Verliefdheid is een rare bril

Een half jaar geleden keek ik naar Dirk. Zijn bruine ogen vonden de mijne. Ik kon me niet voorstellen dat ik me zo vergist had in hem.

Anderhalf jaar geleden werd ik wakker ’s nachts, liggend tussen Dirk (links) en Babyzoon (rechts). Ik voelde het warme lichaam van Dirk, en mijn gepieker over onze problemen (die vooral van financiële aard waren en veroorzaakt door het feit dat hij niet wou werken), vervaagde. Ik voelde me de prinses te rijk, geloofde dat we alles wel gauw zouden overwinnen en dat we dan nog een kindje konden krijgen (en nog één en nog één en nog één…) en lang en gelukkig leven.

Heel lang daarvoor, ontmoette ik hem voor het eerst. Hij was wat mysterieus, wat zonderling. Ruig. Leefde naast de maatschappij, omdat – zo vulde ik in – hij kritische vragen stelde bij de waarden die in deze maatschappij voorop staan. Hij fascineerde me. Ik voelde me aangetrokken tot hem. Avonden met lange gesprekken gingen over in nachten samen. Af en toe waren er dingen die niet ‘klopten’, maar ergens in mijn hoofd werden gedachten daaraan gevangen, opgesloten in een ver hoekje of plat geslagen.

Ook later had ik elke keer weer een uitleg voor dingen die niet goed liepen. Hij hoefde zichzelf niet te verdedigen, dat deed mijn hoofd wel voor hem. Dat hij niet werkte? Dat was omdat hij tijd nodig had, of hij wou wel maar hij kon het niet, of hij moest nog even dealen met zijn weerstand tegen gezag, of hij moest nog wat wennen aan het leven als vader. Dat hij niets opruimde en de boel de boel liet? Nou, ik was daar vast veel te strikt in. Ik was abnormaal dat ik het allemaal wat op orde wou, niet hij. Dat hij me steevast alleen naar feestjes liet gaan, zelfs toen ik hoogzwanger was? Tja, hij had het immers toch wat moeilijk met drukte? Wie ben ik dan om hem te dwingen om mee te gaan.

Pas toen ik hem bezocht op zijn shelterkamertje (zie visite) gingen mijn oogklepjes af. En nu kan ik ze niet meer vinden. Laatst zag ik hem, ik vond hem zo armoedig, een tikkeltje zielig. Iets in mij ging naarstig op zoek naar wat ik zo aantrekkelijk had gevonden, maar euh… Ik vond het niet meer terug.

Verliefdheid is een rare bril. Of een deskundige oogklep. Wat gek dat je een bepaalde realiteit niet kan zien, of voor jezelf kan verbergen, of anders kan zien, omdat je verliefd bent op iemand. En wat gek dat er een point of no return bestaat: eenmaal de bril af, de oogkleppen weg, kan je niet meer terug naar dat comfortabele zelfbedrog.

Hebben jullie ook zo’n ervaringen? Ook in andere contexten dan verliefdheid? Heel benieuwd naar ‘andere’ verhalen!

Advertenties

26 gedachtes over “Verliefdheid is een rare bril

  1. Ja hoor, heel herkenbaar;-)
    Na het lezen van ‘Als liefde pijn doet en je begrijpt niet waarom’ gingen mijn klepjes pas af. De ‘mijne’ was zeer manipulerend. Hij kon mij dingen laten doen en laten vergeven waar ik zelf helemaal niet achter stond. En ik ben/ was toch echt geen sukkel.

  2. Fijn stukje, en erg waar. Gek hoe je iemand waar je je toe aangetrokken voelt honderd dingen vergeeft die je bij anderen niet tolereert.

    Ik heb hetzelfde met mijn eerste grote verliefdheid. Ik vond hem vanalles, maar vooral fantastisch, en zelfs toen hij mijn hart vertrappelde vond ik dat het aan mij lag, zeker en vast niet aan hem.

    Het heeft jaren geduurd voor ik kon inzien dat het eigenlijk een bange, beetje zielige kerel is in plaats van de god die ik ervan had gemaakt. En dat het toch nooit goed was uitgedraaid met diegene die ik zag eens ik de bril eindelijk af kon zetten. 🙂

  3. Idem hier, met mijn eerste ‘liefde’ (of dat was toen toch wat ik dacht). Hij was stoer, knap, slim, grappig… We hebben nachtenlang gepraat en gelachen. En toen was hij opeens samen met een ander meisje. En toch kwam hij nog steeds bij mij langs, en praatten we, en lachten we. Ik was ervan overtuigd dat hij gewoon in de war was met die andere, dat hij een beetje bang was van wat wij hadden, dat hij zijn beste vriend (de broer van dat andere meisje) niet wou kwetsen door haar te dumpen… Het was slechts een kwestie van tijd voor wij onze happily ever after zouden hebben.

    Laatst zag ik hem nog een keertje. Ik was best zenuwachtig omdat ik wist dat ik hem ging zien. Hij was ouder geworden, en ik kon niet echt meer zien waarom ik hem vroeger zo knap vond. Hij was ook helemaal niet grappig, maar enkel onaardig en arrogant. Ik keek naar mijn vriend, die naast hem zat, en ik was op en top tevreden met hoe het allemaal uitgedraaid was.

  4. En of ik zo’n ervaring heb, prinses… Maar dat wist je al. 🙂
    En het is niet enkel de bril van verliefdheid hoor, die ons zoveel geschifte dingen normaal doet vinden. Ik denk dat het ook aan onze persoonlijkheid ligt. Als je van nature iemand bent die makkelijk de schuld bij zichzelf legt, gevoelig is, empathie heeft, enigszins een gebrek aan zelfvertrouwen heeft en/of een ietwat negatief zelfbeeld heeft, dan heb je het zitten. Dan geloof je mensen die gekke dingen zeggen en doen, de eerste keer misschien niet, maar de tweede keer wel, en de derde keer nog meer, en steeds meer ga je je eigen grenzen verleggen en steeds meer ga je onzin aanvaarden en normaal beginnen vinden. Omdat jij het vast wel verkeerd ziet en hij het vast wel beter weet. Gebrek aan zelfvertrouwen, te weinig stevig in de schoenen staan, ik denk dat daar de oorzaak ligt van het feit dat we ons lieten manipuleren, eerder dan de bril der verliefdheid. Of misschien in eerste instantie de verliefdheid en vervolgens onze persoonlijkheid. En misschien ook wel het feit dat veel mensen zoals wij er alles voor over hebben om het perfecte gezinsplaatje dat ze in hun hoofd hebben te behouden en alles wat dit plaatje bedreigt eenvoudigweg verdringen, wegduwen, verstoppen. 1000 x sorry zeggen en niet weten waarom eigenlijk. Zijn manifeste fouten goed praten, tot in het absurde toe. Been there, done that.
    En ja hoor, ook ik zie in mijn manipulator van destijds enkel nog een zielige, grimmige, grijze, negatieve en ongelukkige man die overal waar hij komt ongeluk brengt. En ik begrijp er geen snars meer van dat ik ooit voor hem gevallen ben. Maar een levensles die kan tellen was en is het wel…
    Anna

  5. Treffend! Ik herken het ook. Ik ben nog nooit verliefd geweest op iemand die me manipuleerde, maar toch herken ik het. Als je verliefd bent, zie je nog minder dan anders hoe iets of iemand echt is. Je interpreteert alles ten goede. Zelfs als je eigenlijk wel weet dat je kritischer zou moeten zijn, slaag je daar niet in. Doe verliefdheidshormonen zijn eigenlijk echte monsters. Ze zorgen ervoor dat je nog minder redelijk bent dan anders, nog meer verblind.

    En tegelijk is verliefdheid verslavend. Je klampt je eraan vast. Het moment dat je het voelt wegzakken, voel je hoe uitgeput je bent, hoe leeggezogen. Je mist de energie, de indruk dat je alles aankan. En toch … is dat beter. 🙂

  6. Bij mij is alles nog een beetje complex nu. Terwijl ik degene ben die het moeilijk maakt want ik wéét dat het doodsimpel is allemaal. Maar dat uit zit dan toch heel anders met mijn toch wat mannelijke brein. Ik herken wat je schrijft zéker met vorige verliefdheden. Maar ik herken ook dingen waar ik duidelijk ”de man” ben en alsof het lijkt dat ik niet geïnteresseerd ben en dat die ander dat verkeerd interpreteert. En dan krijg je een soort Self-fulfilling prophecy van béide kanten. Ik vind hem te snel oordelen en word boos (wanhopig?) van de afstand die ontstaat. Ik vind hem niet meer van mij houden blablabla. En ik word uitgemaakt voor negatieveling of ongeïnteresseerde wat dan juist helemáál niet zo is, alleen kán ik het niet uiten als hij zo doet zoals hij doet. Tot je zo vaak deze woorden hoort dat je te lamgeslagen bent om er nog tegen in te gaan en het makkelijker is om dan ook maar zo te laten. En dát is juist wat ik niet wil! Terwijl het wél zo lijkt misschien.

    • Ik weet niet of dit te maken heeft met mannelijke of vrouwelijke ‘gedragingen’, want ik weet niet of je dat zo kan indelen. Dirk had net zo goed een vrouw kunnen zijn en ik een stapelverliefde man.
      Wat jij beschrijft: is dat niet eerder een patroon waar jullie heel erg in verstrikt zitten? En een communicatieprobleem? Laatst vertelde iemand me over ‘liefdestalen’. Dat je elkaar in de liefde behoorlijk fout kan begrijpen als de ene altijd Chinees praat en de andere altijd Frans, bij wijze van spreke. Dat het er op aan komt te ontdekken en (h)erkennen welke liefdestaal je partner spreekt, maar ook aan te geven welke je zelf nodig hebt, en natuurlijk tegelijkertijd ook ontdekken welke taal je partner graag wil. Talen zijn dan: fysieke uitingen van liefde, aandacht, iemand ruimte geven, … Als je partner je ruimte geeft om jezelf te zijn en je ding te doen als blijk van liefde, maar jij hebt net intensieve aandacht nodig, kan je je erg verwaarloosd voelen terwijl je partner het wel goed bedoelt.
      Idem met kinderen: sommigen staan open voor fysieke vormen van liefde, andere genieten eerder van iets samen doen of een cadeautje. Ik ben heel erg op zoek naar de liefdestaal die mijn kleuter het meest apprecieert. Met de baby gaat het ‘vanzelf’, met de kleuter is het vaak zoeken.

      • Ja daar zat ik ook steeds aan te denken. Al 17 jaar geleden had mijn schoonzus het over liefdestalen. Ik werd daar toen erg kriegelig van. Klonk zo wauzig “zijn liefdestaal is dat ik de afwas voor hem doe” dan voelt hij zich geliefd. Maar er zit wel wat in, niet van die afwas zo direct… Al hoewel ik me ook wel geliefder voel als mijn man de afwas altijd voor mij doet 😉 Nee, beetje gekkigheid ook. Maar ik denk echt dat we een andere taal spreken en dat ik dingen niet in hun waarde zag die hij uit liefde deed. Of die voor mij minder belangrijk leken. Ik probeer daar nu ook meer op te letten.

      • Voor mij waren die liefdestalen een onverwachte eye-opener. Waar ik almaar zat te wachten tot hij zou zéggen dat hij om me geeft, bleek hij dat te uiten in inderdaad de afwas. En het sjouwen met matrassen en beddegoed (we wonen niet samen, mijn bed is standaard een-persoons en een dubbel bed bouwen we als hij blijft slapen. Nu ja: bouwt hij dus).
        Dat weten helpt, al blijft het verlangen naar iets in MIJN taal.

      • En prinses: de clou die ik heb onthouden is dat mensen jou geven op de manier die ze zelf graag ontvangen.
        Dus als een vriendin standaard thee gaat zetten als jij verdrietig bent, is er grote kans dat zij bij treurnis graag een kopje thee wil. Nu werkt het bij ouders en kinderen vast niet helemaal hetzelfde, maar wellicht is het toch interessant om te kijken wat je kleuter doet als hij jou wil laten merken dat hij om je geeft. 🙂

      • Waarbij ik me vanmorgen nog bedacht dat het dat gaat om wat hij doet omdat hij dat wil tonen, niet of jij het ook zo herkend. Waarbij ik een keuken op z’n kop voor me zag en een bekertje koud water met een theezakje, omdat hij graag een kopje thee voor je wilde maken 😉

      • Paar jaar later nu en lees deze reacties hier van mij plotseling uit 2015. Mijn intuïtie werkte dus ook als een tierelier (weet ik nu) en gaf mijzelf -lees ik hierboven- de schuld. Frappant toch? Er was niets mis met mij, ik weet nu dat hij me al sinds 2012 bedroog…… niet gek dat ik zo’n kilte en afstand voelde dus. Zo kan je wereld ineens niet zijn geweest zoals je dacht dat ie was wat voor goede bedoelingen je zelf ook had. Tegen zoiets kan je niet op.

  7. Heel herkenbaar… Jammer genoeg 😉
    Een relatie van 3 jaar met iemand die gewoon heel erg (heeeeel erg) fout voor me was, me ten huwelijk vroeg alvorens een jaar op zijn eentje te willen gaan zwerven in Zuid-Afrika… Je raadt het al: dat is, naast een berg pijn en verdriet, niets geworden.
    En dan een relatie van 5 jaar, die hij van de ene dag op de andere verbrak. Zonder een woord uitleg, behalve dat er geen ander was. Hij wilde me niet meer zien, niet meer praten, … tot ik met Grote Kadee begon, dan stond meneer weer aan mijn deur.
    Zowel nummer 1 als nummer 2 vind ik nu een beetje zielige mensen, ook als ik zie wat ze verder op hun levenswandel ondernomen hebben. Ik snap niet meer wat ik er ooit in zag… “Het” is “weg”.
    Maar wel heel gelukkig met Grote Kadee nu hoor 💜

  8. Herkenbaar! Dat besef dat je iemand anders altijd hebt lopen goed praten, dat je altijd hoopte dat het zou beteren, dat je jezelf wou veranderen, gelovend dat jij degene was die schuld had aan het botsen van karakters… En dan plots die knop die omdraait. Bij mij kwam dat moment toen ik besefte dat ik in mijn toenmalige partner niet de vader van mijn toekomstige kinderen zag. Dat ik aanvoelde dat hij me nooit de steun zou kunnen geven, zichzelf nooit op de tweede plaats zou kunnen zetten voor zijn kroost. En eens die oogkleppen af… sja, dan vraag je je af wat je er ooit in gezien hebt 🙂

  9. op een bepaalde manier zo herkenbaar! mijn eerste verliefdheid was op iemand van het zogenaamde kunstenaarstype. altijd vrij, altijd duizend-en-één plannen, lak aan de maatschappij,…
    Ik vond het heerlijk, spannend, zo anders dan wat ik gewend was. Maar als ik daar nu op terug kijk… Hij is nog altijd dezelfde. Als twintigjarige is dat inderdaad wel spannend en aantrekkelijk. Nu vind ik het gewoon zielig…

  10. Auch. Pijnlijk herkenbaar. Zo hard willen dat iemand inziet dat hij fout is, en intussen blijven vergeven. Redenen zoeken voor dingen die pijn doen. Jezelf intussen aan de kant schuiven. Je grenzen verleggen, tot je niet meer weet waar ze gebleven zijn. Ik sta nog niet zo ver als jij prinses. Het vraagt verdomme moed om te doen wat jij doet. Hoedje af.

  11. Aan de reacties te lezen is dit alweer een zeer herkenbare post.
    Ik denk dikwijls dat het misschien geen slecht idee zou zijn om naast de obiligate sexuele opvoeding ook les te geven in relatiekunde op de middelbare scholen.
    Van die verschillende liefdesalen bijvoorbeeld, ik had dat graag geweten.
    Niet enkel je lichamelijke grenzen bepalen maar ook je emotionele.

  12. Ja hier nog een slachtoffer van de bekende roze bril. Ik heb na mijn mislukte huwelijk (daar was allang geen roze meer te bekennen) een LAT-relatie gehad met een man die echt totaal niet goed voor mij was. Maarja, verliefd en je maakt rare sprongen. Dus ooooo, zo herkenbaar.
    Ik ga je volgen, leuk je gevonden te hebben!

  13. Ik had een paar maanden geleden exact hetzelfde! Ik keek naar hem…en hij deed me niks meer. Vond hem ook echt niet aantrekkelijk meer. Gek eigenlijk, maar ergens ook wel goed; dan weet je dat je verder kan.
    Blijkbaar is er een punt dat de magie iemand die om zich heen heeft verdwijnt. In plaats van de mooie dingen zie je alleen maar de slechte dingen. Ik vind het ook nog steeds moeilijk om leuke herinneringen terug te halen. Misschien slijt het een beetje en kan je over een tijd weer goede dingen zien…we merken het vanzelf 😉

  14. Moest zelf aan mijn ouders denken. Hoe ik die nog altijd graag verdedig, hoe ik altijd een afstandje moet nemen voor ik inzie wat anderen meteen zien, en dan nog. De subjectieve bril, zeg maar, misschien doet niemand die af als het over ouders gaat.

    Ik ben nooit verliefd geweest op iemand die ik nu een onnozelaar vind. De anarchistische revolutionair aan wie ik een tijdlang totaal verknocht was, is wie hij is, en stiekem kijk ik nog altijd op naar hem, en denk ik nog steeds dat hij in zijn leven mensen genoeg zal tegenkomen die wél vallen voor zijn utopieën. Wat ook positief kan zijn, trouwens. Hij draagt echt een kracht in zich om energie in anderen op te wekken. Maar, en daaraan merk ik dat het echt losgelaten heb, ik hoef er niet meer dicht op te staan. Ik hoef zijn goedkeuring en aandacht niet meer. En ik zie nu evenveel zwakke kanten als ik toen sterke zag.

    Dan de Echte Liefde van mijn Leven. Wat er tussen ons is gebeurd, is meer dan van een jong koppel verwacht mocht worden, en in die zin is het onmogelijk hem echt te beoordelen. Hij kon niet omgaan met extreme veranderingen, maar ik ook niet. Allicht zegt dat iets over hem, net zoals het dat over mij doet, maar ik vind het voor geen van ons beiden een eerlijke maatstaf. Het zegt mij vooral iets over hoe los onze band uiteindelijk was, en hoe hij me op zijn manier uiteindelijk net zoals bij Prinses alleen liet. Alleen is het een totaal ander verhaal, is hij niet de voortvluchtige vader die weigert verantwoordelijkheid in zijn leven op te nemen, maar eerder iets als de jonge man die niet bereid is zijn studentikoze leven op te geven voor een tijd van zorgen en grote veranderingen. Dat is een maatschappelijk volledig aanvaarde rol, in alle eerlijkheid zelfs een meer geaccepteerde rol dan wanneer het omgekeerd gegaan was: als hij wél bij me gebleven was.

  15. Hier ook, het was achteraf een diepe, diepe put waarin ik maar al te graag in gezogen werd.. om niet te weten hoe eruit te komen. Toen het eindelijk klaar was heb ik me voorgenomen te blijven ‘ademen’. Dan zou vanzelf de rust komen en ik mezelf terug vinden. Wat een negatieve, manipulerende en vooral echte ruziezoeker is mijn ex. De man voor wie ik alles deed, door wie ik continu aan mezelf twijfelde. Hij bekritiseert me nog steeds graag, op slinkse en op directe wijze. Ik heb hem vader gemaakt maar hij heeft nooit een seconde iets voor zijn kind gegeven, geen tijd, geen geld en liefde, daar gelooft hij niet in. Zijn maar stofjes, puur chemisch iets.. zijn woorden. Gruwelijk veel spijt van die relatie, maar ook een les want ik was alleen, eenzaam en zeer onzeker. Wilde zo graag een gezin en ja, ook ik was erg verliefd. Ook zo’n kunstenaarstype. Grote ideeën maar weinig praktijk. Schamele toestand met hem en ik ben inmiddels opgekrabbeld. Maar het vertrouwen in de liefde is eerlijk gezegd nog steeds een beetje weg. Het vertrouwen in mezelf is wat minder, want wat was ik blind.. ik praatte alles goed voor mezelf en voor hem.

    Nou ja, ervaring hier, les gevoeld en geleerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s