Bodem

Bodem. Hoi. Hoi Again.

Ik had gehoopt je even niet meer te moeten aanschouwen. We hebben veel tijd samen doorgebracht, en het was genoeg voor mij. Het volstond, ruimschoots.

En nu ben je daar weer. Ben ik daar weer.
Wat er gebeurd is? Ach, Bodem. Alleenstaande moeder met baan zijn is zoals topsport doen zonder ooit kans te hebben om eer te halen, kans op een medaille. En dat weet je, tijdens de wedstrijd, dat het kansloos is. Dat je de kinderen niet tevreden houdt, de e-mails niet beantwoord krijgt, de rekeningen niet betaald, de vloer niet gestofzuigd, de vergaderingen niet voorbereid, de vermoeidheid niet bij geslapen. En toch moet je rennen. Je geraakt achterop, het is allemaal niet meer in te halen, de afstand tot de winnaars groeit, het  wordt erg hopeloos allemaal, en toch moet je rennen, tot je hart bijna uit je lijf pompt, de wallen je kin onderhand eens bereiken en je in staat bent je kinderen een klap te verkopen van de frustratie. Wat je niet doet, dat is onder de bodem en dat doe je niet.

Hoe het zo ver is kunnen komen? Drukke weken op het werk, wat extra activiteiten, Kind Kaneel – de huidige naam van Babybroer wiens handje zo heerlijk naar kaneel ruikt – die weer elke dag varieert tussen 4u en 5u om wakker te worden. Een paar keer laat op de baan geweest en dan alle energie nodig gehad om op de donkere wegen op verantwoorde wijze 200 km te rijden. Die dingen. Beseffen dat de werkweken loodzwaar zijn en de weekends nog net iets zwaarder, met Kindje Kaneel en Broer die in een razend tempo tussen energiek, verveeld, moe boos, hysterisch, blij, … schakelen. Het totale ontbreken van prutstijd, want er moet altijd iets omdat ik intussen zo hopeloos achterop ben met zo veel dingen. Met slapen, met administratie, met werk, met leuke mama zijn, met … Nou ja, you name it, Bodem.

Weet je wat het vervelendste is, Bodem, als ik bij je ben? Dat ik totaal geen energie meer kan opbrengen voor dingen die me energie geven. Gaande van een deftige maaltijd waar ik wat vitaminen uit haal, tot een activiteit met vrienden die me deugd zou kunnen doen. Ook mijn besluitvaardigheid valt onmiddellijk weg, waardoor het heel moeilijk is om actie te nemen, een plan uit te stippelen waarmee ik jou weer kan verlaten. Of gewoon: om iemand te bellen om hulp te vragen. Of hulp te aanvaarden als die geboden wordt.

Het is huilen naast de stofzuiger omdat je het echt niet kan hebben dat je nog 10 minuten moet. Het is ‘laat me nu eens even gerust’ zeggen tegen de kinderen. En daar al spijt van hebben terwijl je het zegt. Het is je telefoon niet meer opnemen, je smsjes niet meer beantwoorden, je mails niet meer willen openen. Het is struisvogel worden. Het is je telefoon pakken om een activiteit waar je naar uit gekeken had af te zeggen, en nog voor je bij de tweede zin komt keihard zitten huilen wat altijd erg stupide klinkt als je aan het bellen bent. Het is boos worden op mensen die dingen van je verwachten, ook al zijn die verwachtingen niet onredelijk. Het is schijt hebben aan dingen, alles kotsbeu zijn en in een comfortabele staat van desinteresse komen. Het is vijf pralines eten als middagmaal. En daarna nog eens drie.

Bodem. Zullen we afspreken dat ik weg kan van je als ik weer alle leuke dingen schrap, even doorga met om 21u te gaan slapen en een kuurtje ijzer en magnesium en multivitaminen start?

Eén ding moet ik je nageven, Bodem. Je bent trouw, altijd ergens in de buurt.

P.

Advertenties

27 gedachtes over “Bodem

  1. Ai toch. Je schrijft het zo mooi maar het is natuurlijk helemaal niet fijn… Probeer mild voor jezelf te zijn als je het zo zwaar hebt. (en probeer ook mild te zijn als het niet lukt om mild te zijn – ik weet het hoor, allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik helaas ook uit ervaring) Dikke knuffel!

  2. Die winnaars … Die zijn er misschien niet. Er is geen eindmeet, geen eindevaluatie. Het gaat erom dat je je niet goed voelde dit weekend, om redenen die je voor een stuk kent en die voor het grootste stuk misschien verborgen blijven. Dat is rot. Je kan je weekend niet opnieuw doen. Maar het is voorbij. Er is niemand die je eraan zal herinneren dat je je geduld misschien verloor, of je moed. Het zijn nu nog even onaangename herinneringen, maar ook die vervagen.

    Er volgt een nieuwe week. Nieuwe moed, hopelijk. Nieuwe vooruitzichten misschien. Een overwachte positieve wending. Iets wat je doet glimlachen.

    Maar hopelijk eerst een volwaardige nacht.

    • Ik denk dat het meer is dan een slecht weekend. Het is een structureel te veel en te moe, waardoor er een soort vicieuze cirkel ontstaat.

  3. Ik was ook zo. Elke keer als ik dacht dat het beter ging, kwam die bodem er weer. Vaak zakte ik nog een niveau dieper dan ervoor. Ik denk dat mijn oplossing uiteindelijk echt levensbehoud was, en ik startte anti-depressiva. De bodem kwam nog steeds, maar het was dromeriger, iets zachter landen, en met de tijd was het alsof er iets meer ruimte in mijn hoofd kwam, alsof ik beter kon anticiperen wat laag was, wat ik voorbij kon laten gaan en waar het risico van bodemval te dicht kwam. En nu probeer ik te leren hoe ik in kan grijpen, maar ook terug te kijken op wat er gebeurd is.

    Soms begreep en begrijp ik mezelf ook niet. Dat ik telkens vrienden afbelde. Dat ik zelfs niet meer helder genoeg kon denken om een concrete hulpvraag te stellen aan mensen die er nochtans naar vroegen. Dat ik zo murw was dat ik niet eens meer buiten raakte. Ik denk dat dat eigen is aan depressie, dat niets meer leuk is, dat het geen rationeel iets is, maar zo verschrikkelijk gevoelig en emotioneel.

    Ik heb eens gelezen dat een depressie het laatste door de buitenwereld wordt opgemerkt maar het herstel het snelste. Dat komt omdat mensen pas op het laatste stoppen met een façade op te geven, en daar terug het eerste mee beginnen. Voor de buitenwereld blijft het vaak verborgen hoeveel lastige episodes er nog tussen zitten. Ik heb toen ook gelezen dat mensen het vaak moeilijk vinden daarover te praten, want het lijkt net beter te gaan, en dat is het vaak ook. Ik las ook dat het herstel van een depressie te merken is aan de grilligheid van de slechte periodes: ook al zie je het niet op het moment zelf, ze zouden- hoe langzaam ook – korter duren, met de tijd iets minder diep gaan, en iets meer grip toelaten. Tot slot een bedenking van mezelf over lastige periodes: voor mijzelf is het als een soort zwart gat, en zelfs als ik mezelf er bewust van probeer te maken: het is één lange herinnering aan alle andere slechte periodes in mijn leven, wat afschuwelijk voelt, en het is een soort besmettelijke sfeer waardoor ik denk dat het nooit meer beter gaat worden, en ook nooit beter gegaan is.

    Hoe lastig je het nu ook hebt: neem je tijd (ook al lijkt het dat die absoluut zoek is). Je hebt meer controle over je leven dan je voelt, en het is oké dat nu niet te voelen (je hoeft het jezelf heus niet kwalijk te nemen), maar het gaat gauw terug komen. Echt waar.

    • Ik denk dat ik niet depressief ben, maar dat het gewoon te veel is voor me om alles alleen te doen. Ik sta te erg onder druk. Ik denk ook dat het verdriet dat ik het voorbije jaar heb gehad, ook geen depressie was, maar ‘enkel’ een rouwproces…

      • He Prinses,

        dat kan ik zeker niet in jouw plaats voelen, en dat was ook helemaal niet mijn bedoeling. (Ik begrijp wel waarom het zo misschien overkomt.) Maar ik sprak echt enkel uit wat ikzelf voelde of voel bij ‘bodem’, en wat mij hielp, in de mate van het mogelijke. Sommige van de dingen die ik hoorde of las, pas ik nu ook toe op totaal andere dingen. Misschien zit er voor jouw situatie en jouw vorm van rouw iets tussen dat je aanspreekt, misschien ook niet. Dat maakt ook niets uit, in die zin dat ik geen speciale bedoeling had met deze commentaar. Je post riep iets los bij mij, een verlangen tot een poging om je steun te bieden zonder betweterig te klinken, en ik merk dat ik in zo’n situaties vrij vaak bij mijn eigen kwetsbare kanten uitkom. Vandaar dus de link naar depressie, bodem, en hoe ikzelf daarmee omging.

  4. Sterkte prinses! Volhouden. Eén enkel nachtje goed slapen kan mirakels verrichten. En wat zonneschijn ook. Alles wordt beter, echt waar.

  5. You never need to apologize for how you chose to survive, staat er op een van mijn Pinterestborden. Je doet wat je kan, en het zou vreemd zijn als het allemaal wel zou lukken. Ik heb oneindig veel respect voor alleenstaande moeders die zo veel op hun bord hebben, niet te streng zijn voor jezelf en op tijd hulp inroepen!

  6. Goh, prinses… Ik leef zo met je mee. Daar ben je natuurlijk niet veel mee. Maar echt. Ik weet hoe het is om op die bodem te zitten. Maar schrap de leuke dingen niet uit je agenda. Niet doen. Eén leuk ding per dag, al is nog zo klein. Niet alles schrappen. Dan wordt het nog moeilijker om van de bodem, die loyale maar zo vervelende vriend, los te komen. Sterkte

  7. Als ik zo’n post van je lees, zou ik je op de één of andere manier willen helpen. Ik ben er van overtuigd dat andere lezers en mensen in je omgeving net hetzelfde denken. Laat je maar bijstaan, door iedereen die je dragen kan. Je hoeft niet alleen, al kan ik me inbeelden dat het soms wel zo aanvoelt. Er zijn een heleboel mensen die achter je staan. Ook als het even gewoon niet gaat, en het voelt alsof alles zwart en donker is. Waar jij door moet ís gewoon te zwaar voor 1 (sterke) vrouw. Wees lief voor jezelf. Dikke knuffel x

    • Dank voor je reactie. Wat vast ook meespeelt is dat ik een aantal negatieve ervaringen heb met wat jij beschrijft. Iemand die op bezoek komt en doodleuk vertrekt, me achterlatend met een tafel vol spullen, een berg afwas en twee oversture kinderen. Of een activiteit met vrienden gepland, waarvoor ik even opriep om samen voor te bereiden en als antwoord kreeg dat dat niet paste na een week werken. (Alsof ik niet werk…) Ik denk dat mensen het gewoon echt niet aanvoelen/inzien.

      • Soms moet je mensen echt vertellen wat je wilt, of wat er scheelt… Je kunt niet echt verwachten dat iedereen zomaar merkt dat er iets is. Want zelf doe je je wellicht toch sterker voor, bij het ontvangen van bezoek. Om dan het moment dat ze weg zijn, in tranen uit te barsten… Dus dat mensen het niet aanvoelen, dat klopt wellicht. Niet iedereen is even empathisch aangelegd…

    • Het gevoel van willen helpen speelt hier ook. En het moet haast wel dat mensen die jou achterlaten met de troep niet snappen hoe de situatie echt is. Wij lezers hier hebben wat dat betreft misschien een ‘voorsprong’?
      Sterkte.

  8. Wederom heel erg herkenbaar, prinses. Ik ben mijn bodem net gaan verlaten. 2 maand thuis gezeten, vandaag voor het eerst weer aan het werk. Het allerbelangrijkste is inderdaad, zoals Els al zei, mild zijn voor jezelf. Het is heel normaal dat je dit allemaal voelt, gezien wat je allemaal in je eentje moet doen en wat je hebt meegemaakt. Een rouwproces laat zich niet inplannen, het steekt geregeld de kop op en dan geef je er beter aan toe dan er van weg te rennen. Been there.
    Zorg voor jezelf, zet jezelf op de eerste plaats. Schrap niet de leuke dingen, maar juist zoveel mogelijk minder leuke dingen. Leg de lat niet te hoog. “Als je in de put zit, stop dan met graven” las ik onlangs. Zo waar, maar natuurlijk is het allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Beloon jezelf uitgebreid met alle minidingetjes die je toch gedaan krijgt. Wees trots op wat je al hebt bereikt. En wacht niet met hulp zoeken tot je zo op bent dat je je kind effectief eens een klap verkoopt. Want ook op dat punt heb ik al gestaan, en het breekt je hart.
    Veel sterkte.

  9. Ik zou je ook heel graag willen helpen maar weet alleen niet goed hoe. Wat je doet is inderdaad gewoon teveel voor 1 persoon. Misschien kan je toch proberen het wat rustiger aan te doen op het werk, al is het maar tijdelijk? Het is gewoon onmogelijk om jezelf 100% te geven voor je job en 100% voor je gezin. De raad die mijn oma mij gaf; soms is 80% ook ok 🙂 Ik wens je een goede nachtrust toe.

  10. Je woorden hadden mijn woorden kunnen zijn, met het enige verschil dat ik niet werk maar studeer…. en ook single mama ben… hier inmiddels alle ballen die even uit de lucht gehaald kunnen worden neergelegd en de rest draait op een lager tempo rond, uitrusten is zoooo belangrijk. Probeer hoe moeilijk ook, iets van tijd voor jezelf in te roosteren en neem zoveel rust als mogelijk. Ik leef met je mee, dikke knuffel!

  11. Oei! Weet je, zelf ben ik ook daar geweest, dus ik weet hoe uitzichtloos het lijkt op het moment. Maar leven is verandering. Het gaat voorbij. Het wórdt ooit anders. Waar ik misschien spijt van heb is dat ik zo’n serieuze moeder was, weinig tijd om zomaar te genieten van en met mijn kind. Zoveel aan mijn hoofd. De zorgen, het verdriet, de eenzaamheid. Als ik diezelfde periode over had mogen doen nu dan had ik de boel vaker de boel gelaten in huis. Hoe schoon je huis was herinner je je niet later, daar beleef je geen lol meer aan. Maar de ‘quality-time’ met je kind wèl. Dáár had mijn prioriteit moeten liggen. Ik zag dat alleen toen niet. Sterkte. Het wordt beter!

  12. Pingback: Prinses rehabiliteert het huishouden en denkt na over kwetsbaarheid en kracht | En ze leefden nog groen en gelukkig

  13. Zo herkenbaar voor deze andere alleenstaande met 2 kinderen.
    Al lijkt het iets beter te gaan dan vorig jaar en het jaar ervoor….
    Ik denk dat het helpt dat de kinderen ouder worden
    Ik denk dat het helpt dat ik dit al heb meegemaakt en besef dat ook dit weer voorbij gaat
    Ik denk ook dat het helpt om een periode de discipline op te brengen op tijd te gaan slapen…al ben ik te moe om die discipline te kunnen opbrengen.
    Ik geloof ook dat gezond eten helpt:ook al kom ik er niet toe
    Ik ben er van overtuigd dat mijn kinderen ‘handelbaarder’ zouden zijn als ik nu een beetje meer geduld zou kunnen opbrengen…
    Ben vandaag ook terug met een vitaminenkuur gestart; ’t kan me niet schelen dat artsen zeggen dat dit niet echt nodig is of zelfs overbodig… Zij hebben ook geen idee van mijn prikkelbaarheid en voelen de vermoeidheid in mijn lijf ook niet….

    Nog 1 superdrukke week en dan is het even een paar dagen vakantie voor ons

    Ik wens jullie veel sterkte, hoop op beterschap, enkele momenten van rust, en wat warmte van de zon (dat doet hier altijd wonderen)

  14. Pingback: Vallen & opstaan | En ze leefden nog groen en gelukkig

  15. Pingback: Stil | En ze leefden nog groen en gelukkig

  16. Pingback: Brief aan mezelf van één jaar geleden | En ze leefden nog groen en gelukkig

  17. Pingback: Prinses ziet ze vallen bij bosjes | En ze leefden nog groen en gelukkig

  18. Pingback: Een dag uit het leven van Prinses & cO: juni 2015 | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s