Vallen & opstaan

Ik parkeer mijn wagen, schuif mijn stoel naar achter, vervang mijn laarzen door nette hakjes, zoek mijn papieren bij elkaar en stap uit. Eenmaal binnen bij de organisatie waar ik verwacht word, schud ik handen, deel ik complimentjes uit (‘wat een bijzonder gebouw hebben jullie! Fijn dat ik u ontmoet na al die mails die we uitgewisseld hebben!’ …) en zit ik een vergadering voor.

Dansende zwarte vlekken

Het is zes dagen na de crisis waarin ik een vriendin moest vragen om mijn kinderen op te halen, omdat ik van vermoeidheid fysiek totaal gecrasht ben, en kamp met koude rillingen, braakneigingen en dansende zwarte vlekken. De nacht die volgt, één zonder kinderen, is een erg donkere. Ik huil, ik ben soms in rauwe paniek, ik fluister tegen mezelf dat ik niet meer kan. Er is een nacht waar ik alleen doorheen moet. Vrienden aan wie ik heb verteld dat ik uitgeput ben, verwijzen me door naar de huisarts of raden me een kuurtje ijzer aan. Ik voel me onbegrepen. Dit is way beyond een kuurtje ijzer.

Een lange weg terug

De volgende dag haal ik de kinderen op. Ik breng ze naar school en opvang, ga aan mijn bureau zitten, ga aan het werk. De crisis is onder mijn huid gekropen en blijft verder doorspelen. Het is moeilijk mij te concentreren, het is moeilijk geduld op te brengen, het is moeilijk alles onder controle te houden. Het is ook moeilijk om te slapen, omdat ik er te moe voor ben. Ik heb stress omdat ik het allemaal niet meer onder controle heb. Op een nacht zit ik om 4u aan mijn computer in paniek aan een rapport te werken. Ik voel dat het diep was en dat de weg terug lang is. Er moet heel wat gebeuren en ik moet vechten met mezelf om het gedaan te krijgen. Daardoor komt er druk op het hele zaakje, en kost het me meer tijd en energie dan nodig.

Het leukste dat in de aanbieding is

En dan is er de date, met de ondeugdelijke man. Het levert me geen energie op, maar het brengt een heel proces van twijfel op gang. Ik ben bezig met het onderscheid te leren maken tussen voelen en intuïtie. De date zelf voelde goed. Het is fijn even onversneden aandacht te krijgen, een complimentje, een aanraking, een warme arm. Maar mijn intuïtie doet alle alarmbellen tegelijk afgaan. Stiekem hoop ik dat mijn intuïtie fout afgesteld is na de Dirk-ervaringen, maar ik vrees ervoor. Ik voel me eenzamer dan ik was, terwijl er in se niets veranderd is. Ik verlang naar een weerzien met de ondeugdelijke man, want iets leukers is er op dit moment niet in de aanbieding. En tegelijkertijd weet ik dat het me niet gelukkiger zal maken en dat ik mezelf moet beschermen. Dat ik het voorbije jaar al meer verdriet heb gehad dan ik kon verdragen, en dat ik mezelf niet moet bloot stellen aan meer.

Twijfel als chocoladesaus

Ik vraag me vaak af of het wel verantwoord is om verder te werken, maar ik ervaar ook duidelijk dat mijn werk me terug bij mezelf brengt. Ik neem een rol op, wat anderen in de situaties waarin ik kom ook van me verwachten. In die rol ben ik even vrij van mezelf, vergeet ik de gitzwarte nachten en de twijfel die over alle aspecten van mijn leven druipt als chocoladesaus over een dame blanche. Neem me dat werk af, en ik ben pudding. Mijn werk helpt me om me bij elkaar te rapen, om er wat van te maken, om ergens een goed gevoel aan te ontlenen.

Masker

De laatste tijd trek ik vaak de kaart van het masker, op het werk. Als er gevraagd wordt hoe het gaat, antwoord ik glimlachend: ‘prima‘. In het verleden heb ik me kwetsbaarder opgesteld. Toen Dirk net weg was zat ik wel eens te snikken bij de baas. Maar ik heb ook geleerd dat het niet helpt. Het roept verlegenheid op bij de ander en jezelf, je geeft de ander een sterk wapen in handen op zo’n moment wat in een machtsrelatie toch ooit wel eens tegen je kan werken, en je wordt er zelf heus niet beter van.

Van ‘prima’ antwoorden als het echt niet gaat, van je rug rechten, van een leuke jurk uitzoeken en op hoge hakken een gebouw binnen wandelen, gaat het gek genoeg vaak wel beter. Wat ik toon slaat over op hoe ik me voel, en al na enkele seconden gaat het inderdaad prima. Het masker past, de rol zit als gegoten. Het gaat goed, ik functioneer, en dat is lekker.

Sterk of zwak

En tot slot. Tot slot vraag ik me vaak af of ik sterk ben of zwak. Ben ik sterk omdat ik het draaiende weet te houden, nipt, of ben ik zwak omdat ik in een situatie zit die ik nooit heb gekozen en er niet in slaag dat om te buigen, het uithoud-baar te maken? Meestal hebben andere mensen de dingen een pak beter op orde, waardoor ik me dan een soortement ploetermoeder en mislukkeling voel. Tegelijk weet ik dat het mij een vrachtwagen vol wilskracht en energie kost om het zo goed te krijgen als enigszins mogelijk is, en dan probeer ik trots te zijn dat ik dat voor elkaar krijg. Is die vriendin die werk en gezin combineert, haar ouders en schoonouders als hulptroepen coördineert en ’s avonds de hemden van haar man strijkt, sterker, omdat zij een leven heeft dat ik wil maar niet heb? Of is het doorzetten onder lastige omstandigheden net een teken van kracht? Of beiden? Er zijn momenten dat ik me zo stom voel. Met mijn soepactie om op vakantie te kunnen gaan, mijn gammele wagen, mijn jurk die ik van een vriendin heb gekregen, het kringloopspeelgoed op de mat, het voortdurende schrapen: tijd, energie, geld, kracht. En tegelijkertijd is er niets beter dan dit, en doe ik het toch maar.

Twijfels all over, zoals je ziet. Zucht.

Advertenties

9 gedachtes over “Vallen & opstaan

  1. Hoe belangrijk eigenlijk is het om te weten of je zwak of sterk bent? Ik bedoel, op welke manier helpt het antwoord op die vraag je vooruit?
    En voorts: ik kan je uiteraard niet helpen, dat kan jij alleen zelf doen, maar een mogelijke wegwijzer is misschien telkens afwegen bij wat je doet: krijg ik hier energie van of niet? En als je in iets meer energie moet insteken dan je eruit kan halen, dan stop je er best mee, denk ik.

    • Het weten op zich is niet het belang. Ik voel me gewoon erg vaak zo zwak omdat ik niets fundamenteels op orde krijg, en dan zoek ik argumenten om in mijn eigen kracht te geloven.

      • En helpt het als je voor jezelf elke dag overloopt wat wel goed ging? Bvb we waren op tijd op school, of, vergadering die ik voorzat verliep vlot. Kleine dingen waar je wel succes boekt? Ik hou een ‘dankbaarheidschriftje’ bij. Daar schrijf ik elke dag in waar ik die dag dankbaar voor ben. Klinkt melig hé, maar het werkt echt positief op mijn gemoedstoestand. En zijn dingen als ‘leuke fietstocht naar school’, ‘dochter heeft 4u aan een stuk geslapen’, ‘ik ben fier op die presentatie’. Niets spectaculairs, maar het kan mss ondersteunen bij het terugvinden en voelen van je eigen kracht?

  2. Ik lees al een tijdje mee zonder te reageren, en zie stukken waar ik zelf ook mee zwoeg. Maar niet over durf te praten of schrijven. Dus mijn blogjes blijven bij de mooie momentjes, de rest laat ik weg.
    Ik heb enorm veel respect voor hoe je hier die dingen weet te verwoorden. Voor initiatieven als je soep actie. Voor het feit dat je er staat en er voor gaat.
    Sterk of zwak, je doet het toch maar mooi. Heel veel succes.
    Lieve groet, Pauline

  3. Ach lieve Prinses toch,

    ik zou zo graag iets kunnen doen voor je. Ik vind je, uiteraard, sterk. Zou jij dat ook niet vinden als het niet jezelf, maar iemand anders was? Ik vind je niet sterk omdat je de ballen hoog weet te houden, want ik zou je ook sterk vinden als je thuis blijft. Ik vind je sterk omdat je jezelf blijft ontwikkelen, dingen in vraag stelt, hartelijk bent en kwetsbaar bent. Misschien niet altijd op je werk (ik ook niet, trouwens, heel herkenbaar), maar wel op deze blog.

    Nog iets anders dat bij me opkomt, ook naar aanleiding van je vorige blog, en waarmee ik hopelijk toch blijf luisteren. Ik merk dat ik de visie van deze blog vaker en vaker lijk te ‘herkennen’, dat ik me er iets eigen van maak: annaklijn.nl
    (ook een beetje in reactie op ‘ik zou het alleen moeten kunnen’ – ik denk dat dat zowel ja als nee is, en hoewel ik er niet makkelijk woorden op kan plakken, denk ik dat mijn ideeën daarover de laatste tijd dus via die site meer vorm hebben gekregen).

    Ik denk aan u.

  4. Je doet zo goed al mogelijk wat je kan doen. Probeert je zelf te ontwikkelen en op een hoger plan te krijgen. Je gevoel van te kort schieten is heel herkenbaar voor mij en denk voor velen. Leggen we de lat niet te hoog? Is het niet zo dat we doordat we niet kunnen voldoen aan onze eigen verwachtingen, dat we daardoor het gevoel hebben te falen? Wellicht kunnen we, ja ik ook, beter die lat naar beneden brengen en realistische verwachtingen nastreven. Heel herkenbaar geschreven weer Prinses!

  5. Amai, je bent duidelijk met vanalles bezig prinses.
    Ik heb ooit eens gelezen “Elke crisis is een kans.”
    Het is door die moeilijke periodes, door het in vraag stellen van je leven, door het crashen, … dat je de kans krijgt om het anders te gaan doen.
    Beetje zoals een huis slopen en dan te goei weer opbouwen?
    Ik bewonder alvast je openheid en geloof in jou.

    PS: Eva, dat dankbaarheidsschriftje ken ik 🙂 Soms lig ik ’s avonds in bed en zeg ik drie dingen op waarvoor ik dankbaar ben. Die zijn er, zelfs op de meest shitty dagen.

  6. Ik denk dat jij een bijzonder sterke vrouw bent prinses, dat je doet wat je doet, dat je je kwetsbaar opstelt en ons laat lezen dat het zo ontzettend moeilijk is, maar meteen ook dat je het klaarspeelt. En dat je die hakken en dat jurkje aantrekt en je idd stukken beter voelt;
    Sterk dus. Alleen kunnen sterke mensen ook crashen. En in die optiek denk ik soms, zou ze niet wat meer hulp inschakelen? De kids één keer per week een nachtje ergens anders laten slapen? Bijvoorbeeld. Niet dat ik het nou allemaal zo fantastisch weet hoor, verre van. Ik vind je in elk geval ontzettend moedig!!!

  7. “Meestal hebben andere mensen de dingen een pak beter op orde, waardoor ik me dan een soortement ploetermoeder en mislukkeling voel.” Net van dat idee moet je afstappen, denk ik. Of alleszins, ik heb dat gedaan en het helpt wel. In mijn wereldbeeld ploeteren we allemaal maar wat in het rond. Bij de ene lukt dat beter dan bij de andere, maar evengoed kan de ene ook veel beter de indruk wekken dat het bij hem/haar beter loopt. What you see is not what you get.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s