5 dingen die ik geleerd heb het afgelopen jaar

Het is een jaar geleden dat Dirk weg gegaan is. Ongeveer. Over dat jaar als alleenstaande werkende moeder met twee kleintjes, kan ik veel zeggen. Maar ik kan ook zeggen dat ik wat dingen geleerd heb. Bij deze:

1. Het mechanisme van de breedbeeldtv.

In onze samenleving lijkt men er vaak van uit te gaan dat je zelf veel invloed hebt op wat er in je leven gebeurt, dat er altijd een keuze is die je kan maken. Gedeeltelijk is dat zo. Ik heb gemerkt dat je mentale instelling veel uitmaakt. De tijden dat ik daar geen controle meer over heb doordat ik vermoeid ben of weer een tegenslagje te verwerken heb gekregen, ben ik een ‘vogel voor de kat’. Anderzijds zijn er ook gewoon dingen die je niet kan kiezen. Onze samenleving is nogal gericht op tweeverdieners, en als je dan als alleenstaande vrouw alleen de rekeningen moet betalen, is dat gewoon niet makkelijk, hoe je het ook draait of keert. Kinderen hebben eigenaardige slaappatronen en worden heel de winter door ziek. Niets aan te doen, vooral niets in te kiezen. De combinatie werk-gezin is stevig in onze samenleving. Dat geldt bij uitstek voor alleenstaande ouders en daar kan je met alle shortcuts ter wereld weinig aan veranderen.

Vroeger dacht ik vaak bij vrienden die in de problemen zaten dat ze zichzelf bij elkaar moesten rapen,  er iets aan doen, en hun schouders er onder zetten. Ik voel dat veel mensen zo denken. Ik denk ook zo over mezelf: dat ik me bij elkaar moet rapen, iets moet doen en mijn schouders er onder zetten.

Maar er is een punt dat al je veerkracht op is. Dan kan je zelfs oplossingen die binnen handbereik liggen, zelfs niet meer aanraken. Dan denk je er niet meer aan de telefoon te nemen en iemand om hulp te vragen. Dan kan je niet meer rustig en helder denken, niet meer relativeren en beseffen dat het volgende week of volgende maand anders kan zijn. Of volgend jaar desnoods. Het is een punt waarop je alle contacten met de buitenwereld gaat opzeggen en afzeggen omdat je je schaamt en omdat je geen energie hebt. Het is een punt waarop je de boel begint te belazeren omdat je je schaamt. Dan antwoord je ‘prima’ als mensen vragen hoe het gaat, bijvoorbeeld en ben je blij dat je niet in huilen bent uitgebarsten.

Het is een heel akelig punt. Een punt waarop je stil valt. Een punt waarop een onbetrouwbare man daten nog beter lijkt dan nog meer avonden alleen. Een punt waarop een nieuwe jurk kopen niet meer uitmaakt, want je komt toch niet rond en die jurk maakt het verschil al niet meer en je hebt tenminste iets om aan te doen op de date met de onbetrouwbare man. Haha.

Wees gerust: meestal hou ik mijn verstand erbij, en ik heb niet eens één hand nodig om mijn ‘kemels’  van het afgelopen jaar te tellen. Maar ik heb vaak gedacht aan de cliché-uitspraken die er over armen gedaan worden. Geen geld voor eten en wel een breedbeeld tv. Dat soort schampere opmerkingen. Ik kan op dit moment perfect in het mechanisme van de breedbeeldtv komen, ook al is de situatie natuurlijk nog heel anders.

2. Stoppen met werken is niet voor iedereen de oplossing.

Als het niet goed gaat, rennen we naar de dokter en halen we een ziektebriefje. Voor sommige mensen is dat een oplossing, en met name mensen waarbij het probleem zich situeert rond het werk, of rond vermoeidheid, …. Voor mij was het nooit een echte oplossing, omdat a. het leven met kleine kinderen  toch altijd doorgaat, dus even niet werken is geen garantie op rust en b. mijn werk een domein is waar ik nog wat energie uit haal omdat ik het graag doe en er soms trots op kan zijn en c. ik het soort werk heb dat blijft liggen als ik weken niet ga werken.

Mijn werk is moeilijk te combineren met de zorg voor mijn kinderen. Ik krijg van dezelfde vrienden steevast dezelfde opmerking: zoek iets makkelijks, ga desnoods in de supermarkt werken. Maar als ik dat doe, kan je me wegdragen, gegarandeerd. Moet ik me daar schuldig om voelen? Moet ik me daar stom door voelen? Ik weet het oprecht niet meer.

3. Een crisis is een olievlek.

Het begint met je relatie die stuk gaat. Je krijgt je niet meer georganiseerd om te kunnen gaan werken, waardoor je daar in de problemen komt. Je kan niet meer ‘meedoen’ aan sociale activiteiten met vrienden (doordat je niet telkens babysit kan nemen, je het financieel niet trekt of omdat je te verdrietig bent en geen zin hebt in een avond met koppels), en je merkt dat je er voor veel mensen gewoon uit valt. Je familie helpt je, maar dat wordt hen op een gegeven moment te veel en samen met wat onuitgesproken spanningen en een erfenisje van het verleden, wordt dat ook een conflict waardoor dat contact weg valt. Je hebt geen energie om dat op te lossen, dus de radiostilte wordt oorverdovend. Je bent een verdrietige mama bij momenten en het is moeilijk om het fijn te hebben met de kinderen, waardoor je je zo vaak schuldig voelt. (…)

Er is niet veel nodig om in een situatie te komen waarin je het gevoel hebt alleen te staan, verdrietig en moe te zijn en weinig oplossingen te zien. Het begint ergens en breidt zich heel snel uit.

4. Logische oplossingen zijn enkel logisch en makkelijk vanuit het buitenperspectief.

‘School je om en ga een knelpuntberoep doen als je hier niet meteen werk kan vinden.’
‘Kom eens een weekje bij mijn gezin logeren.’ (Erg lief, maar een week bij een koppel met drie kinderen is niet de rust die ik nu nodig heb.)
‘Doe een ijzerkuurtje en ga eens naar de dokter.’
‘Begin een relatie met X, dan ben je niet meer alleen.’ (O, goede motivatie!)
‘Ga eens een paar maanden niet meer werken.’
‘Kijk, ik vond deze vacature voor je.’ (Een baan waar ik kippevel van krijg als ik er aan denk dat ik het zou moeten doen.)

Vast allemaal lief bedoeld, maar een gouden raad voor iedereen die kwistig gouden raad uitdeelt: HOU DAARMEE OP. Vanuit buitenperspectief lijkt alles een pak simpeler dan als je het echt moet doen. Je weet vast niet half wat er allemaal meespeelt aan factoren in een situatie. En de persoon aan wie je gouden raad verstrekt, is vast niet zo dom dat hij of zij er niet zelf op gekomen zou zijn, als het echt zo simpel was. Denk je niet?

5. Goede tijden, slechte tijden.

Ik dacht vaak dat het leven ups en downs kent en dat na een slechte periode een goede volgt. Omdat je dat verdiend hebt.

Ik denk dat er factoren kunnen zijn die maken dat een situatie verandert. Bijvoorbeeld een nieuwe relatie beginnen kan veel uitmaken, net als een professionele verandering, … Het feit is dat die dingen niet echt heel realistisch zijn als het niet goed gaat. Net dan zijn je kansen op verandering ook ‘afgesloten’ of toch minstens zwaar bemoeilijkt, omdat je zo met overleven  bezig bent dat je in een eventuele nieuwe relatie niets te bieden hebt, of dat je als sollicitant met wallen onder de ogen een te verwarde indruk geeft om een nieuwe baan binnen te halen.

Zaak is dat je vaak structurele oplossingen nodig hebt in een levenscrisis, wat niet altijd realistisch is op het moment dat je omver geblazen bent door het leven zelf.

Dat gegeven, het olievlekmechanisme en het jammere feit dat er geen simpele oplossingen zijn, maakt dat mensen heel lang in een heel vervelende situatie kunnen zitten. Ik ben zelf op zoek naar het knopje dat ik kan omzetten om het tij te keren, maar ik ben heel bang dat dat knopje niet bestaat.

Maar dan kan je natuurlijk nog steeds proberen kijken naar de goede dingen. Wat je geleerd hebt van zo een situatie bijvoorbeeld. Bij deze. Ik zal niet zo makkelijk meer oordelen. Van mij krijg je geen goede raad meer. Maar ik kan nu wel naast je komen zitten, luisteren en er gewoon zijn. Denk ik.

Advertenties

24 gedachtes over “5 dingen die ik geleerd heb het afgelopen jaar

  1. Kijk prinses, ik kan het niet zo mooi zeggen, maar eigenlijk, met al mijn gehakkel als reactie op je blogposts alleen maar dit: ik weet niet of je er iets aan hebt, maar dat is idd het enige dat ik kan doen. Goeie raad geven niet, misschien heb ik dat wel even geprobeerd, maar ik ken je niet goed, en daar heb je zoals je zegt niets aan. Ik wil wel héél graag meelezen en meeleven, als dat voor jou iets kan betekenen. En echt waar, ik denk NIET dat je je maar moet herpakken, en er maar moet voor gaan. Het moet ontzettend moeilijk zijn. Hug

    • Dank voor je fijne reactie. Ik merk zelf trouwens ook dat ik vaak goede raad ‘uitdeel’, hoor. Het leek me gewoon goed om het (nog eens) op te schrijven, voor mezelf en anderen. Constructief en niet kritisch bedoeld.

      • Goh, ja eigenlijk wel. Mensen die zeggen dat ik beter terug aan het werk zou gaan, terwijl ik zelf de enige ben die voel wat de idee alleen al met mij doet. Daar ben ik ook wel wat allergisch aan. Of mensen die vinden dat ik profiteer omdat ik een uitkering krijg, terwijl ik wel dertig jaar gewerkt heb, en het door dat werken is dat ik nu zit waar ik zit. Dat ergert mij ook héél hard. Maar het gebeurt gelukkig niet zo vaak.

  2. Een blog post om over na te denken. Het is als buitenstaander inderdaad makkelijk om hier wat mogelijke oplossingen te liggen typen. De mensen die dit doen, doen dit ook maar in een poging om jou te helpen. En absoluut niet omdat wij zouden denken dat je te dom bent om die oplossingen zelf te bedenken. Absoluut niet. Op een gegeven moment weet je niet meer wat je kunt doen voor iemand, en dat is best ook zwaar om te dragen.

    • Dat begrijp ik, N., en ik bedoel het ook niet kritisch of verwijtend. Ik apprecieer de reacties hier altijd heel erg, maar merk dat ik in het echte leven met dezelfde vrienden altijd dezelfde gesprekken blijf voeren, ook als ik nadrukkelijk probeer te zeggen dat het niet de bedoeling is om oplossingen te bespreken. Het mondt er altijd in uit dat ik me zit te verdedigen omdat niet-realistische opties niet realistisch zijn, en dan voel ik me altijd zo’n mislukkeling. Het lijkt ook soms alsof mensen denken dat je niet vooruit wil, terwijl je wel je stinkende best doet.

  3. Deze blogpost verdient het om door heel veel mensen gelezen te worden. Het kan het begrip voor mensen in probleemsituaties alleen maar doen toenemen. Wat ook goed zou zijn, is een blogpost met tips over wat de buitenwereld wel voor jou kan doen. Gewoon er zijn en luisteren, lijkt me al een goede tip. Maar misschien kan iemand eens een maaltijd voor jullie brengen of komen poetsen? Wat praktische hulp zodat jij ook eens kan genieten van een leuke activiteit met de kinderen.

    • Dag Lies. Goed idee van je! Maar ook best een moeilijke opdracht. Wat wel nodig is, is niet dat mensen dingen van je overnemen, wat veel mensen neigen te doen. Het is net belangrijk dat je geholpen wordt en bemoedigd wordt om je eigen grip op de dingen te houden. Ik ga er eens heel goed over nadenken :).

  4. Ik volg je blog al van bij het begin en reageer af en toe. Mijn besluit is altijd hetzelfde: hoe goed doe jij dat allemaal en hoe sterk ben je!

    Deze blog is het publiceren waard.
    Hierop bijvoorbeeld: http://charliemag.be/

    Maar dat beslis jij uiteraard helemaal zelf. Al moet ik me inhouden om hem niet zelf door te sturen 😉

    • Ik was ook al aan het denken dat je perfect zou kunnen schrijven voor Charlie mag. Ik ben ook een hevige fan van dat online magazine en vind jouw blogstukjes daar prima op passen (voilà, daar heb je ze al, je bijverdienste 😉 ). Ook op de site van Dewereldmorgen zou het passen.
      Je schrijft zeer vlot en je teksten raken de lezer. Dus hoop ik voor jou op een verdere verspreiding. Wel oppassen voor de reactie van Dirk … Want als meer mensen je blog te zien krijgen, wordt de kans ook een stuk groter dan hij erop terechtkomt.

      • Ook oppassen voor je zoontjes en de reactie vd mama’s van de kindjes van hun klasjes. Hou voor ogen dat je niet meer anoniem bent dan. Ik zou precies niet willen dat de schoolpoortmoeders mijn ‘dagboek’ zouden lezen? Want ook als je je leven weer op de rails hebt, ga je dan altijd geconfronteerd worden met dit stuk van je leven. Iets om bij stil te staan, zeker omdat je kindjes hebt.. en er verjaardagsfeestjes met klasgenootjes enzo aankomen. Mensen vergeten niet snel… (Verder vind ik wel dat je een fantastische schrijfster bent!)

  5. Je slaat de nagel op de kop! Wij leven in en maatschappij waar moeders, en dan zeker alleengaande moeders, verschrikkellijk in de steek gelaten worden. Het feit dat je ‘advies’ krijgt, is gelegen in het idee dat er ‘voor elk probleem een oplossing is’. Soms is dit zo, meestal niet en dan is ‘er zijn’ voor iemand iets dat je wel kunt doen i.p.v. af te komen met ‘advies’, dit komt vaak over als ‘je hoort me niet’. Vaak als mensen zich gehoord voelen, komen ze zelf tot een oplossing en/of moed, maar leren omgaan met iemands onmacht/verdriet/… daar zijn we niet goed in, we hebben geleerd ‘negatieve’ gevoelens te vermijden, terwijl ze zo menselijk zijn! Op emotioneel vlak leren wij weinig, ik denk vaak ‘arm Vlaanderen’…

  6. Ik denk dat het een menselijke reflex is, om mensen die in nood zijn (op welke manier dan ook) te willen bijstaan en helpen. Soms kan dit heel betuttelend zijn, maar vaak is het echt alleen maar goede wil. En als die goede raad er komt van mensen die kunnen meespreken omdat ze ooit in dezelfde situatie gezeten hebben, dan vind ik dit een bonus. Ook al kan die dezelfde situatie toch helemaal anders zijn dan je eigen situatie, er zullen raakvlakken zijn en je kunt dan nog zelf kiezen om er iets mee te doen of niet. Maar ik snap ook wel dat er aan goede raad krijgen een limiet zit, dat een luisterend oor ook voldoende kan zijn om een moeilijk moment door te komen.

    Daarom, zoals hierboven al aangehaald: deel met ons je tips hoe we jou het best kunnen bijstaan. En wie weet kunnen we deze tips dan toepassen op andere mensen, die min of meer in dezelfde situatie zitten.

    En ook benieuwd of je Charlie haalt 🙂

  7. Ik volg je blog nu paar weken en amai je weet me altijd wel te raken. De situatie waar jij in zit is iets heel anders dan de mijne, maar ik herken wel een paar worstelingen (zoals velen denk ik die je blog lezen, daarom lezen we hem zeker ;-)). De enige goede raad die ik nog heb willen opvolgen is: je gevoel volgen. Soms wist ik helemaal niet meer wat mijn gevoel zei, maar het hielp om stil te staan, letterlijk bedoel ik, en naar mijn buik te ‘luisteren’. En zo ‘voel’ ik mijzelf weer beter. Het lijkt me dat jouw gevoel ook zegt dat je werk hetgeen is waar je energie uithaalt, dus blijven doen, denk ik dan maar.
    En hulp vragen, hulp vragen is ok. Mensen willen graag helpen – anders zouden ze niet zoveel goede raad geven – heb ik echt moeten leren, hulp aanvaarden zonder te denken dat ik daarmee zielig of afhankelijk overkom.
    Succes bij het nemen van al je beslissingen en dank je voor deze fijne inspirerende blog.

  8. Ik vind je open en eerlijke manier van schrijven over moeilijke thema’s erg knap. Ik denk dat je daarom zo veel mensen weet te bereiken, waaronder ik.
    Veel dingen zijn herkenbaar. Mensen geven inderdaad snel oplossingen en advies, maar daar hebben we ons allemaal al wel eens schuldig in gemaakt dus probeer ik hen dat maar te vergeven en soms gewoon letterlijk te zeggen wat ik nodig heb en wat niet (zeker bij mijn man).
    Ik probeer er zelf ook op te letten om gewoon te luisteren en te zijn, maar voor je het weet ben ik weer onzin aan het uitkramen waar die ander echt geen bal mee is 🙂
    Ik merk ook dat mensen het moeilijk vinden als je een moeilijke periode hebt. Alsof je “besmettelijk” bent, en na verloop van tijd gewoon verwachten dat het wel beter zal zijn of je uit de weg beginnen gaan als dat niet het geval is. Maar misschien is dat een heel natuurlijke reactie, zelfbehoud. Als ik me goed voel, vind ik het ook niet evident om te vertoeven bij mensen waar het niet zo goed mee gaat. Ik heb dat zelfs al een beetje bij jouw blog. Het is niet altijd even makkelijk om te lezen.
    Ik denk dat het in jouw geval ook meer is dan “kom op, herpak jezelf, positief blijven”. Schulden zijn nu eenmaal een harde realiteit. Misschien heb je dat al eens vermeld, maar is er een einde in zicht wat die schulden betreft?

  9. Pingback: Good stuff | En ze leefden nog groen en gelukkig

  10. Pingback: Prinses wordt goeroe | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s