Niet lullen, maar poetsen

Met de glimlach! Haha.

Met de glimlach! Haha.

Een tijdje terug was ik op bezoek bij lieve vrienden van me, waarvan de twee kinderen op ’t unief zitten. Ik had hen al een poosje niet meer gezien, en moest dus helaas updaten over de relatiebreuk en mijn nieuwe status als alleenstaande moeder. Marianne, de vrouw van het koppel, zei: ‘Maar het valt toch best mee, als ze naar school en naar de opvang gaan, heel de week?‘.

Nee,’ dacht ik. Maar ik had er geen argumenten voor. De opmerking bleef hangen. Ik voelde me een beetje een mislukkeling, en dacht dat ik – mits wat moed en goede organisatie – wel ‘beter’ zou kunnen. Zoals ze in Nederland zeggen: ‘Niet lullen maar poetsen‘. Stoppen met miepen, inzien dat het allemaal wel meevalt, en doorgaan dus. Kom op zeg, de kinderen zitten op school en in de opvang, dus ik kan werken en moet enkel ’s ochtends en ’s avonds wat energie in ze steken. Toch?

Net viste ik Babyzoon vanuit een plas braaksel die jammer genoeg niet enkel zijn bed, de grond, maar ook mijn bed had besmeurd. Ik keek even terug naar de week, en besloot: ‘Het valt gewoon niet mee. Punt.’

Kijk even mee.

Maandag
Ik moet vandaag werken bij onze Noorderburen, en ga om iets na zes de deur uit met zoals telkens pijn in mijn hart. De dag zit vol, met vergaderingen, afspraken, collega’s die even langslopen want het is de eerste dag sinds Kerst dat ik daar ben. Om 18u30 neem ik een kleine pauze om iets te eten. Het zakje fruit dat ik mee had genomen om gezonde pauzes te nemen, staat dan nog onaangeroerd naast mijn computer. Na het eten ga ik door. Om 21u45 schrik ik als omgeroepen wordt dat het gebouw gaat sluiten. Verdorie toch. Ik pak mijn spullen bij elkaar, en kom om 23u bij mijn logeeradres aan. Ik lees nog een verhaaltje uit ‘Broere’ van Bart Moeyaert, en val dan in slaap.

Dinsdag
Om kwart voor acht ben ik aan het gebouw waar ik moet werken. Het is officieel pas om 8 uur open, maar ik weet dat je meestal ook vroeger binnen kan. Ik heb pas ’s middags overleg, dus kan ik in de voormiddag goed doorwerken. Na het overleg van ’s middags heb ik een waslijst nieuwe taken die ik verwerk en inplan door middel van mijn Getting Things Done-systeem. Ik probeer de dingen die me niet veel tijd kosten, zoals informatie opvragen of iets opzoeken, meteen te doen in plaats van in te plannen. Op de trein naar huis werk ik door. Het laatste stukje van de reis doe ik met de auto, en om 21u stap ik het huis binnen. Waar Dirk en en fikse discussie op me wachten. Ik merk tijdens het gesprek dat ik strijdvaardig ben, ik sta recht voor hem, stevig op beide benen, kijk hem recht aan en verpink niet als hij me een slechte moeder noemt. Mijn argumentaties zijn helder en ik drijf hem een paar keer in het nauw met vragen die ik stel, opmerkingen die ik maak, of argumenten van hem die ik doorprik. Om 22u30 gaat hij, godzijdank. Ik merk plots dat ik honger heb. Hm, vergeten eten vanavond. Ik warm iets op, eet, en kruip in bed.

Woensdag
De nacht was vrij goed. Babyzoon was maar twee keer kort wakker, en ’s ochtends haalden we zes uur. Als de jongens op school en in de opvang zijn, begin ik te werken. Om 12u sta ik weer aan de schoolpoort. Ik bak pannenkoeken met Kleuterzoon, we eten, en ik werk nog even verder. Om 14u komt de babysit, die bij Kleuterzoon blijft terwijl ik Babyzoon ophaal en boodschappen doe. Dan kan ik met de gewone fiets in plaats van de bakfiets, ben ik sneller en moet Kleuterzoon niet mee de koude in. Bovendien heeft hij dan even privé-aandacht! Babyzoon huilt op de fiets van de kou, ondanks sjaal, muts, warm jasje en handschoenen. Als we thuis komen met de boodschappen, zitten de babysit en Kleuterzoon onder een dekentje boekjes te lezen. Mooi! Ik eet fruit met de jongens, en daar komt Staf. Hij komt het bed van Kleuterzoon maken. Babyzoon is heel huilerig, dus ik maak (zelfgemaakte) pizza en een slaatje met hem op mijn arm. Na het eten moet er nog wat aan het bed getimmerd worden, dus Kleuterzoon ligt er later in dan anders. Op het moment dat hij moet gaan slapen, barst hij in tranen uit. Hij wil niet in het nieuwe bed, hij wil zijn oude bedje. Ik geef toe, wil er geen druk op zetten. Even later plof ik naast Staf op de bank, we drinken koffie en hij vertrekt. Ik check de e-mails voor het werk nog eens, regel nog wat dringende zaken, ruim het huis op, zet de rugzakjes klaar, leg de kleedjes op de verwarming, haal de wasmachine leeg en vul een nieuwe. Om 23u30 lig ik in bed, wat opgedraaid van de dag.
Om 4u huilt Kleuterzoon, hysterisch. De emoties rond het nieuwe bed waren hem wat te veel. Hij wil bij mij slapen. Ik maan hem aan om stil te zijn voor Babyzoon. Kleuterzoon valt na een half uurtje terug in slaap, en hij snurkt. Ik probeer hem een paar keer te draaien in de hoop dat het beter wordt, en geef uiteindelijk mijn ambitie om nog te slapen op. Om 6u is Babyzoon wakker. Dan is het donderdag.

Donderdag
We komen te laat op school, omdat ik te moe ben om efficiënt te zijn, ondanks de goede voorbereidingen van de dag tevoren. Morgen beter, neem ik me voor. De werkdag gaat voorspoedig, al kom ik door allerlei regelwerk wat altijd erg banaal lijkt maar dringend is, niet aan mijn meer belangrijke taken toe. De mailtjes vliegen over en weer, maar op het einde van de dag heb ik o.a. de eerste voorbereidingen voor een studiedag getroffen. Ik haal Babyzoon op, en dan Kleuterzoon. Om 17u zijn we thuis, wat betekent dat ik vanavond nog wat werkuren moet presteren. De jongens zijn beiden in een rothumeur. We eten fruit, ik zet ze in bad, vervolgens kook ik, we eten en ze gaan slapen. Als ik om 18u15 kan beginnen met de avondritueeltjes, liggen ze er om 19u in. Maar vandaag lukt het niet, we geraken achter op schema. Ik lees het verhaaltje voor Kleuterzoon met hem in zijn nieuw bed, waarop hij besluit daar te slapen. Oef, een overwinning geboekt! Na bedtijd, zet ik mijn timer op drie kwartier: een kwartier voor het opruimen, een kwartier voor de was, een kwartier voor een extra taakje. Vervolgens vul ik de broodmachine, zet ik de rugzakjes klaar, leg ik de kleding klaar voor vrijdag, bereid ik het ontbijt voor. Het is 21u30 als ik aan mijn bureau ga zitten en de pc terug start. Als ik om 23u30 in bed wil kruipen, smst een vriend met de vraag of we even kunnen bellen, hij heeft slecht nieuws gekregen. Ik praat nog twintig minuten met hem, en ga naar bed. De nacht is woelig. Babyzoon heeft was hoestbuien.

Vrijdag
We zijn op tijd op school. Jihaa! Verder gaat de dag snel: werken, over de middag soep en de krant, met de timer strikt op 20 minuten. Dan verder… Ik haal de jongens op en zorg dat we om 16u30 thuis zijn, omdat Piet o.a. lakentjes komt brengen voor het nieuwe bed van Kleuterzoon. De zonen zijn in vrijdagavondhumeur (ze zijn moe!), dus het kopje koffie met Piet is gezellig, doch enigszins verstoord door kinderstreken. Ik ben erg dankbaar om de mooie dingen die we mogen gebruiken: kinderservies, donsovertrekken, een dons, een matrasbeschermer, hoeslakens, en heerlijke zelfgemaakte confituur! Wow, lucky us!
We eten spaghetti, en om kwart over zeven heb ik de mannekes in bed. Vanavond is het huishoudinhaalavond, want ik heb wat achterstand met strijken en stofzuigen. Ik zet er flink de pas in, want om 21u komt er een vriendin thee drinken. Tijdens ons gesprek, wordt Babyzoon een aantal keer wakker. Dat belooft voor de nacht. En inderdaad, door hoestbuien die heel de nacht doorgaan, doen hij noch ik een oog dicht. Ik voel me geradbraakt, ben erg geïrriteerd ten opzichte van hem rond 3u ’s nachts, en moet me inhouden om niet boos te worden. Om 5u heb ik weer mijn negatieve spiraal-gedachten, die meestal gaan over de onmogelijkheid van functioneren zoals ik het wil, in de gegeven omstandigheden. Ik slaag er in niet in die gedachten te blijven hangen.

Zaterdag
De dag schiet niet erg op. Ik zou in de late namiddag naar een vriendin gaan om mee te vergaderen over haar trouw, aangezien ik getuige ben, maar ik twijfel omdat ik geen minuut heb geslapen vannacht. Na mijn derde kop koffie kom ik wat boven water. Het duurt tot de middag vooraleer ik het georganiseerd krijg dat iedereen aangekleed is en het ontbijt afgeruimd wordt. Ik voel me erg misselijk door de vermoeidheid, en ben kouwelijk. Babyzoon slaapt slecht een half uurtje, omdat hij weer hoestbuien heeft. Streep door mijn rekening! Ik besluit toch naar de vriendin te gaan, en rijd voor het eerste over de Brusselse en Antwerpse ring. Het is een gezellig weerzien. Op de terugweg geraak ik in paniek op de Antwerpse ring, verdorie. Het is een heftige ervaring, waar ik fysiek en mentaal even van onder de indruk ben.
Om 23 kruip ik in bed, en smeek Babyzoon in gedachten om vannacht gewoon goed te slapen.

Zondag
6u30. Ik word wakker van Babyzoon die vrolijk tatert. Ik voel me herboren na een goede nacht. Vandaag ontbijten we samen met een vriendin met kindje, en gaan we met een andere vriendin naar het museum. Babyzoon eet heel de dag amper, hij weigert ook zijn flesje en heeft enkele keren diarree. Het had een teken aan de wand moeten zijn.
Na kinderbedtijd, heb ik weer een huishoudinhaalslag te maken. Ik zet mijn timer op 60 minuten, begin met de afwas, doe daarna het afval, sorteer het speelgoed, en stofzuig. Als ik de strijkmand aan het vullen ben en het strijkijzer klaar neem, hoor ik Babyzoon huilen. Ik vis hem uit een plas braaksel. Het half uur daarna gaat op aan kind kalmeren, lakens afhalen, kind omkleden en wassen, kind te drinken geven, bedje terug opmaken, vloer poetsen, wasmachine vullen, kind te slapen leggen. Ik bel naar Dirk om te checken of ik voor morgen hulp kan verwachten, want ik moet werken en weet niet of Babyzoon naar de opvang kan. Nee, geen hulp te verwachten. Ik kan er niet aan doen dat ik wat bijtend zeg dat ik vast erg pedagogisch incompetent ben, maar dat ik er wel ben voor mijn kind als het mij nodig heeft. Ik leg zelf de telefoon in, woest. Mijn hoofd maalt. Hopen dat hij morgen beter is en hem wel wegbrengen? Hoe ga ik dat toetsen? Als hij eten kan binnen houden? … Ik ben zelf plots ook erg misselijk, waardoor ik bang word dat ik ook ziek ben. Ik denk aan Marianne en haar opmerking, tik dit stukje. Het valt gewoon niet mee. Of het is alleszins toch meer dan een kwestie van moed en organisatie. En dan denk ik: ‘Niet lullen, maar poetsen‘. Strijken in dit geval. En dan bedtijd. Het wordt vast een nacht vol verrassingen.

Advertenties

16 gedachtes over “Niet lullen, maar poetsen

  1. Jongne! “Het valt best wel mee”. Ja tuurlijk. Uhu. Dat ziede van hier, als full-time werkende met twee kinderen.
    Luister hé, op tinternet probeer ik mij niet teveel te moeien of te gooien met ‘goed advies’, maar ik ben fier op u, dat ge recht stond tegen Dirk.

    Buckle up honey and stand your ground, don’t let them get you down.

  2. Wat een verhaal! Ik ben blij dat die week erop zit voor jou. Hopelijk nu beterschap!

    En sorry hoor, maar die opmerking van die ‘vriendin’? Het is duidelijk dat die al heeeeeeeeeel lang zelfstandige kinderen heeft. Ten eerste is dat overduidelijk niet waar (en ik heb dan maar 1 kind én een partner). Ten tweede: Jezus, wie denkt ze nu te helpen met zo’n opmerking?

    En zoals hierboven: goed gedaan, met je hakken in het zand tegen Dirk! Trots op je!

    • 🙂 Dankje. De week was een soort ‘standaard week’, alleen met in het weekend meer activiteiten dan gewoonlijk. Maar dat Babyzoon ziek wordt is ongeveer wekelijkse kost, en die nachten zijn ook nogal standaard…

      • Zo jammer dat Babyzoon zo vaak ziek is. Heb je een idee waar het aan kan liggen?

        En tja, die nachten… I can relate, helaas 😦 (maar ik wil me niet eens inbeelden wat een wrak ik zou zijn als ik die alleen moest doen)

  3. Als verzachtende omstandigheid voor de lieve vriendin zou ik zeggen: “een mens vergeet snel hoe het was”
    Mijn dochter is 14. Ik heb de eerste 2 jaar van haar leven geen enkele nacht doorgeslapen. Als ik dat nu vertel aan ouders van jonge kinderen vraag ik me zelf af hoe ik dat gedaan heb.
    Ik paste onlangs op het dochtertje van een vriendin. Een braaf kind van 5. Hoe lastig kan het zijn? Tegen ’s avonds was ik hondsmoe en dacht ik hoe snel vergeet een mens hoeveel werk erin kruipt.
    Die gedachte troost me als ik weer eens midden in een puber-landmijn trap 🙂

  4. Kleine kinderen, kleine zorgen, elke dag kreeg ik die opmerking van collega’s. Zo een opmerking kan de druppel zijn na jaren chronisch gebrek aan nachtrust. Ze bedoelen het zo zeker niet?! Als je met ouders praat die in dezelfde situatie zitten, dan moet je je zin zelfs niet afmaken, zij ‘voelen’ gewoon die vermoeidheid en hulpeloosheid. Wij zijn met de kids gepasseerd bij homeopaat, osteopaat, huisarts, … soms tijdelijke oplossingen. Je leeft precies op automatische piloot. ‘Probeer’ jezelf te verzorgen want niemand kan het voor jou doen. Ik ben vorig jaar gecrasht en gepasseerd bij osteopaat, therapeut, mindfulness, yoga, bijscholingen vd cm (zijn betaalbaar), kine voor ademhaling nalv hyperventileren, neuroloog en hersenscans na aanhoudende migraines, bloedonderzoeken reuma na gewrichtspijnen, gezondheidsarts in Nederland voor uitputting vd bijnier. Nu gaat het beter. Maar daar kruipt tijd in, geld en energie. Hopelijk geraak je stilaan uit je put. Verzorg jezelf. En als je hulp nodig hebt, met eender wat, lanceer een oproepje via je blog. Niet alleen vr de structurele problemen, maar ook voor de banale. Succes!

  5. Ervan uitgaande dat jouw vriendin over het algemeen een redelijke, invoelende, aardige vrouw is (neem aan dat het anders geen vriendin was) is er duidelijk ook goed nieuws: op een of andere manier ligt het binnen het vermogen van mensen te vergeten hoe deze jaren zijn – of er in elk geval met een ander gevoel op terugkijken.

  6. Ik ga niet snel van slechte bedoelingen van mensen uit 🙂 maar ik snap dat zo’n opmerking niet leuk is voor jou. Probeer in je achterhoofd te houden dat mensen andere normen en verwachtingen hebben, en ook dat mensen snel iets vergeten. Bijvoorbeeld: toen mijn dochter pas geboren was, waren mijn man en ik een maand lang elke dag thuis. Met twee dus, om op één baby te letten. Onze dagen zaten eivol, echt waar. Ik had voor niks tijd. Nu vraag ik me af hoe dat kan. En toch was het zo.
    Wat telt is hoe jij je bij de dingen voelt, niet hoe iemand anders daarover oordeelt. Ik denk trouwens dat er wel meer mensen zijn die de week die je beschrijft wel echt zwaar zouden vinden, mezelf inclusief.
    Hopelijk is de week die nu volgt, wat lichter. Ik duim mee voor voorbeeldige zoontjes, geen bacillen, genoeg slaap een een huishouden dat zichzelf regelt ;-).

    • Haha, met ééntje van je wensen zou ik al content zijn :).
      En die dagen met een iniminibaby, die vliegen voorbij he. Geen idee wat ik toen allemaal deed, maar de dagen zaten inderdaad ook propvol.
      Ik ben niet kwaad op Marianne, ik snapte het alleen op dat moment ook zelf niet zo goed: dat mijn kinderen overdag uitbesteed zijn en dat ik de dingen toch niet beter op de rails heb. Maar na een week als deze zie ik in hoe dat komt.

  7. Als ik dit lees, denk ik, ben ik blij dat ik geen jonge kinderen heb, of mag ik dit niet denken? Alleen zou ik het in ieder geval niet kunnen, toch zeker niet in combinatie met werken. Sterkte, en alle respect.

    • Je mag alles denken. Ik ben blij dat ik wel jonge kinderen heb :), maar alleen zijn met jonge kinderen is niet zo’n aanrader :).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s