ik hoop dat het op een dag anders kan worden. Ik heb heel lang geloofd in het idee dat je na een slechte periode een heel goede hebt verdiend, dat het geluk niet op kan dan en dat alles zo vergeten en vergeven zou zijn. Nu ben ik me bewuster van het feit dat dingen die structureel moeilijk zijn erg ingrijpende veranderingen vragen om opgelost te geraken, en dat herstellen van een crisisperiode in je leven een behoorlijke klus is, als het al lukt. Ik ben bij periodes heel intensief bezig met het zoeken naar de grote oplossingen. In een overleg met een aantal hulpverleners moest ik op post-its schrijven wat ik allemaal had geprobeerd, en de verschillende hulpverleners moesten dingen opschrijven die ik zou kunnen doen. Mijn aantal post-its overtrof die van hen samen ruimschoots en er bleek niets te zijn waar ik niet aan gedacht had of wat ik niet geprobeerd had. Sommige dingen zitten muurvast, I guess.

Malen in stilte
En dat maalt door mijn hoofd. En terwijl wacht ik op een teken van leven van de ondeugdelijke man, realiseer ik me dat ik nog vijf machines was te verzetten heb, pieker ik me suf over wat ik moet doen met mijn auto die al een paar keer niet wou starten, schraap ik moet bij elkaar om mijn getting things done-systeem terug op te starten en vraag ik me af of ik nog een chocolaatje mag.

Advertenties

17 gedachtes over “Stil

  1. Absoluut JA voor dat chocolaatje 😉 “En voor elke deur die sluit, opent een nieuwe. Het probleem is echter dat we blijven staren naar de gesloten deur en intussen de open deuren aan de andere kant missen.” Ik geloof heel hard in het eerste deel, maar ik pleit even hard schuldig aan het tweede deel… Veel sterkte, mijn steun vanop afstand heb je. Xxx

    • Dankjewel, Nele.
      Ik heb net zelf heel hard geprobeerd om aan al die nieuwe deuren te denken, maar ik heb me ook moeten realiseren dat dingen positief denken, de moed er in proberen houden, door je grenzen gaan, … voor sommige zaken des levens gewoon geen oplossing zijn. Het probleem is een beetje dat ik het gevoel heb dat de dingen niet beteren, ook al probeer ik er anders in te staan, moedig te zijn, positief te denken, kansen te zien, … En de situatie zoals ze is is niet zo makkelijk ‘uit te houden’ omdat ze erg uitputtend is.

  2. Eén ding is zeker, je bent niet alleen! Ik heb er mijn hobby van gemaakt om tegen gesloten deuren te lopen 😉
    Heel veel denken ‘niet opgeven’…. de kinderen worden groter en ooit, op een dag, wie weet wanneer wordt het absoluut zeker allemaal beter!
    X

  3. Ik vertelde het je al eens dacht ik maar bij mij duurde het 8 jaar. Dat zijn 8 lange eenzame jaren geweest van overleven, verstand op nul en doorgaan. Ik had misschien wel een vangnet maar maakte daar zo weinig mogelijk gebruik van. Mijn situatie was uiteraard anders en misschien ook minder zwaar. Ik denk dat niemand je echt raad kan geven in dit alles. Je probeert, je zoekt, meer kan je niet doen. Overleven… proberen uit te kijken naar de kleine dingen. Meer dan wat je nu al doet kan je niet doen denk ik. Weten dat het ooit goed komt, dat moet gewoon. Wanneer dat kan je niet weten.. maar nu nog niet. Geef jezelf de tijd ook al is dat moeilijk.

      • Geen idee eigenlijk maar plots was het daar. Ik had eindelijk mezelf gevonden denk ik. Ik zag mezelf weer graag. Dat kwam door kleine dingen, door terug buiten te komen, door vrienden, door de interesse van een man.

  4. Ik denk dat vooral het financiële probleem het zwaarst doorweegt. Met geld kan je rust en tijd voor jezelf “kopen”. Helaas is dat niet gemakkelijk op te lossen. Onze maatschappij is niet zo lief voor alleenstaande(n) (ouders). Dat merk je pas als je zelf in die situatie belandt. Voor jou is het dan nog dubbel zo zwaar door het gebrek aan vangnet en de afwezige vader van je kinderen.
    Een dikke sterkteknuffel en niet twijfelen over dat extra stuk chocola!

  5. Lieve Prinses, hoe langer hoe meer overvalt me de botte neiging te suggereren dat jij gewoon écht van Dirk af moet. Bot, want ik besef maar al te goed, uit ervaring alleen al, dat het jouw leven is, jouw energie, jouw angsten en jouw durf, jouw sprong in het duister als je inderdaad op een of andere manier de (praktische, financiële, gevolgen hebbende) stap naar de rechtbank zou zetten. Het leven is existentieel, maar bij jou is de enfer het laatste jaar wel érg vaak één bepaalde autre. Dat je je emotioneel op een alles bij elkaar genomen verbijsterend korte tijd heb losgemaakt, is iets waar je heel terecht trots op mag zijn en hopelijk ooit héél veel kracht, energie en zelfzekerheid uit zal putten. Maar Dirk is nog steeds niet goed voor jou, en ook niet geweest, op zowat elk mogelijk vlak. Ik ben jammer genoeg geen advocaat (ik had je allang een gratis zaak aangesmeerd), maar ik denk dat jij veel en veel sterker in je schoenen staat dan je beseft. Je kan deze zaak winnen, echt waar. Jij hebt recht op onderhoudsgeld, recht op een terugbetaling van de schulden en recht op een strakke omgangsregeling. Persoonlijk denk ik dat die strakke omgangsregeling het lastigste te realiseren zal zijn, maar je kàn wél afdwingen dat jouw huis niet meer gebruikt wordt door jouw ex. Ik begrijp en zie en voel dat je vastzit. Want als Dirk niet meer op je kinderen let als jij werkt, wie dan wel? En als Dirk lucht krijgt van jouw plannen, wat dan? Prinses, je neemt al alle beslissingen alleen, maar ook deze belissing zal je alleen en in risico’s moeten nemen, als je ze ooit wil nemen. Mijn respect voor jou is trouwens niet afhankelijk van het pad dat jij zal volgen, en ik hoop dat deze reactie niet aanvallen overkomt, want dat is écht niet de bedoeling. Alleen jijzelf kan voelen wat het beste is voor jou én voor je gezin.

    Maar ik wil jou, en ik ben er zeker van dat er zo nog véél mensen zijn, wél helpen waar we kunnen. En hoe concreter jij je vraag kan maken, hoe meer feedback je zal krijgen. Want zo werken mensen, zo werk ook ik. Ook voor ons is het een kluwen van problemen, en daar komt de gêne bij jou niet te willen betuttelen, want dat ervaar je al genoeg, zoals je terecht opmerkt. Wat je ook doet, welke kleine stappen je ook zet (die zo vaak, al is het maar achteraf gezien, het begin van reuzenstappen blijken te zijn – echt waar), er is écht wel een netwerk om je heen, al is het maar in gedachten. Het leven ìs existentieel en als je het mij vraagt zit daarin ook een groot deel van de romantische aantrekkingskracht van relaties… en, nadat de roze wolk wat optrekt: van de altijd weer pijnlijke conclusie dat het zelfs met een (ondeugdelijke) man in zicht, zelfs met een nieuw jobaanbod, tòch dat gesleur en geworstel en eenzaamheid blijft. Zeker voor de gevoelige mensen, zoals jij, vermoed dat ik dat het echt een deel van het leven is en zal blijven. Jammer hé, zo soms?

  6. Shit seg. Ik heb al vijf zinnen getypt en ze telkens weer verwijderd. Ik weet niet goed wat ik zeggen moet. Dat het me pijn doet te lezen hoe er geen pasklare oplossing te vinden is. Dat ik begrijp dat goedbedoeld advies vaak ongelegen komt. Dat ook ik daar vaak in verval. Je roeit met de riemen die je hebt. Kei hard, tegen de stroom in. Niet opgeven vergt moed en stalen ballen. Ik vind uw eerlijk- en oprechtheid ongelofelijk straf en hoop mee op heel veel geluk voor jou en je twee kindjes.

  7. Zoals iemand hierboven reeds schreef: voor jou is het extra zwaar omdat je er alleen voor staat, en weinig financiële ruimte hebt om betalende hulp in te schakelen. Ik ken andere gescheiden koppels waar er een goede co-ouderschapsregeling is die het wat draaglijker maakt. Want hoeveel liefde je ook krijgt van je kinderen, je hebt ook wel recht op rust, en tijd/ruimte voor jezelf, af en toe.

  8. Ik durf eigenlijk niet meer zo goed te reageren omdat ik bang ben om advies te geven waar je niets aan hebt. Ik blijf wel verder lezen zodat ik kan helpen als je laat weten hoe. Sterkte.

  9. Dat stukje van die post-its. Daar word ik heel ik-weet-niet-wat van. Trots. Op jou. Dat je al zoveel hebt bedacht en geprobeerd. 😀
    En triest. Heel triest. Dat dat blijkbaar allemaal niet hielp, of maar tijdelijk hielp. 😦
    Ik denk aan je. Voor wat het waard is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s