Schaarste

Het is zondagochtend. We gaan naar de bakker. Ik stop bij het tankstation. Mijn kaart weigert dienst, ik kan niet tanken. Het is het begin van de maand. Mijn loon is een paar dagen geleden gestort. Kosten voor de auto, huur, electriciteit, achterstallige rekeningen van de opvang, belastingen, de schulden van Dirk… hebben blijkbaar mijn rekening in snel tempo geledigd.

Mijn humeur keldert. Ik voel me wanhopig. Ik heb het gevoel dat ik al maanden probeer rechtop te staan, maar dat ik telkens neergemept wordt.

Ik ben moe, maar vooral moedeloos. Het leven met twee jonge kinderen is vermoeiend, maar de schaarste ontneemt me alle kracht. Het voortdurend moeten zoeken naar oplossingen, de grenzen waarbinnen ik beweeg die steeds kleiner lijken te worden. Nooit eens zonder nadenken naar de winkel kunnen, een leuke activiteit gaan doen met de jongens. De keuze om een keer naar het zwembad te gaan, weegt hier zo zwaar door als de keuze voor bijvoorbeeld een nieuwe fiets in een ander gezin. Ik zeg al weken alle activiteiten af, wegens een tekort aan energie, maar ook omdat ik geen babysit kan betalen. Van hier met z’n drietjes opgesloten zitten, krijg ik niet bepaald meer moed.

Ik verdien niet slecht. Daarom heb ik geen recht op allerlei hulp, subsidies of steun.

De oplossing ligt er in een bijverdienste te zoeken, maar ik ben nu al zo moe. Ik weet dat ik als zelfstandige in bijberoep waarschijnlijk iets kan opbouwen, maar dat vraagt eerst een inspanning om te starten: me informeren over een statuut, concept uitwerken, website laten maken, … Die dingen zijn nu niet haalbaar. Ik heb al maanden te weinig energie. De achterstand in mijn werk en huishouden lopen op. Mijn schouders onder een groot project zetten is nu niet echt haalbaar. En ik zit volkomen vast. Overdag eisen de kinderen al mijn aandacht, ’s avonds zak ik in als een plumpudding. De berg ongedane dingen die steeds groter wordt, verlamt me. Ik schaam me en voel me schuldig, naar vrienden toe, mijn werkgever, mijn opdrachtgevers, …

In de auto snauw ik mijn kinderen af. De oudste piept: ‘Het is toch nog steeds Pasen hé moeke?’. Ja, het is nog steeds Pasen. Mijn ogen worden nat.

Ik moet moed verzamelen, terug in mijn kracht komen, het beter doen. Ik moet een blijvende oplossing vinden om de financiële druk te verlichten en te zorgen dat ons leven weer ietsje leuker en onbezorgder kan worden. Ik moet zo veel en het lukt me niet. Het is alsof ik telkens maar grip zoek op een wand waar ik op moet klimmen, en mijn hand steeds maar weg glijdt. De neiging om bij de pakken te gaan zitten, wordt steeds groter. Het vechten met mezelf komt nu voor het vechten met de buitenwereld en de omstandigheden, en ik ben moe.

Graag zou ik even bekomen, maar de jongens voelen dat het niet goed gaat en zijn allebei lastig. Maar hoe zou je zelf zijn, als je vier bent, of één, het is Pasen en je moeder snauwt je af?

Het weegt ook op me dat ik mijn grenzen moet aangeven naar de ondeugdelijke man toe. Het is fijn bij hem te zijn, maar ik weet dat de situatie niet klopt en dat ik het dus niet moet willen. Ik vind dat ik aan mezelf verplicht ben niet meer in een Dirkachtige situatie te komen en mezelf dus nu te beschermen, maar ik heb verdriet, omdat het niet anders is.

Oproepje: heb je een aanknopingspunt voor mij voor een bijverdienste die me niet heel veel organisatie kost op dit moment? Graag een mailtje: Prinsesopdekikkererwt@outlook.be

Advertenties

11 gedachtes over “Schaarste

  1. Ik leef met je mee, en wou dat ik je kon helpen. Mocht je in de buurt wonen, ik zou met graagte komen babysitten nu en dan, maar ja, ik woon in Gent… Ik kijk uit naar iets.

  2. Ik woon in Koksijde. Ik heb zelf 2 meisjes en ik wil ook gerust eens op de jongens passen. Ik voel met je mee. Ik zou je niet aanraden om er nog werk bij te nemen. Kan je niets uitwerken ivm de schulden van Dirk?

  3. Even in het algemeen:
    – wat Dirk zijn schulden betreft, heb ik uiteraard uitgezocht wat wel en niet kan. Voor een echte oplossing moet ik juridische stappen zetten, dat is nu niet haalbaar. Maar wees gerust: ik heb al op allerlei deuren geklopt voor advies en hulp, als er een oplossing was, had ik die al gevonden.
    – wat de kindjes betreft, vind ik het lief als mensen aanbieden er op te passen, maar ik kan mijn kindjes niet bij een onbekend iemand laten. Ik ben een voltijds werkende mama, ik merk dat ze op de momenten dat ze bij me zijn nood hebben aan tijd met mij, dus het is noch voor hen, noch voor mij goed om ze dan bij een onbekend iemand achter te laten.

  4. Ik blijf het oneerlijk vinden dat jij moet opdraaien voor de schulden van je ex, maar na je verduidelijking hierboven ga ik ervan uit dat de situatie nu eenmaal zo is en er momenteel weinig aan kan gedaan worden. Ik hoop wel dat de man in kwestie enig besef heeft van de moeilijke situatie waarin hij jou en de kinderen gebracht heeft. Ik kan alleen hopen voor je dat dit snel achter de rug is zodat je terug wat ademruimte hebt… Veel moed!

  5. Hoi prinses, heb je al bekeken of iets bijverdienen met je blog een optie is? Dat zal geen hoop geld bij in het laatje brengen, maar alle beetjes zijn welkom neem ik aan.
    Voor de rest nog geen goed idee, maar ik denk mee na…

  6. Wat een structurele oplossing kan zijn is je huurlasten verlagen door bijvoorbeeld een of meerdere kamers onder te verhuren of een huis/appartement te zoeken met lagere huurprijs. Wij hebben de eerste twee jaar 2 kamers in ons huis onderverhuurd aan vrienden en hebben nu een huis gekocht met op de gelijkvloers een studio die we verhuren. Je levert een beetje privacy in maar het scheelt elke maand veel in je uitgaven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s