Prinses hoort stemmetjes

Het was jaren geleden dat ik hem gezien had. Hij was weinig veranderd, ik veel. Mijn haarkleur, bijvoorbeeld. Het kind op mijn schoot, om nog een voorbeeld te geven. Hij zei blij te zijn me terug te zien, en viste een beetje expliciet naar mijn relationele status. Ik herinnerde me plots dat hij gescheiden was, enkele jaren geleden intussen. En vertelde hem kort over het alleen zijn met de kinderen. Hij gaf me drie complimentjes op rij, en een knipoog bij het afscheid.

’s Avonds probeerde ik er niet aan te denken. Maar soms trippelden mijn gedachten weg. In tegenstelling tot sommige andere mannen (zie mannen in de aanbieding) vond ik hem best interessant. En aantrekkelijk. Best aantrekkelijk eigenlijk.

Mijn wegtrippelende gedachten slopen langs hypothetische avondjes uit, avondlijke telefoongesprekjes en zelfs gezamenlijke nachten. Toen belandden de gedachten in een beeld van wij drie in een huis met hem en zijn twee grote kinderen, en dat we dan samengesteld gezin zouden moeten spelen. En ik schrok op: nee, nee. Zo’n verandering zou ons nu helemaal niet goed uitkomen. Alles valt wat op z’n plooi. Dan moeten we het écht niet opnieuw op z’n kop zetten. Ik riep mijn gedachten halt toe, en een stemmetje piepte dat we dan nog steeds wel leuke avonden konden hebben. En nachten, vulde het stemmetje grinnikend aan. Want niet met iedereen waarmee je date, moet je ook trouwen. Toch? Koest stemmetje, mompelde ik, koest.

De volgende dag zag ik hem terug, informeerde tussen neus en lippen even naar zijn situatie. Zijn gezicht klaarde op en hij vertelde me over zijn nieuw samengesteld gezin. Een uitdaging, maar wel fijn. *slik* Daar had dat stemmetje vanbinnen niet van terug.

Maar toch. Toch dacht ik: het zit in een erg klein hoekje. Was het een beetje anders uitgedraaid, zou dit een begin kunnen geweest zijn van iets. Iets dat onze beide levens zou veranderen. Iets dat me uit de situatie zou tillen die nu zo eindeloos lijkt.

En ik dacht terug. Aan dat andere kleine hoekje waarin ik Dirk had gevonden.
Als het die dag niet gesneeuwd had, dan…
Of verder terug: als ik die baan niet aangenomen had, dan was ik die dag waarop het sneeuwde niet op die plek geweest.
Als ik niet weg gegaan was bij mijn andere werkgever, had ik niet gesolliciteerd voor die baan.
Als ik voor die andere studierichting had gekozen, jaren eerder aan de universiteit, had ik ook die eerste baan niet gehad.
Enzovoort, enzovoort.

De dingen in ons leven die een erg diep spoor trekken, beginnen met een opeenvolging van gebeurtenissen die ook allemaal anders hadden kunnen zijn. Banale dingen, gebeurtenissen, keuzes.

Misschien, heel misschien, is er intussen ook alweer zo’n reeks bezig, in mijn leven. Een reeks waarmee ik uiteindelijk in een klein hoekje terecht kom, waar ik vind wat een nieuw diep spoor in mijn leven kan betekenen. Wie weet.