Prinses moet vooral niet alles willen wat lijnrecht tegenover elkaar staat

Hij was intrigerend. En het was enigszins duidelijk dat hij niet deugde. Dus de belangstelling van Prinses was gewekt. Wat dacht je? Ook Dirk was intrigerend en anders en bleek niet te deugen. Prinses heeft namelijk een specifieke voorkeur voor intrigerende mannen, die anders zijn, die niet deugen. En ook een enorm verlangen naar nabijheid, een veilig, ‘gewoon’ normaal gezin. Iemand om er voor te zijn, iemand die er voor haar is. Iemand om op te rekenen.

Maar als je een gewoon, normaal gezin wil, moet je je niet aangetrokken voelen tot iemand die intrigerend en anders is en die een beetje niet deugt. Dan moet je een lieve huisvader hebben. Alleen zijn die meestal al bezet, door lieve huismoeders en een stel leuke kindertjes. En zelfs als ze niet bezet zijn, voelt Prinses weinig interesse voor zo’n lieverd.

Prinses zette dus een schuchter stapje en vond dat een overwinning. Ze realiseerde zich niet dat ze haar moeizaam verworven ik-heb-het-ook-leuk-met-mezelf daarmee in gevaar bracht. De Ondeugdelijke man ging er gretig op in, op dat schuchtere stapje. Er werd gesproken, verteld, geluisterd, aangeraakt. Dat voelde natuurlijk en mooi. En toen ging hij weg, en werd het alleen-zijn, wat al geruime tijd als een comfortabele ruimte voelde, een leegte. Het verdriet kwam terug en Prinses had een beetje medelijden met zichzelf, want ze herinnerde zich plots weer hoe erg het soms was geweest. Of misschien zelfs vaak. De frustratie zegevierde, de huid hunkerde, de nacht was slapeloos, en de stilte oorverdovend.

Prinses keek naar haar leven en zag dat ze er een handje van weg had te willen wat niet met elkaar verzoenbaar was. De ondeugdelijke man in een gezapig gezinnetje. De boeiende maar drukke baan en evenwicht in hoofd, hart en lijf. De baan op afstand en de kindjes altijd allerdichtst, binnen handbereik. Energie te over, en het huishouden op orde. Kwaliteit afleveren en voldoende slapen. Tijd voor zichzelf en geen hulp nodig hebben met de kinderen.

Verlangen, realiseerde ze zich weer, is de bron van veel ellende. Een verongelijkt stemmetje voegde daar aan toe dat het haar écht niet gegund was, dat het ook gewoon had kunnen meezitten, met die Ondeugdelijke. Dat het gewoon goed zou kunnen worden, zoals bij andere mensen.

Prinses zuchtte. Vocht met zichzelf. Dagen en nachten. En tikte uiteindelijk een stukje waarin ze het over zichzelf had in derde persoon enkelvoud. Ze besloot door te denken dat ze graag een keer normaal wou zijn en normale dingen willen die goed met elkaar te combineren zouden zijn in een normaal leven. In afwachting nam ze nog een stukje chocola, en probeerde vooral niet te verlangen.

Advertenties

21 gedachtes over “Prinses moet vooral niet alles willen wat lijnrecht tegenover elkaar staat

  1. Herkenbaar. Je gaat waarschijnlijk nog zo’n ervaringen meemaken. En misschien zelfs een lieve huisvader de kans geven. Ondertussen een gevecht leveren met het hoofd en het hart. Misschien besluiten dat het voor jou niet is weggelegd “de relatie” en je er min of meer bij neerleggen dat je alleen zal blijven. En dan kom je iemand tegen die geen van beide is, niet ondeugdelijk maar ook niet de lieve huisvader. En besef je dat het toch wel mogelijk is. Ik gun het je van harte!

  2. Herkenbaar, hoe het single-zijn het lastigst is net nadat er weer eens een partner is geweest. Eigenlijk vind ik zelf de tijden waarin een relatie al lang achter de rug en verwerkt is nog het fijnst. De kalme zee, noem ik het. Een beetje saai en voorspelbaar, maar lang niet zo uitputtend als de hoge golven op en neer.

    • Ik heb het gevoel dat ik me er voor open gesteld heb, tegen mijn instinct in, maar dat dat dus geen erg goed plan is geweest. 😦

  3. Het is me wat als een mens zo in elkaar zit, ik heb er ook een handje van weg, hoor. Niet makkelijk. Maar wel weer héél mooi geschreven, altijd genieten hé die blogpostjes van jou!!

  4. Toevallig las ik vandaag dit stuk uit het boek ‘Meer denken over seks’ van Alain de Botton: ‘Een enkel huwelijk weet de drie ideale bestanddelen voor de ultieme levensvervulling – de romantische, erotische en op het gezinsleven gerichte behoeften – perfect te combineren en zal daardoor nooit te maken krijgen met overspel. We kunnen niet beweren, zoals cynici soms wel doen, dat een gelukkig huwelijk een mythe is. De werkelijkheid is oneindig veel aanlokkelijker: een gelukkig huwelijk is een mogelijkheid, zij het een bijzonder onwaarschijnlijke. Er bestaat geen metafysische reden waarom het huwelijk niet al onze hoop zou verwezenlijken, alleen is de kans daarop ongelooflijk gering – een tragische waarheid die we kalm onder ogen zouden moeten zien, voordat het leven er ons op een zelfverkozen moment op zijn eigen ruwe manier van doordringt.’

    Volgens mij gaat het bij jou om het botsen van die twee behoeften: de romantisch-erotische (ik neem ze even samen) en het stichten van een stabiel gezin. Op zich is het eigenlijk helemaal niet raar dat de persoon die je voor het vervullen van de eerste behoefte zoekt, iemand anders is dan de persoon die je zoekt om een stabiel gezin mee te stichten. Denken dat één en dezelfde persoon al die behoeften kan vervullen, is eigenlijk een vrij modern verschijnsel. Vroeger was er nauwelijks sprake van romantiek in een huwelijk.

    Maar je zit ermee, en het bemoeilijkt de keuze. Het is verklaarbaar, maar daarmee is het probleem niet opgelost. Zelf denk ik dat het erop neer zal komen een soort van compromis te zoeken (dat klinkt negatiever dan ik het bedoel): iemand die voldoende aantrekkingskracht op je uitoefent maar toch betrouwbaar, ‘deugdelijk’ is. Als ik zo iemand kende die vrijgezel is, ik stelde hem met plezier aan je voor. 🙂

    • Interessant, Veerle! Ik ben zelf ook altijd erg geneigd het rationeel te benaderen en kan de denkpiste van ADB hier volledig volgen. Het is ook gek om al te verwachten dat je de invulling van je verschillende noden allemaal kan halen bij één partner, als het al terecht is om te verwachten dat iemand je noden kan invullen. Je moet waarschijnlijk zelf sterk genoeg worden om niemand ‘nodig’ te hebben en dan op een evenwichtige wijze in een relatie stappen, waarbij je op het punt balanceert van realistisch denken en verlangen en tegelijkertijd ook gelukkig en dankbaar zijn om wat de persoon in kwestie wel in je leven kan betekenen.

      Anyway, ik had de indruk bij de ondeugdelijke man dat hij geniet van het ‘spel’ op zich: verleiden, toenadering zoeken, een vorm van intimiteit creëren met iemand, maar dat hij daarbij op verschillende borden tegelijkertijd schaakt. Ik hou afstand want dat is geen spelletje dat ik wil meespelen, maar tegelijkertijd begrijp ik er helemaal niets van. Dat je iets ‘kostbaars’ als nabijheid, die bij mij echt wel weer een gevoel van eenzaamheid triggerde, gebruikt in een spel dat volgens mij nergens toe leidt (tenzij wat spanning en het strelen van je ego?), terwijl je wel woorden als authenticiteit, persoonlijke transformatie etc in de mond neemt. Ik ben denk ik zelf vrij oprecht en het ontbreekt me aan het volledige inlevingsvermogen van hoe je iets kwetsbaars in een soort spel gebruikt.

      En na het intensieve proces waar ik het laatste jaar ben doorgegaan, was de behoefte aan een warme haven om even te rusten en bij te tanken, ook gewoon erg groot. Ik realiseer me heel goed dat hij dat niet echt kon en wou bieden, maar ik wou zo graag even niet meer alleen zijn. De laatste maanden heb ik zo vaak op een punt gestaan dat ik moe was, of bang, of totaal op de bodem of totaal vertwijfeld. En dat er dan gewoon niemand was, out there, die ik kon bellen om hulp, steun, nabijheid. Dat verlangen dus.

      • Na zo’n ontmoeting kan de leegte zelfs nog zwaarder drukken. Heb ik toch ondervonden. Ergens hoop je toch en projecteer je je noden op de andere partij die waarschijnlijk in een andere fase zit, of helemaal niet op dezelfde golflengte tout court. Ik heb geleerd omdat gewoon te aanvaarden en niet te (ver)oordelen. Mijn kijk op relaties, mijn verlangens zijn niet beter of slechter dan de verlangens van de andere persoon, gewoon anders, niet compatibel.
        De fase waarin je je bevindt is ook bepalend heb ik ondervonden. Als ik terug denk aan het eerste jaar na de breuk en nu 6 jaar later….een hemelsbreed verschil. Ik heb alle ervaringen nodig gehad om te komen waar ik nu sta. Dikwijls had ik het gevoel dat ik in een soort wachtzaal zat en dat andere mensen, die later toegekomen waren, nog voor mij aan de beurt kwamen. Ik vond het allemaal veel te lang duren, waarom lukte het bij die anderen wel en bleef ik gewoon aan de zijlijn zitten?
        Het antwoord heb ik grotendeels bij mezelf moet zoeken. Ik denk nu eenmaal (te) veel na over relaties en vriendschappen en ik heb de tijd nodig gehad om tot mezelf te komen. Sommige mensen komen na een jaar of zelfs minder al in die fase, anderen hebben meer tijd nodig. Neem je tijd, het komt terug goed. Respect voor je veer- en daadkracht!

  5. Pingback: Vallen & opstaan | En ze leefden nog groen en gelukkig

  6. @ 10a. Dank voor je milde reactie. Mild naar jezelf, anderen en mij.
    En het beeld van de wachtzaal is heel herkenbaar. Meestal ben ik gelukkig, intussen, alleen. Het is goed voor me om te kunnen herstellen van een destructieve relatie, hoewel de uitputting als werkende single-mama vaak veel roet in het eten strooit en momenteel bijvoorbeeld heel zwaar weegt.
    Als er dan zo iemand voorbij komt, is er even de hoop dat dingen anders mogen zijn, beter mogen worden, dat dat werken aan mezelf, worstelen met mezelf, het evenzicht proberen vinden, eindelijk vervangen wordt door het gewoon fijn hebben met iemand. Maar het ziet er niet zo naar uit. En intussen worden anderen zwanger, trouwen ze, krijgen ze babies, kopen ze huizen, plannen ze reizen, kopen ze grote auto’s, … en ik ploeter maar door 🙂 en kan het soms helemaal niet aanzien.

  7. Pingback: Stil | En ze leefden nog groen en gelukkig

  8. Pingback: Good stuff | En ze leefden nog groen en gelukkig

  9. Pingback: Brief aan mezelf van één jaar geleden | En ze leefden nog groen en gelukkig

  10. Pingback: Prinses in wonderland | En ze leefden nog groen en gelukkig

  11. Pingback: Prinses wordt goeroe | En ze leefden nog groen en gelukkig

  12. Pingback: Afscheid van de ondeugdelijke man in drie bedrijven | En ze leefden nog groen en gelukkig

  13. Pingback: Prinses krijgt een schop onder haar kont | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s