Soep op vrijdag: update

Gisteren plaatste ik een oproepje om een liter soep te kopen, daarmee onze boerderijvakantie te steunen, en tevens het project ‘Moeders voor moeders’, aangezien er voor elke verkochte liter soep 1 euro aan MvM gestort wordt.

Intussen zijn er wat reacties gekomen, is de eerste liter soep besteld, maak ik een update van het oorspronkelijke plan en wil ik nog wat gedachten delen.

Update van het plan

Met dank aan de reactie van Jolien op het oproepje, is het plan geëvolueerd. Mensen die verder weg wonen en graag ‘steunen’, mogen een liter soep bestellen en ‘schenken’ aan een vereniging voor mensen in armoede. Ik ga deze week even op zoek naar een vereniging waar ze wel liters soep kunnen uitdelen aan mensen die er deugd van kunnen hebben (suggesties zijn welkom). Op die manier kan je dus a. iemand een liter soep cadeau doen, b. MvM steunen en c. onze vakantie sponsoren.
Meedoen? Graag een mailtje naar Prinsesopdekikkererwt@outlook.be.

Vrijdag had ik ook een heel lieve reactie van iemand die te ver woonde om ‘mee te doen’, maar die wel iets wou geven. Ik vond het heel moeilijk om dat toch te aanvaarden, maar dit plan vormt misschien een uitweg. Ik vraag haar dadelijk of ze het ok vind als haar soep geschonken wordt.

Anonimiteit?

In een andere reactie werd de vraag gesteld of ik mijn anonimiteit en die van de kinderen hier niet mee op het spel zet. Ook daar heb ik mij vragen bij gesteld, ja. Antwoorden heb ik niet, wel een aantal overwegingen.
Zoals: van sommige mensen in mijn omgeving vermoed ik dat ze mijn blog lezen. Dat merk ik aan iets dat ze zeggen, of weten terwijl ik me niet kan herinneren dat ik het hen verteld heb. Ik vind het niet zo erg, denk ik. De mensen die me goed genoeg kennen om de link tussen dit verhaal en mij te leggen, vertrouw ik ook met ‘mijn verhaal’.
Ook: ik acht de kans tegelijk niet supergroot dat heel het dorp plots soep gaat bestellen. Aan de e-mailadressen van de reacties kan ik een beetje zien wie leest en reageert, en tot nu toe zat daar maar één iemand bij die ik reeds kende. Het zou dus moeten lukken als de juf van Kleuterzoon me plots gaat mailen.
En ten slotte: mijn anonimiteit blijft me wel heilig. Omwille van de kinderen, omwille van wat ik over Dirk schrijf, omwille van wat ik over mezelf schrijf. Met deze actie heb ik het gordijn een klein stukje op en is er een echte ontmoeting mogelijk met wat lezers, en dat vind ik ONGELOOFLIJK spannend, dat geef ik toe.

Wat als het mislukt?

Ik heb me zelf lang afgevraagd of ik het zou doen. Omdat vakantie een luxe is, en dat het misschien een beetje gek is daar een actie voor te doen. Dat kon ik dan voor mezelf verantwoorden door MvM mee te nemen in het plan. En door de update (dank Jolien!) ook met het idee dat ik soep zou brengen aan een vereniging waar mensen ze kunnen ophalen die een kopje biogroentensoep kunnen gebruiken.

Tegelijk leek het me ook erg gênant als niemand zou reageren. En tot nu toe is er staat er slechts 1 litertje soep op de planning. Maar tegelijkertijd heb ik verschillende fijne reacties gekregen, waaronder een vakantieplan en dus mensen die wilden sponsoren zonder soep te ontvangen, omdat ze bijvoorbeeld te ver wonen.

Het blijft een beetje gek en spannend eigenlijk. Ik vind het dus nog steeds een beetje ‘raar’ om te doen. En tegelijk ontroeren reacties me en geeft het plan me wat energie. Bovendien kijk ik enorm uit naar het midweekje vakantie en is dit plan ook beginnen horen bij het uitkijken daarnaar. Het vakantietje is een soort doorbraak voor mij, omdat ik a. met de jongens op vakantie durf gaan, en dus iets onderneem zonder Dirk, b. Dirk rond de tijd van de vakantie ongeveer een jaar geleden weg is gegaan en c. ik ook jarig ben, daar. Een woelig jaar afsluiten met een konijn op schoot. Wie wil dat nu niet?

Soep op vrijdag! *

soep

De hoeveelheden wafels die ik ooit gebakken heb om met de vereniging voor mensen met een handicap waar ik in de begeleiding zat, op kamp te gaan… Ik wil er niet aan denken.

Maar het bracht me op ideeën.

Zoals wel duidelijk is, is in mijn leven als alleenstaande moeder weinig ruimte voor extraatjes. Soms heb ik het daar volledig mee gehad. En aldus heb ik nogal impulsief een midweekje vakantie gepland in de Paasvakantie (op een boerderij aan de zee), voor de jongens en mezelf.
Een visakaart is handig, die doet het altijd. ’s Avonds zat ik me al af te vragen wat ik in godsnaam gedaan had. En hoe ik er van ga genieten, wetend dat het eigenlijk best een hap is uit ons budget.

Er voor werken, dacht ik. Ik piekerde wat over waar ik goed in ben en wat ik zou kunnen aanbieden. Soep, dacht ik. Ik maak wel aardige soep.

Aldus ontstond het idee: soep op vrijdag.
Op drie vrijdagen, met name 20/2, 6/3 en 27/3 bied ik graag soep aan. Wil je graag onze vakantie sponsoren? Je betaalt 5 euro voor een liter volledige vegetarische home made prinsessensoep, met biologische groenten (per datum zal je kunnen kiezen uit twee soorten soep). Binnen een straal van 10km van Leuven lever ik aan huis, of we spreken af dat je het komt ophalen.
Per liter, geef ik graag 1 euro aan moeders voor moeders . Dat leek me wel symbolisch.

Ik zou heel graag 35 liter soep per vrijdag verkopen (dan haal ik mijn ingrediënten en kilometers er uit). Dat is 105 liter soep in totaal :). En ik vind het eerlijk gezegd reuze spannend of het gaat lukken. Uiteraard hou ik jullie op de hoogte via dit kanaal, ook van de gift die naar MvM zal gaan.

Dus bij deze een oproepje.
Wil je graag ons midweekje boerderij sponsoren, en daarbij ook iets geven aan het goede doel (moeders voor moeders)? Doe dan mee aan ‘soep op vrijdag’.

Wat moet je doen?
1. Stuur een mailtje aan prinsesopdekikkererwt@outlook.be.
2. Vermeld daarin hoeveel soep je wil bestellen (1 liter = vijf euro, waarvan 1 euro voor moeders voor moeders).
3. Vermeld welke vrijdag je graag soep wil: 20/2, 6/3 of 27/3.
3. Vermeld of je de soep graag wil laten leveren (voor 15 uur ’s middags, in een straal van 10 km rond Leuven) of wil ophalen tussen 20 en 21u. * Mensen die te ver wonen, mogen altijd de UPDATE hier onder lezen.
4. Dit oproepje mag ook verspreid worden :).

UPDATE (7 februari 2015): met dank aan de onderstaande reactie van Jolien, schaaf ik nog wat aan het plan. Als je te ver woont, maar toch wil steunen, mag je me een mail sturen.
Ik ga een vereniging zoeken die liters soep wil uitdelen aan mensen in armoede. Je kan dus een liter soep ‘weggeven’, en in één klap dus Moeders voor Moeders én onze vakantie steunen.

En dan maar hopen dat het niet in de soep loopt ;), om met een flauw mopje te eindigen.

Een dag uit het leven van Prinses en cO: begin februari 2015

Na het lezen van het blogboek, heb ik besloten een aantal ‘reeksen’ te maken. Dit is de eerste. Telkens in het begin van de maand beschrijf ik een dag. Een dag uit het leven van Prinses en cO. Het lijkt me zelf vooral erg leuk om al die banale dagen na elkaar te lezen, na verloop van tijd, en de verschillen en evoluties waar te nemen.

De vorige dagen uit het leven van Prinses, waren weekenddagen of vakantiedagen. Alleszins dagen met twee kleine jongetjes. Vandaag beschrijf ik een dag waarop ik aan het werk ben. Ik werk o.a. als adviseur.

07u30. Aaah, luxe. Uitslaapdag! Ik mis de jongens verschrikkelijk, want vannacht moest ik voor het werk blijven logeren in Nederland. Ik heb een vast adresje, waar ik nu de wekker nog één keer op snooze druk, alvorens op een drafje te douchen, mijn haar op te steken, me aan te kleden, een sojamelkje te drinken en naar de bushalte te spurten.

08u16. Net op tijd. Ik neem de bus naar het station.

08u42. Met een koffie van de Albert Heijn to go, zoek ik een plekje. Ik haal mijn mapje met papieren boven voor de besprekingen die ik vandaag heb. Nog even zoeken naar een document op mijn computer… Nederlandse treinen zijn uitgerust met internet. Soms irritant traag, maar ik ben in staat mijn e-mails door te nemen en wat dingen op te zoeken. Dank, NS. Eenmaal in Rotterdam haal ik een broodje in Hema, en stap ik de metro op.

11u00. Eerste gesprek. Het is een eindgesprek met een beleidsmedewerker die een cursus van mij gevolgd heeft. Ik vind het erg boeiend de evolutie te zien die mensen doormaken, vanaf de eerste keer dat we elkaar ontmoeten, tot op het moment van het eindgesprek. Dit verhaal is alleszins nog niet ten einde, maar dat is het onderwerp van de gesprekken van vanmiddag.

12u40. Een snelle lunch. Ik ga aan de grote tafel zitten waar verschillende mensen van de organisatie samen lunchen, en geraak in een gesprek verwikkeld over het verschil tussen België en Nederland want werken als moeder betreft. In Nederland is een voltijds werkende moeder eerder zeldzaam, en er worden luidop vragen gesteld aan vrouwen die voltijds werken en moeder zijn. De nieuwe baan die ik aangeboden heb gekregen is alleszins niet voltijds, omdat ze er van uit gaat dan ik dat als moeder niet wil. Ik moet onderhandelen om een grotere aanstelling te krijgen, en dat terwijl ik recent nog met een vriendin in België sprak, die me vertelde dat ze waarschijnlijk geen kindje meer bij kunnen ‘nemen’ omdat ze van haar baas niet deeltijds mag gaan werken en ze haar droomjob niet wil opgeven. Gekke wereld.

13u00. Een vergadering over verdere samenwerking. Er staan een aantal projecten op stapel. Ik word o.a. gevraagd om mee na te denken over een studiedag voor 2000 mensen. Slik. Ik ben kleinere groepen gewend… Ik noteer na de vergadering wat me te doen staat, en dat is in eerste instantie de offertes maken voor de samenwerking. Ik vind dit een moeilijk gedeelte. Mijn uurprijs is hoog en ik heb hem niet zelf gekozen, noch krijg ik het geld op mijn rekening. Was het maar zo :). Maar ik moet dus wel een offerte sturen met bedragen op waar ik zelf even van met mijn ogen knipper. Soms heb ik het gevoel dat ik maar wat doe, naar best vermogen uiteraard. Maar dat iemand anders die uurprijs meer waard zou zijn. Ook voor de voorbereiding bijvoorbeeld moet ik rekenen, terwijl ik me altijd afvraag of iemand anders het niet sneller of efficiënter zou kunnen. Ik probeer er echter zo zakelijk mogelijk over na te denken en me zo professioneel mogelijk op te stellen. Na de vergadering beantwoord ik nog snel wat mails, en ga ik weer op pad.

17u00. Ik ga nog even thee drinken bij de vrouw van de B&B waar ik in juni gelogeerd heb (juni Rotterdam). Ik heb contact met haar gehouden, omdat haar verhaal over borstkanker me erg geraakt had. Het is fijn haar terug te zien, en ook haar kindjes die weer wat gegroeid zijn. We drinken thee en aperitieven, en ik ga weer op stap.

20u00. Tram, trein, bus. Weer op kantoor. Het is uitzonderlijk (nu al vanaf november geleden) dat ik twee nachten na elkaar in Nederland moet blijven, maar door mijn ziekte van vorige week heb ik wat overlegmomenten moeten verzetten en kan het even niet anders. Ik mis de jongens. Wat raar toch, dat ik me thuis zo vaak gefrustreerd voel omdat ik geen moment rust heb met de jongens en tegelijk ook nergens toe kom, en dat ik me hier dan zo leeg voel omdat ik hen mis, terwijl ik wel even de ruimte heb om stevig door te werken. Ik probeer er niet te veel aandacht aan te besteden, besef van mezelf ook dat ik weer in een fase van grote vermoeidheid geraakt ben en dat ik dan sowieso wat trager ben, twijfel aan dingen en blijf hangen in verdrietige gevoelens. Ik merk het ook fysiek: mijn fibro speelt op en uit zich in gewrichtspijnen, ik lijk wel kreupel als ik loop omdat mijn bekken vast zit, en mijn temperatuur haalt nauwelijks 35 graden.
Ik maak een begin met de offertes, vraag nog wat gegevens op en leg alles klaar voor morgen.

Onderweg naar buiten denk ik weer aan de jongens. Vaak lijkt er zo een tegenstelling te zijn tussen kiezen voor werk als vrouw of kiezen voor moederschap. Ook ik ervaar het vaak zo, alsof ik voor mijn werk kies als ik met pijn in het hart een studiedag ga geven op een woensdagmiddag die ik vrij had gepland met de jongens. Maar in mijn geval is het alleszins zo dat ik werk voor de jongens, mijn werk is onze enige bron van inkomsten en voorziet ons drietjes van wat we nodig hebben. Ik doe het dus voor hen, maar het voelt soms alsof ik een egoïste ben die haar eigen ambities boven het welzijn van de kinderen stelt. En anderen reageren soms alsof ik dat ben. Zo raadde een vriendin me recent aan om gewoon in het onderwijs te gaan, zodat ik enkel moet werken als ze op school zitten en niet meer ’s nachts weg blijf of hen in de vakantie naar de opvang moet sturen. Jammer genoeg is voor de klas staan mijn roeping niet. Ik wou zelf ook heel graag dat mijn baan makkelijker te combineren was met de zorg voor de jongens, maar ik doe het wel voor de jongens. En ook voor mezelf, want dit is waar ik goed in ben en wat ik graag doe. Zo vaak heb ik het gevoel dat er maar weinig leuke dingen overblijven in mijn leven, weinig momenten die onbezorgd zijn of gewoon leuk. Weinig van wat ik zelf wou. Mijn baan is iets dat ik wil, maar de prijs die ik er voor betaal, is hoog. In vermoeidheid, in organisatie, in de jongens missen, in twijfelen of ik er goed aan doe.

22u30. Twee bussen later (op hoeveel voertuigen heb ik gezeten vandaag?) ben ik op mijn logeeradres. Ik luister nog een paar minuten naar een luisterboek, maar voel dat de slaap me gaat overvallen. Ik knip het lichtje uit. Als ik morgen nog even stevig doorwerk, kus ik ’s avonds rode warme kinderwangetjes…

Voor de vorige dagen uit deze reeks, ziejanuari + december + november.

Kwetsbaarheid

Intussen weet ik het wel. Vermoeidheid is nergens goed voor. Toch niet voor mij. De veerkracht die ik heb ontwikkeld intussen, verschrompelt erdoor.

Helaas weten de zonen dat niet. Dat vermoeidheid de vijand is. Vooral niet als ze ziek zijn. Dan roepen ze er ’s nachts rustig op los, of hernemen ze hun geweldige gewoonte om om vijf uur wakker te worden. Voor echt, ja, om op te staan.

En zo komt het dat ik hier zit, met mijn ziel onder mijn arm.

Vanochtend was er een lange reis naar het werk. Alles wat mis kon gaan, ging mis. Toen ik er eindelijk was, had ik er al een werkdag aan treinreizen opzitten, ongeveer. Mistroostig had ik gedacht dat dat het thema van mijn leven een beetje is: heel hard mijn best doen en amper vooruit komen. Ik moest om die gedachte ook wel wat om mezelf lachen. Het drama droop er af. Maar soms mag dat een keer. Toch?

De laatste tijd ben ik er trots op dat ik sterker en zelfstandiger word. Dat ik de dingen zelf oplos, en niet naar anderen bel om raad of hulp. Dat ik mijn schouders er onder zet. Dat ik er weer sta.

En plots, vandaag, herinner ik me hoe fijn het is om kwetsbaar te mogen zijn bij iemand. Hoeveel lef het vraagt, ook. Hoe breekbaar het is om je van je kleinste kant te laten zien en toe te geven dat je het allemaal niet weet. Of dat je bang bent. Of moe. Of dat je gewoon even niets te vertellen hebt, dat je alleen maar wat wil zijn. Of dicht zijn.

Ergens in mijn hoofd wordt een doosje geopend met herinneringen aan kwetsbaar zijn bij Dirk. Het is lang geleden, maar ik voel iets van heimwee prikken. Ik sluit het doosje, want het hoeft nu ook weer niet te gaan jeuken.

De avond uitzitten. Nog wat werk verzetten. Hopen op een goede nacht. De teugels van mijn gedachten en gevoelens strak trekken. Weten dat het morgen wel weer beter zal gaan. Hup.

Bij het gevoel kwam er een herinnering aan een gedicht boven. Het is van Roland Holst, en ik deel het bij deze:

ZWERVERSLIEFDE

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind –
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie’ in de oude wind.

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder de wind in hulpeloos verdriet.

Wij zijn maar als de blaren in de wind
ritselend langs de zoom van oude wouden,
en alles is onzeker, en hoe zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind –

En laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en wijl wij same’ in ’t oude waaien zwijgen
binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

Veel liefde ging verloren in de wind,
en wat de wind wil zullen wij nooit weten;
en daarom – voor we elkander weer vergeten –
laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

In goede en kwade dagen

Getipt door mijn blogidool!

Als Fieke van de geweldige blog http://fiekefatjerietjes.wordpress.com/ me er niet op had gewezen, had ik het vast nooit gezien. Of later. Of had ik het pas gemerkt aan de bezoekersaantallen van deze blog die een stukje de hoogte in schoten (wat overigens een tendens is, de bezoekersaantallen per dag groeien nog steeds).

Wat had ik niet gezien?
Wel, dat Lilith van het zo mooie http://www.talesfromthecrib.be/ mij vermeld had als één van haar favoriete bloggers rond kwetsbaarheid, bij Femma: http://www.femma.be/nl/blog/artikel/kelly-deelt-haar-favoriete-bloggers-kwetsbaarheid .

Hoe je het ooit draait of keert, genoemd worden door je blogidool is altijd een compliment :).

Met haar inleidend tekstje zat ze er trouwens knal op. Hoewel ik wel eens wat receptjes heb getipt, wat huishoudinzichten en wat zelfmanagement-gedachten, kan je hier vooral een verhaal vinden over het leven als alleenstaande moeder. De grote verandering, het verdriet, het dagelijkse leven met de jongens, de reflecties over de kapotte relatie, de ups en de downs.

Handdoek in de ring gooien of veranderen?

Maar, en dit wil ik jullie niet onthouden, enkele weken geleden ben ik gestart met een holistisch traject om aan mezelf te werken. Niet inzoomen op de problemen, maar me afvragen wie ik ben, waar ik sta, waar ik naar toe wil, als mens, als moeder, als vrouw. Om in mijn kracht te komen (zie: 2015).

Een moeilijke periode in het leven ontsluit een schat aan inzichten over jezelf, over anderen, over de wereld. Het dwingt je om ofwel de handdoek in de ring te gooien – wat voor mij geen optie was door de twee schaapkes en ook wel voor mezelf – of om te veranderen. Te plooien, te buigen, te evolueren, te groeien, te veranderen. Ik heb vaak gevloekt, omdat het pijn deed. Soms veel meer pijn dan ik kon verdragen. Soms wou ik met mijn hoofd tegen een muur slaan om de gedachten te doen ophouden, héél even. Soms wou ik in bed blijven en er nooit meer uitkomen. Soms wou ik alleen maar gerust gelaten worden, en soms zat ik ’s avonds in een doodstil huis en wou ik alleen maar een stem horen. Soms betrapte ik me er op dat ik ’s ochtends in de crèche de leidsters van het werk hield omdat het vaak de enige volwassen mensen waren die ik zag op een dag. Soms moest ik vrienden opbellen met de vraag om nu alsjeblief te komen, omdat het me niet mee lukte, met de kinderen en vooral met mezelf, alleen. Soms zat ik Babybroer hysterisch huilend in bad te doen. En dan was er nog dat waasje van verdriet dat tussen mij en de wereld leek te zitten en dat ik nergens kon openscheuren.

Minder diep, minder lang en minder snel na elkaar

In de eerste sessie van het holistische traject, ging het over de ups en de downs. De goede en de kwade dagen. De holistische begeleidster tekende een curve, en legde me uit dat de downs geleidelijk aan minder lang duren, minder diep zijn en minder snel op elkaar volgen. En dat herkende ik meteen! In die fase was ik al aanbeland!
Erg fijn om te horen, dat dat zo werkt. Want ik was bang geworden door het gevoel dat ik telkens een terugval kreeg op het moment dat ik dacht dat het beter met me ging.

En ze leefden nog kwetsbaar en gelukkig

Dus lezers en Lilith. Ik schrijf verder. Vanuit mijn kwetsbaarheid. Eerlijk, naakt. Mijn ziel bloot. Maar dit verhaal gaat onderhand iets meer over ups, en iets minder over downs. Gelukkig maar.