Prinses heeft naar de regen gekeken, met een kopje koffie in de hand

vrije tijd

Tijd zat
Over een week om alles te doen wat het afgelopen half jaar niet gelukt is

De week die was is voorbij gevlogen. Ik had vrij, om even tijd te nemen voor mezelf, voor dingen die moesten gebeuren, voor rust. Met een kindje op school en één in de opvang, zou er tijd zat zijn. Om bij te slapen. Om duizend achterstallige taakjes te doen. Om het vervolgboek van Getting things done te lezen. Om de garage op te ruimen. Om elke dag te oefenen met auto rijden (ja hoor, ik heb mijn voorlopig rijbewijs, de rij-instructeur zei me wel dat hij daarvoor zijn licentie kon kwijt geraken, erg bemoedigend). Om een nieuw bed mét glijbaan voor Kleuterzoon te kopen (wat nog een hele historie op zich werd, met het kopen van een bed van een malafide Rus via een tweedehandssite, waarbij er essentiële onderdelen ontbraken om het in elkaar te zetten). Om koffie te drinken met een dekentje op de stoel voor het raam, en naar de regen te kijken. Om Borgen III te zien (o jee, wat confronterend, die verhaallijn van Katrine die alleenstaande moeder wordt!). …
Nou, je ziet het waarschijnlijk al van ver aankomen: je kan niet alles in één week proppen. Zo werkt dat niet. Zeker niet met twee kinderen waarvan er ééntje op donderdag gloeide van de koorts.

Terug aan de slag
… Met gemengde gevoelens

Morgen ga ik terug werken. Met gemengde gevoelens. Ik zou nog veel meer tijd kunnen gebruiken. Hoeveel uren mijmerend voor het raam heb je nodig om te helen na een zware periode? Hoeveel momenten alleen met jezelf? Hoeveel dagdelen waarin niets en tegelijk vanalles moet? Hoeveel tijd die van jezelf is? Meer dan een weekje, alleszins.

Maar ook: houdt het ooit op? Zal ik – moeder zijnde, werknemer zijnde – niet altijd moe zijn, behoefte hebben aan rust, aan tijd voor mezelf? En is het nu éénmaal niet eigen aan deze tijden dat dat een enorme schaarste is, ook voor mensen die er wél met twee voor staan?

Bergen verzetten
… of regendruppels tellen?

De week is niet geworden wat ik er van had verwacht. Ik heb geen bergen verzet, heb geen uur extra geslapen en ik sta aan het eind ervan niet trappelend van energie aan de start.

Maar ik ben wel thuis gekomen na het wegbrengen van de kinderen, en ik kon rustig de afwasmachine leeg halen en daarna nadenken over wat ik eens zou gaan doen, in plaats van me naar mijn bureau te haasten.
Ik had wel tijd voor het klooien met het bed voor Kleuterzoon, met Staf die naast erg huishoudelijk ook erg praktisch en nauwkeurig blijkt te zijn. Zoeken naar onbestaande schroeven of waardige varianten, en met die queeste erg content zijn.
Ik had dagen waarop ik niet meer wist wat ik gisteren had gedaan, en ook niet wat ik morgen zou doen.
Ik had het inzicht dat die duizend achterstallige taakjes ook niet bepaald weglopen, en ze best ook nog een dagje kunnen wachten. Of twee.
Ik heb een lampje hersteld.
Ik heb voor het raam gezeten en de regen zien vallen.
Ik heb koffie gedronken bij die éne vriendin, en geluncht bij die andere.
Ik heb momenten gehad waarop ik geen flauw idee had hoe laat het was.
Ik heb afstand genomen, van de kinderen, van mijn werk, wat ruimte gaf voor mezelf.
Ik heb uren in de auto gezeten, met Klara luid op, en was dan helemaal in het moment en besefte dat mijn actieradius door het rijden behoorlijk uitgebreid is.
Ik heb alleen door IKEA gelopen, na er volledig zelfstandig en zonder ongelukken naar toe gereden te zijn, en plots gedacht: ‘Dirk, ik ben zo gelukkig zonder je’. En daar heb ik met mezelf een kopje koffie op gedronken, op dat feestelijke besef. Met een taartje, uiteraard.

Maar morgen is er weer het ‘echte leven’. Ik ben bang om weer verpletterd te geraken in die mallemolen, van huishouden, kinderen, werk. Om na twee dagen niet meer te weten hoe het ook alweer voelde om naar de regen te kijken. Maar tegelijk vind ik dat ik ‘flink’ moet zijn, dat vakantie niet het echte leven is, en dat het al gortig genoeg is geweest na drie weken vrij… Ik ga mijn tas maar eens klaar zetten, geloof ik.

Een dag uit het leven van Prinses & cO: 1 januari 2015

Na het lezen van het blogboek, heb ik besloten een aantal ‘reeksen’ te maken. Dit is de eerste. Elke eerste dag van de maand beschrijf ik mijn dag. Een dag uit het leven van Prinses en cO. Het lijkt me zelf vooral erg leuk om al die banale dagen na elkaar te lezen, na verloop van tijd, en de verschillen en evoluties waar te nemen.

nieuwe start

6u12.Babyzoon. Gelukkig nieuwjaar, jochie! Wil jij je flesje?‘ (*Babyzoon knikt enthousiast*) Ik strompel naar beneden. Gisteren om 22u30 in slaap gevallen op de bank, en een uurtje later naar bed verhuisd. Het vuurwerk om 12u stoorde me, maar de jongens sliepen er gelukkig doorheen. Ik was uitgenodigd bij lieve vrienden, maar had besloten dat ik te moe was om zo lang op te blijven en met de zonen uit logeren te gaan. En toen Babyzoon vannacht van ongeveer 2 tot 5 ‘feest’ hield in bed, was ik erg blij met de uurtjes slaap die ik al gehad had. Het valt me trouwens op dat een aantal mensen die ik ken, ook gekozen hebben voor hun eigen behoefte aan rust in plaats van het obligatoire oudejaarsavondfeest. Babyzoon krijgt zijn flesje. Even later is ook Kleuterzoon wakker, en gaan we in pyjama ontbijten.

Staf vliegt er flink in, ik moet gniffelen als hij op handen en knieën de restanten plasticine uit mijn tapijt probeert te stofzuigen.

9u00. Is het het tweede kopje koffie? Is het de start van een nieuw jaar, wat toch wel voelt als een nieuw begin? Ik weet het niet, maar ik heb plots een shot energie. Aan de slag! Babyzoon en Kleuterzoon aankleden, zelf in de douche én mijn benen epileren. Badkamer opruimen. Wasmachine vullen. Babyzoon voeden en in bedje leggen, en Kleuterzoon even ‘omkopen’ met een youtubefilmpje zodat ik kan poetsen beneden. Als ik het opruimrondje achter de rug heb, belt Staf aan, een goede vriend die ik al sinds mijn studies ken. Ik vertel hem dat ik nog even in een poetswoede verkeer en wil hem vragen even te wachten op de bank, maar besluit dan om te vragen of hij even kan stofzuigen, zodat ik met nat kan poetsen. Zo gezegd, zo gedaan. Staf vliegt er flink in, ik moet gniffelen als hij op handen en knieën de restanten plasticine uit mijn tapijt probeert te stofzuigen. Drie kwartier later zitten we als tevreden huisvrouwen aan de koffie. Mét chocola. Een nieuw jaar, een schoon huis (ok, de benedenverdieping dus).

Ik bedenk het cliché dat elke vrouw zo’n lieve huishoudelijk aangelegde homovriend zou moeten hebben, die zonder bijbedoelingen met de kinderen komt spelen, de stofzuiger ter hand neemt en een maaltijd op tafel tovert, waarbij de keuken netter is nà het koken dan ervoor.

13u30. Van poetsen krijg je honger. Staf maakt een heerlijke pasta met geraspte courgette en look, terwijl ik soep maak. Ik bedenk het cliché dat elke vrouw zo’n lieve huishoudelijk aangelegde homovriend zou moeten hebben, die zonder bijbedoelingen met de kinderen komt spelen, de stofzuiger ter hand neemt en een maaltijd op tafel tovert, waarbij de keuken netter is nà het koken dan ervoor. Kleuterzoon eet zijn bord leeg, ondanks de groenten. Babyzoon eet met plezier nog eens mee. En als we aan de koffie toe zijn komt er een vriendin langs. Gezellig.

15u00. We gaan het bos in met de jongens, maar het is bitter koud. De winter is mijn minst favoriete seizoen, het bos dat zo weelderig groen kan zijn in de lente en zomer, en zo uitbundig kleurrijk in de herfst, staat er maar kaal bij. We korten de geplande route in, en warmen ons thuis op met een kopje thee en een stukje fruit.

16u30. De jongens gaan in bad. Pret verzekerd! Staf en ik praten aan de rand van het bad, terwijl ze spelen en vechten. Fijn dat Staf er is om Babyzoon alvast mee naar beneden te nemen zodat ik Kleuterzoon relax kan wassen, afdrogen en helpen aankleden. Dat zijn normaal de stressmomenten, omdat Babyzoon er meestal in slaagt de badkamerkasten leeg te strooien (denk: ondergoed, washandjes, staaltjes zeep, …) en het toiletpapier af te rollen terwijl ik met Kleuterzoon bezig ben, waardoor ik gestresseerd mijn aandacht moet verdelen tussen Kleuterzoon en Babybroer, en Kleuterzoon het op een gegeven moment ook op een brullen zet omdat ik hem heel de tijd zeg om snel te zijn.

Ik herpak me, dek de tafel.

18u00. We nemen afscheid van Staf, na nog allerlei fantasiespelletjes met walvissen vangen. Het voelt een beetje leeg als hij weg is. Wat is het fijn om er een paar uren niet alleen voor te staan met de jongens! Ik herpak me, dek de tafel. Soep en brood. Om half zeven gaan we naar boven. Het avondritueel is wat lichter vandaag, omdat de mannekes hun pyjama’s al aan hebben. Dus schieten vooral flesjes en verhaaltjes over.

Ik merk dat het voortdurende gemaal in mijn hoofd een energielek was: waarom is hij weg gegaan, hoe zit hij in elkaar, had ik het kunnen weten, wat had ik anders kunnen doen, komt hij nog terug, …

19u15. Beneden. Twee slapende jongens boven. Ik heb er mij voor gehoed voornemens te maken, vanwege een soort wantrouwen na de moeilijke periode die achter (?) me ligt. Ik wil gewoon niet te veel hopen dat het nu beter gaat, om dan teleurgesteld te zijn als het terug moeilijk blijkt. Toch merk ik dat een aantal dingen goed gaan. Ik heb afstand van Dirk genomen, mentaal, fysiek. Ik merk dat het voortdurende gemaal in mijn hoofd een energielek was: waarom is hij weg gegaan, hoe zit hij in elkaar, had ik het kunnen weten, wat had ik anders kunnen doen, komt hij nog terug, … Nu mijn energie niet meer weg lekt naar hem, ben ik een pak energieker en kan ik terug langer opblijven ’s avonds (langer dan pakweg 20u), en ik heb het gevoel dat het knopje van mijn hoofd weer aan staat. Ik kan weer gestructureerder denker, en dat is erg lekker.
Maar terug naar de voornemens. Misschien ben ik er toch stiekem met een paar bezig. Ik probeer al een tijdje weer mijn huishoudstructuur te volgen, dus ik zet de timer op 15 minuten om op te ruimen en af te wassen, 15 minuten om me met de was bezig te houden en de strijkmand leeg te houden, en 15 minuten waarin ik willekeurige plekken in het huis op ruim, deze keer mijn eigen kleerkast. Het geeft veel voldoening dat dit gedaan is! (Meer lezen? huishoudsysteempje)

Ik had grote verwachtingen van mijn eindejaarsuitkering, maar die is er vliegensvlug doorheen gegaan.

20u15. Met een kopje thee ga ik nog wat rekeningen betalen. Ik had grote verwachtingen van mijn eindejaarsuitkering, maar die is er vliegensvlug doorheen gegaan. Aan onbetaalde rekeningen, zoals onderzoeken in het ziekenhuis, energie, CM, … Ik stort het laatste bedragje dat overblijft van mijn eindejaarsuitkering aan mijn ouders, bij wie ik schulden heb gemaakt om Dirk financieel uit de nood te helpen. Het bedrag dat ik hen nog moet betalen, ligt een pak boven mijn maandloon. Ik neem het besluit om vanaf nu gewoon een maandelijks klein bedragje af te betalen, in plaats van telkens een groter bedrag als ik geld ‘over’ heb, want eigenlijk heb ik dat nooit. Ik stel het in, en besef dat ik voor dit deeltje binnen vier jaar ‘schuldenvrij’ ben.

Haar idee is dat je niet je tijd moet managen, maar je aandacht.

21u00. Ik lees nog wat nieuwsbrieven door. Ik ben zelf dol op de nieuwsbrief van Heidi Does, die altijd interessante artikeltjes aanlevert over ‘slow working’. Haar idee is dat je niet je tijd moet managen, maar je aandacht. En dat inspireert me heel erg, aangezien wat op mijn bordje ligt aan taken als alleenstaande moeder mét een baan, me eigenlijk te veel is. In die veelheid kan ik verstrikt geraken waardoor ik niets meer doe. Door heel bewust een keuze te maken en mijn aandacht bij één taak te leggen, geraak ik daar uit. (Meer lezen? http://doesmindful.nl/mindfulnesstrainer-heidi-does )

22u00. Bed! Ik lees nog een paar bladzijden in het meesterlijke ‘White’ van Marie Darrieusecq, en val dan tevreden in slaap.

Voor de vorige dagen uit ons leven, zie novemberdag
en decemberdag.

Confituur!

happiness

Soms komt het allemaal zo mooi uit.

Dan heb je het laatste potje van de zelfgemaakte confituur van de buurvrouw omgespoeld, en komt er een vriendin langs met twee potjes home-made verrukkelijke rabarber-aardbei-confituur.

Dan heb je net bedacht dat Babybroer te weinig pyjama’s heeft, en ga je op bezoek bij vrienden die een tasje kleedjes in de gang hebben klaar gezet met – jawel hoor – een paar prachtige pyjamaatjes en precies zijn maat. (Met ééntje erbij dat licht geeft, yihaa!)

Dan staan er twee kommetjes soep in de koelkast, en belt er een hongerige vriend aan.

Dan heb je nog steeds geen winterschoenen, en heeft de tweedehandswinkel betaalbare en leuke laarzen, en ja, hoor, maatje 39!

Dan ben je verpletterd door vermoeidheid, en slapen de mannetjes netjes tot zeven uur.

Dan rijd je langs velden, beschenen door een magische winterzon, en doet de radio je dit cadeau:

(Kippevel!)

Dan ga je de jongens naar bed brengen, en kijkt de vriend die op bezoek is je aan en zegt: ‘ik word altijd zo blij van je kinderen’.

Dan durf je te denken dat alles je gegeven wordt op het juiste moment, als je maar open staat om het te ontvangen. En die gedachte koester je, ook al is ze zweverig. Dan weet je dat geluk je helemaal kan vullen, dat het niet wacht op de ideale omstandigheden of oplossingen of inzichten of grote stappen. En dat… Tja, dat is leuk om te weten.

Een mindere mama

Babyzoon & Kleuterbroer.

Heel vaak voel ik me een mindere mama. Ik denk dat ik altijd wel al twijfelde, aan mezelf. Toen ik met jou, Kleuterbroer, door de straten van de stad liep, jij in de draagdoek, ik net moeder, had ik altijd het gevoel dat ik een studente was die op een kindje babysitte. Maar jij was het kindje en ik was jouw moeder. Bij Babyzoon was ik al wat meer gewend aan het moeder-zijn, maar toch. Toch waren er van die momenten dat ik twijfelde. Elke dag, ja. Momenten dat ik naar mijn moeder belde als jullie ziek waren, om te horen wat ik zelf heel goed wist: dat jullie medicatie moesten krijgen, dat de koorts niet mocht stijgen, niet te warm toedekken, regelmatig gaan kijken. En er waren momenten dat ik van Dirk wou horen wat ik moest doen, terwijl ik het eigenlijk gewoon al deed. Of dat ik zijn plan voor de dag volgde, terwijl het mijne veel beter was.
Ik vond andere moeders ook altijd echter en beter. Die hebben lakentjes passend bij de pyjama’s van hun kindjes, allemaal nieuwe kleedjes (terwijl mijn jongens vooral tweedehands/gekregen spul dragen), ze hebben minder wallen dan ik, doen aan handwerk met hippe stofjes, ze hebben een geslaagd huwelijk en alles is schijnbaar onder controle. Ik ben eerder het type sorrymoeder en ploetermoeder.

Laatst bracht ik jou, Kleuterzoon naar een vriendje. Wat voelde ik me schamel, daar voor de deur van de grote villa, waar een bordje ‘advocaat’ (mama) en ‘dokter’ (papa) elkaar leken te willen verdringen. Daar stond ik, met warrig haar, een Baby met snot op mijn arm en in de regen, met een Kleuter die al drie woedebuien had gehad en écht niet van plan was zijn schoenen zonder morren uit te doen in dat huis waar geen enkel speelgoedje op de grond lag.

Of wat voel ik me ver van alles en iedereen, als een vriendin zit te vertellen hoe ze feest-outfits voor haar dochters bij elkaar heeft geshopt, terwijl ik zit te puzzelen met geld om voor Kleuterzoon eindelijk een groter bedje te kopen.

Maar kijk. Jullie liggen in warme bedjes, met warme, schone en ja, hoor, gekregen pyjama’s aan. Jullie buikjes rond van de pasta, waar Babyzoon na drie borden nog niet genoeg van had. Vandaag heb ik je hand vast gehouden, Kleuterzoon, toen je bang was. Ik ben een ridder geweest en een politievrouw.
Babyzoon, ik heb je vanavond al drie keer uit bed getild en rechtop gehouden toen je moest hoesten, kleine grapjes met je gemaakt, je rugje ingesmeerd met balsem en ik versta je woordeloos. Er is altijd verse soep in dit huis, en de grond is meestal bezaaid met speelgoed. Jullie kleedjes heb ik net aan de wasdraad gehangen, maar wat jullie morgen dragen ligt op de verwarming, zodat het al een beetje opgewarmd is voor ik jullie aankleed. De afwas is gedaan, de boekjes liggen op een stapel klaar om morgen weer gelezen te worden, en ik kus jullie vlinderzacht voor ik zelf ga slapen om jullie niet wakker te maken.

Als dat geen uitstekend voorbeeld van moederschap is, weet ik het ook niet meer. Toch, jongens?