De ware liefde

Thee & troostvoer

Het is zo’n avond waarop ik het niet warm kan krijgen. Ik zet warme thee, struin de keukenkasten af naar alles wat zoet, ongezond maar troostend is. Ik schroei mijn keel als ik drink, en dat zit net op het randje tussen genot en pijn. Ik lees een stukje op Bieke’s blog en ben er even stil van.

De ware liefde

Ergens in haar stukje beschrijft Bieke wat de ware liefde allemaal doet, zoals om frieten rijden in de stad waar ze de tartaar vers maken. Ook schrijft ze over ontnuchtering.

Ik heb lang veel over liefde gedacht.
Dat de ware liefde de nukken van de ander verdraagt. Dat de ware liefde na drie dagen van zwijgen van die ander, om God weet welke reden, poogt om het gesprek aan te gaan, keer op keer op keer op keer op keer. Dat de ware liefde probeert om de ongenaakbaarheid die de ander steeds vaker en steeds langer in zijn macht kreeg, te doorbreken. Met een aanraking, met een woord. Met een brief in de keukenkast – tegen het koffieblik aan gepost. Vol angst en beven, want het kon zo’n mijnenveld zijn.
Ik dacht dat de ware liefde zich kenmerkte doordat ze niet opgaf. Doordat ze naar de buitenwereld toe de gordijntjes sloot, de vuile was binnen hield.

Kapot geanalyseerd

En ondanks de behoedzaamheid, ontploft het dan toch. En dan begint het analyseren. Wat zochten we bij elkaar? De ware liefde bleek een destructief patroon te zijn, waar de ene pool uit angst aanhankelijk en te verdraagzaam was, en de andere pool de poten van onder de stoel van die ene zaagde, wanneer het maar even kon. Omdat hij zichzelf ook niet zo groot en flink en stevig voelde als hij zou gewild hebben, en dan is het wel handig als er iemand naast je staat die klein is. Klein blijft. En die je kan neertrappen als die probeert op te staan.

Het analyseren duurt en duurt, en het begint soms op navelstaren te lijken. Er worden boeken gelezen, gesprekken gevoerd, dingen geschreven. Maar het is nodig.

Het groenere gras

En ook rondom sneuvelen er wat relaties, en koppels die twee jaar geleden nog straalverliefd op de bank zaten bij me met een zeemzoet verhaal over hun wonderbaarlijke eerste ontmoeting, vertellen nu – apart van elkaar – dat ze er te snel in gestapt zijn, omdat ze niet alleen konden zijn, omwille van wat ze geprojecteerd hebben op die ander, … Liefde als oorzaak of als lijm sneuvelt in elk van die analyses. Zinnen als ‘ik heb zijn behoeftes scherp aangevoeld en iets in mij wou daar aan tegemoet komen‘ klinken, in plaats van: ‘ik hield zo waanzinnig veel van hem‘. De magie heeft plaats gemaakt voor ontnuchterende inzichten, oorzaken en gevolgen.

En dan kijk ik eens goed rond naar de stabiele koppels die ik goed ken. Vanuit het buitenperspectief zie je dat ze elkaar een beetje klein moeten houden en wat moeten klem zetten in de rol die ze in de relatie hebben. Mannetje en vrouwtje spelen. Niets te gek, niets te anders, niets te nieuw, geen zotte dingen zoals eens twee dagen alleen op stap of een nieuwe baan die een grote verandering in het gezin zou teweeg brengen en het daarmee zou ontwrichten. En elke zondag bij de ouders en schoonouders op bezoek. Stabiliteit vraagt offers en snoeit groei.

Wat is waar?

Als alles kapot geanalyseerd is, is er niet veel meer om in te geloven. Niet in het verleden althans.

Momenten. Het station uitlopen met een bonzend hart en in de verte zijn krullen zien. Met spaghettibenen op hem aflopen, allebei niets kunnen zeggen maar eindelijk, eindelijk, die armen, die lippen. Gewekt worden terwijl je in een wirwar van dekens ligt, heel laat op de avond. Verlegen om naakt, terwijl er van verlegenheid een uur eerder weinig te merken was. Een bord eten voorgeschoteld krijgen en een glas wijn. Het bed dat opgemaakt wordt, de kussens opgeschud. De nacht die een eiland lijkt: het maakt niet uit hoe laat het is, want morgen bestaat niet. Fietsen in Zeeland met een erg bolle buik en bij het etentje later die avond ook een dessertje voor de baby nemen. Wandelen in het woud, zwijgend boterhammen met pesto en kaas eten en hete gemberthee met veel honing drinken. Een slecht moment hebben op het werk, een smsje sturen en een grapje terug krijgen.

Niets ervan voelt nog als ‘waar’. Het pijnlijke einde en de uitgebreide analyse, hebben er een waasje van ‘nep’ over gelegd. Een waasje van nep waardoor ik me naïef voel. Dom.

Niets meer om in te geloven in het verleden, maar ook zo weinig in de toekomst. Ik weet niet wat het is, liefde. Ik weet niet of het echt bestaat. Ik denk eerlijkgezegd dat het een sprookje is, waar we iets te graag in geloven. En in het beste geval een goede win-winsituatie van twee rustige mensen, die daar genoegen mee nemen.

Aangeraakt worden

Laatst kreeg ik een massage van iemand die overweegt ome en massage-opleiding te gaan doen en een proefpersoon zocht. Het was een man. Jonger dan ik en best leuk. Halfnaakt gaan liggen en wachten op die eerste aanraking van handen op mijn huid. Een ballon met herinneringen knapte open in mijn hoofd. Herinneringen aan aangeraakt worden, aan overgave, aan vertrouwen. En het besef dat ik al geruime tijd niet meer het gevoel ken van een slapend lichaam naast het mijne. Althans, een lichaam dat ouders is dan vier jaar.
Gemis ervaren. Want die magie krijg ik niet kapot geanalyseerd. Gelukkig zijn er ook zelden momenten waarop ik het me voor de geest kan halen. Hoe het was, hoe het voelt.

Wat overeind blijft

Ik maakte het flesje van Babybroer, dacht al deze dingen. Vroeg me af of ik ooit nog een keer kan geloven. En vertrouwen. Ik zit erg in mezelf, door de pijn die er was en het verdriet en de ervaring en al het navelstaren. Het wordt alleszins een lange weg naar buiten, als ik ooit al in staat zal blijken om al die beschermlagen die ik om me heen heb gebouwd, af te breken. Of toe te laten dat iemand er doorheen komt.

Wat overeind blijft? Geloof in een vorm van liefde. Eén die sterker is dan alles wat je kent en ook nog eens elke dag groeit. Het is de liefde van dat kleine plakkerige handje in het mijne, van samen met de Kleuterzoon in zijn bed verhaaltjes lezen en grapjes te maken over de dag, van Babyzoon die een stukje van zijn koekje in mijn mond stopt en me een kushandje toewerpt. En dan beseffen dat ik daar meer van wil. Veel meer. Een dochter, wie weet. Maar dan zal ik toch eerst in staat moeten zijn om mijn muren te slopen.

Advertenties

31 gedachtes over “De ware liefde

  1. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik mezelf niet was of ben in mijn relatie. Ja, ik doe water bij mijn wijn en soms heb ik heeeel weinig wijn, maar dat geldt voor hem ook. Ik heb ook na 20 jaar nog altijd het gevoel dat we het beste in elkaar boven halen. En dus zou ik zo opnieuw beginnen, met alle minpunten erbij…

  2. Lieve prinses,

    ik gun je van ganser harte een nieuwe relatie, met een soul mate. Je kijk op relaties lijkt me wat verbitterd (wat helemaal niet abnormaal is). Ik denk niet dat je in een goede relatie elkaar een beetje klein moet houden, en steeds voor het bekende, vertrouwde moet kiezen (nooit een weekend zonder elkaar of een spannende carrièremove…). Het je het boek van Dirk De Wachter over de liefde al eens gelezen? Liefde is niet te vatten, niet in positieve omschrijving, en niet in negatieve omschrijvingen.

    Ik wens je een liefde toe, waarin je niet klein moet gehouden worden maar groots mag schitteren!
    Marlies

    • He Marlies, wat lief en raak van je. Ik heb het boek van Rika Ponnet gelezen, waarschijnlijk kan ik beter dat van DdW eens lenen in de bib :).
      Daarnaast: er is eigenlijk geen enkele relatie in mijn nabije omgeving (waar ik dus voldoende dichtbij sta om iets over de relatie te kunnen denken), waar ik graag in zou zitten. Dat is voor mezelf ook best een ontnuchterend besef, dat gevoel ‘beter alleen dan zoiets’.

    • Spaghettibenen? Ik kan het me niet voorstellen en durf er niet eens op te hopen. Maar wie weet… Ik moest alleszins wel glimlachen om je reactie.

  3. Hey Prinses, vergeet niet: echte liefde komt er pas wanneer je eerst jezelf graag ziet. Heel graag ziet. Na zo’n destructieve relatie duurt het jaren vooraleer je opnieuw beste maatjes bent met jezelf. En eenmaal dit gebeurt, merk je dat je helemaal zo’n behoefte niet meer hebt aan die grote liefde die volgens mij wel bestaat maar, inderdaad, toch eerder uitzonderlijk is. En o ja, veel beter alleen dan in een relatie die niet OK of zelfs maar gewoontjes is. Er gebeuren zoveel leuke en goede dingen wanneer een mens eens een tijd lang alleen is. Toch?

  4. Ik ken het gevoel. Ik heb op hetzelfde punt gestaan in mijn leven.
    Liefde dwing je niet af. Liefde kun je niet faken. Ik dacht dat het mij ook nooit meer zou overkomen. Gewoon, een gelukkige relatie, een huwelijk, een toekomst sámen opbouwen.
    Alleen vond ik het ook prima. Ik was liever alleen dan dus een relatie aangaan uit eenzaamheid, of alle andere redenen die weinig met de liefde te maken hebben.
    Maar dit jaar ben ik alweer tien jaar getrouwd. Opeens was hij daar.

    En dan nog, ook al hou ik nog steeds heel veel van hem, en hij van mij, is dat geen absolute garantie op de liefde.

  5. Wat schrijf je dat mooi. Zo ontzettend mooi. Die mooie momenten zijn er geweest, en waren ook echt mooi. Ooit zal je ook als mooie herinneringen koesteren, en zal je terug spaghettibenen krijgen, en mooie momenten beleven. Keep the faith!! xx

  6. “En dan kijk ik eens goed rond naar de stabiele koppels die ik goed ken. Vanuit het buitenperspectief zie je dat ze elkaar een beetje klein moeten houden en wat moeten klem zetten in de rol die ze in de relatie hebben. Mannetje en vrouwtje spelen. Niets te gek, niets te anders, niets te nieuw, geen zotte dingen zoals eens twee dagen alleen op stap of een nieuwe baan die een grote verandering in het gezin zou teweeg brengen en het daarmee zou ontwrichten. En elke zondag bij de ouders en schoonouders op bezoek. Stabiliteit vraagt offers en snoeit groei.”

    Dit zie je toch compleet verkeerd, hoor… Ik zit in zo’n stabiele relatie, en dat brengt met zich mee dat ik geen zin heb in zotte nieuwe dingen, en al helemaal al niet de behoefte voel om twee dagen alleen op stap te gaan (ik mag het wel van manlief, maar waarom zou ik dat willen? twee dagen zonder hem?). We zijn gewoon gelukkig met ons leven zoals het is op dit moment. Waarom dan een nieuwe baan overwegen die ervoor zorgt dat we elkaar bijvoorbeeld minder zien? (man die bv. veel naar het buitenland zou moeten voor een nieuwe job).

    Nee echt, ik denk dat je dat verkeerd ziet (ofwel alleen maar gekke koppels in je omgeving hebt 🙂 ) maar in een normale, stabiele relatie, houd je elkaar niet klein. En ja, wij zien onze ouders graag en zij ons, dus we gaan met veel plezier bij hen op bezoek! En onze kindjes genieten daar ook van. Niemand doet dat met tegenzin, die bezoekjes.

    Welke offers brengen koppels als wij? En op welke manier kunnen wij niet “groeien”? Ik zou het niet weten 🙂

    Pas op, ik neem je niks kwalijk hoor, en ik hoop dat je ook ooit het geluk hebt een partner tegen te komen die je je mening doet aanpassen.

    • Dank voor je reactie, maar wat vreemd dat je er van uitgaat dat ik mijn mening ‘moet aanpassen’. Uiteraard verandert mijn mening voortdurend, verandering is de enige constante en ik heb me vast ook niet zo genuanceerd uitgedrukt, maar de kern van het inzicht dat ik wou verwoorden, hou ik toch.

      Ik denk dat elke situatie van grote verandering (of het nu het einde van een relatie is, of een andere soort verandering) die je uit je comfort zone schudt, naast pijn, het zoeken naar een nieuwe houvast, het zoeken naar een nieuw evenwicht, … ook een innerlijke groei en verandering met zich meebrengt.

      Vergelijk het met het krijgen van een kind wat je hebt meegemaakt: je wereld staat op zijn kop. Meestal is dit een blije gebeurtenis, maar het vraagt ook veel van je als mens en van een koppel, om in die nieuwe rol als ouders te groeien. Alles is anders geworden, de hele wereld is veranderd, en dat ‘schuurt’ soms, maar het brengt je ook zo veel. Een jaar na de geboorte van mijn eerste kind, was ik alleszins een ander mens dan een jaar voor zijn geboorte.

      Maar dat was een positieve verandering, er zijn er dus ook negatieve, zoals het einde van een relatie.

      Intussen ben ik ‘blij’ dat mijn relatie beëindigd is, want ik heb veel over mezelf geleerd, ik ben een pak sterker geworden en heb een heel andere opvatting gekregen van wat belangrijk is en wat niet in mijn leven. Ik heb op een punt gestaan waarop ik dacht ‘ik kan dit niet’, en ik heb gaandeweg geleerd dat ik het wel kon, maar dat ik er hard voor moest werken. Als persoon veranderen en sommige dingen loslaten die me hinderden, deed veel pijn en zorgde voor ongemak. Maar ik ben nu al op een punt waarop ik blij kan zijn met de evolutie die ik moest doormaken, al had ik er op voorhand niet voor willen kiezen. Ik herken de evolutie namelijk als groei.

      Dit is geen oproep om je relatie te beëindigen en eens te zien wat er gebeurt, maar ik zie wel een aantal mensen in mijn omgeving, die bijvoorbeeld binnen hun baan of binnen hun relatie binnen de comfort zone blijven en daar wel degelijk offertjes voor brengen. En ik weet intussen wat er buiten die comfort zone te vinden is en dat het soms niet slecht is daar doorheen te moeten.

      • En dat van die bezoekjes aan ouders was een voorbeeld, waarmee ik eerder vaste patronen van allerlei aard, bedoelde.

    • Ik merk bij mezelf nog een restje irritatie om deze reactie. Het ligt niet aan het feit dat jij een andere mening of andere beleving hebt. Integendeel: ik ben erg blij voor jou dat jij blijkbaar gelukkig bent in een stabiele relatie, een fijn gezin hebt en goede contacten met je ouders.
      Ik respecteer jouw ervaring en mening. Maar omgekeerd is dat niet het geval, in zinnetjes als ‘dat zie je toch verkeerd’ (tot twee maal toe) en in wat je op het einde schrijft: dat ik een partner tegen moet komen waardoor ik ‘mijn mening moet aanpassen’. Meningen kunnen verschillen én naast elkaar bestaan. En ik denk niet dat de jouwe minder is dan de mijne, of omgekeerd. Waarschijnlijk evolueert de mijne nog, zoals ik al zei is verandering de enige constante en probeer ik te evolueren door te leren van de dingen die ik meemaak en waar ik over nadenk. Dat wens ik jou ook toe, maar dat is uiteraard volledig aan jou en ik ga dus niet schrijven dat ik hoop dat je het geluk hebt je eigen mening naast die van een ander te kunnen leren denken zonder te zeggen dat de ander zich moet aanpassen of ‘verkeerd’ is.

      • Oh, ik weet dat ik in mijn antwoord klonk alsof ik de hele waarheid in pacht heb 🙂 en dat is natuurlijk niet zo. Maar je moet toch toegeven dat je in de blogpost wel heel denigrerend sprak over stabiele koppels? Als je zegt dat ze elkaar moeten kleinhouden en dat hun groei gesnoeid wordt.. Dat klinkt toch heel bitter en absoluut niet genuanceerd? Als die koppels zo ineen zitten, dan zijn dat toch geen goede relaties? Ik mocht dan toch zeggen dat ik vind dat je dat verkeerd ziet, dat er ook andere soorten relaties bestaan? Je klonk zelfs wat pretentieus in die alinea. Zo van: “ik heb die stabiele relaties helemaal door, ook al zit ik er zelf niet in.”

        Veralgemeningen zijn toch echt nooit correct? Als ik veralgemeen, dan zegt er in mijn omgeving ook altijd iemand dat ik verkeerd ben 🙂

        Pas op, natuurlijk mag jij zo denken over de liefde.. mijn vriendin deed dat ook nadat haar relatie was stukgelopen… maar zij zei dat ze na een tijd inzag dat ze met die denkwijze nooit echt gelukkig kon worden want dan moest ze wel vrijgezel blijven. Niemand wil bijvoorbeeld toch kinderen krijgen met iemand die hem/haar kleinhoudt, niet? Zou je zelf in zo’n relatie willen zitten, nee toch?

        (Ik besef trouwens dat ik nu weer klink alsof ik geen respect heb voor het feit dat je een andere mening hebt, en dat heb ik dus wel!, maar ik hoop toch echt dat jij ook op een dag iemand tegenkomt die fundamenteel anders is als Dirk en de koppels in je omgeving…)

      • Ha ik ben het helemaal eens met Prinses; maar ik zie ook Lena haar punt. Ik denk dat het allemaal wat afhangt van hoe je in elkaar zit, en te weten wat je gelukkig maakt.

        En daarvan bestaan zoveel schakeringen dat het moeilijk is om te veralgemenen. Ik kies ook liever niet voor de routine en voorspelbaarheid die andere koppels graag hebben. Maar zoals ik zei: it is what makes you tick…
        En Prinses heeft een punt dat heel veel mensen gewoon in de comfortzone van het koppelleven stappen en meedrijven met de stroom van het leven. En dat is helemaal okee. Maar het is haar goed recht om voor zichzelf iets anders en misschien bewusters te willen. En dat heeft ook te maken met het feit dat ze lang in een relatie heeftbgezeten die stabiel probeerde houden en die dat niet was. Dat onder ogen komem vereist ook een realistische kijk hebben op relaties van anderen.

        Wat ik ook deel met Prinses is het gevoel van dat ik met niemand in mijn omgeving wil ruilen van relatie – ook al zitten er hele goeie leuke koppels bij – maar ik ben gewoon blij met de mijne. Als dat niet zo was en ik wou ruilen, dan zat er iets niet goed en had ik al uit die relatie weg moeten zijn. Net zoals Prinses nu wellicht gewoon nog wat te vroeg is om ook de aantrekkelijkheid van stabiele(re) koppels te zien, daarbij in het midden latend of dat iets voor haar is.

        Een van mijn favorieten is dat relaties haute couture zijn: ze moeten perfect op jouw maat zitten en eer je daar bent vereist dat wel wat werk. Zoals iemand hierboven zei: uzelf graag zien is echt de basis. Alles kapseist op slechte fundamenten. Maar haute couture is ook wat er werkt voor u. En ik zou mensen in mijn omgeving alleen maar aanmoedigen om goed stil te staan daarbij en idd risicos te nemen die persoonlijke groei inhouden – het relatiegeluk ligt niet in het kleinhouden maar in het samen evolueren/veranderen en samen kunnen groeien in dezelfde richting.

        Enfin in de hoop niet als ne pastoor geklonken te hebben, veel liefs
        Ruth

  7. Goh, wat een immens boeiende discussie hier zeg. Ik ben het voor de volle 100% met Ruth eens. Jezelf graag zien is de basis en beide partners moeten hun eigen wonden, kwetsuren en ballast uit het verleden hebben verwerkt. En verder is het inderdaad voor elkeen anders, afhankelijk van ieders persoonlijkheid. Maar o, wat een geluk als je die perfect zittende haute couture-jas vindt. Dat moet fantastisch zijn. En dat, denk ik, is toch maar weinigen gegeven. Anna

  8. Geef het tijd, dat je momenteel niet echt positief naar relaties kan kijken is normaal, je linkt het namelijk zelf met niet echt aangename dingen.
    En de liefde? Ik denk dat we er soms te veel van verwachten, te veel ideale prins op het witte paard romcom toestanden. Het is niet altijd leuk, altijd leuk bestaat niet. Gewoon is al goed genoeg. Zoals Nick Cave, euh, Dirk De Wachter zegt.

  9. Wat kun je je goed verwoorden. Ik voel je pijn.
    En ik gun het jou, zoals ik het een ieder gun. Om een ware liefde te vinden. We hoeven het niet over alles eens te zijn, we can agree to disagree, en toch, of juist daarom van elkaar houden. Niemand is perfect, ook die prins op het witte paard niet. Daarom doen we afentoe wat water bij de wijn. Het beste wat ik je kan meegeven is; houd van jezelf. Een ander mag daaraan bijdragen en van meegenieten. Neerhalen is niet geoorloofd. Ik weet dat het bestaat. Het is er. En het vergt verdomd veel moed om je daar weer voor open te stellen. Zet hem op!

  10. Heel mooi bericht prinses.

    Ik heb zelf lang gewacht om me te “binden”. Ik heb me altijd afgezet tegen het idee dat een mens in een relatie moet terecht komen.
    Zo kon ik jong (14 jaar schat ik) meermaals fulmineren tegen mijn oma omdat die zich zorgen maakte omdat nicht X op haar 19 niet aan een lief “geraakte”.
    Op mijn 25e heb ik een geplande trouw afgezegd omdat ik niet overtuigd was van het ‘koppel-huisje-tuintje’ levensdoel.
    Ik heb veel relaties gehad, de ene wat losser dan de andere. Nooit samengewoond. Tot mijn kinderwens kwam opspelen. Toen ben ik mijn eerste liefje terug tegen het lijf gekomen en een paar maanden later woonde hij bij me in en 2 jaar later waren we getrouwd.
    Nog kon ik tegen bevriende koppels en mijn man ingaan omdat ze de wereld in “koppels” zien, iedereen op zoek naar/best af bij een partner. Ik ben de “alien” blijkbaar.
    Mijn leven was rijk toen ik alleen was. Ik had veel contacten, losse en diepgaandere, allen waardevol. In mijn gezin geef ik alles van mezelf om mijn man en kinderen mentaal en financieel niets te laten tekort komen. Tijd voor mezelf is niet mijn prioriteit.

    Gisteren biechtte mijn man een affaire op. Liegen, bedriegen, beschimpen en bestelen, dat is wat me de laatste jaren is overkomen.

    De ware liefde ? Volgens mij komen we alleen op de wereld en sterven alleen.

    Ik wil je niet pessimistisch stemmen, prinses ! Ik hoop voor iedereen op zijn ware liefde, ook voor jou.
    Maar ik kan me volledig vinden in wat je hier schrijft.

    • Ik ga me niet in de discussie mengen simpelweg omdat ik geen antwoorden heb op de grote relatievragen. Ik heb beide situaties meegemaakt. Een vaste relatie/huwelijk van 18 jaar en een single periode van 5 jaar. Op dit moment probeer ik, met vallen en opstaan, een nieuwe relatie op te bouwen. Het enige wat ik weet is dat ik steeds minder weet…
      Wat ik wel weet is hoe het voelt om de boodschap te krijgen die Natalie gekregen heeft. Mijn hart stopte even met kloppen toen ik het las. Natalie, veel sterkte!

  11. Begrijpelijk maar jammer dat je nu nog niet veel vertrouwen in relaties hebt. Ik hoop dat de dag dat dat anders is, niet ver van je vandaan ligt.

    Ik ben al 20 jaar samen met mijn lief, vanaf ons eindexamen. We zijn volledig vergroeid, maar ik ben ook heel graag zonder hem op stap en hij zonder mij. In onze vriendenkring zijn er meer van dat soort relaties en ook onze ouders zijn middelbare-school-liefdes die op die manier samen leven.
    Ik geloof daar wel in, dat je relatie zich ook vormt naar de voorbeelden die je krijgt. Ook negatief overigens, doordat je ziet hoe je het in ieder geval niet wil. Als mijn man vertelt over vrienden die van hun vrouwen niet mee ‘mogen’, is dat voor mij ook wel weer een goede reminder, dat ik daar niet in wil belanden, ook al vind ik het soms jammer dat hij er niet is.

  12. Ik voel de noodzaak om wat tegengewicht te bieden, na het negatieve bericht van hierboven. Pieke, het spijt me absoluut dat je een negatieve ervaring hebt opgelopen. Het lijkt mij de normaalste zaak van de wereld dat een negatieve relatie de kijk op relaties in negatieve zin beïnvloedt. Een goede relatie is volgens mij één die je (net zoals de ouder-kind relatie) wortels en vleugels geeft. Stevige wortels als basis, die je toelaten om er af en toe ook (alleen) op uit te vliegen en om (ook professioneel) hoge toppen te scheren. Dat ik er de laatste tijd wat minder alleen op uittrek, komt niet door mijn relatie, maar door de jonge kinderen 🙂 Ik durf er geen geld op te verwedden dat we binnen X jaar nog samen zijn (liefde is onvoorspelbaar) maar voor nu kan ik absoluut zeggen dat ik veel gelukkiger ben in deze relatie dan ik alleen zou zijn… En dat wens ik eigenlijk iedereen toe. Anderzijds wil ik niet zeggen dat een relatie het hoogste goed is. Als je gelukkig bent op je eentje, is dat ook perfect. Maar een eenzijdig negatief beeld van relaties strookt volgens mij ook niet met de werkelijkheid…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s