Prinses heeft een paniekaanval

De processie van Echternach
… Maar dan met een bolide

Het leren autorijden is een verhaal van lange adem bij mij. Mijn laatste rijles een maand geleden, is geëindigd in een discussie van een uur met de rij-instructeur, of het dus al dan niet verantwoord was om mij met een voorlopig rijbewijs (18 maanden) de weg op te sturen. De Frits, want zo heet de rij-instructeur, heeft het me uiteindelijk gegeven, mompelend dat hij daar zijn licentie voor kon kwijt geraken. En bij het afscheid keek hij me smekend aan, en zei: ‘Gebruik het niet, gebruik het alsjeblieft niet.’

Nu, ik ben niet bepaald onbezonnen, ik ben een moeder van twee. Ik heb hem ook niet proberen overtuigen, maar ik heb hem wel om argumenten gevraagd waarom ik geen rijbewijs zou krijgen. En die had hij niet. Daar kon ik niet goed tegen. Het leek op een subjectieve beslissing, op willekeur. Hij kon me niet vertellen wat ik anders moest doen om het voorlopig rijbewijs wel te krijgen. Dus kreeg ik het, after all.

Grenzen verleggen
aan 95 per uur op de rechterrijstrook

Sindsdien tuf ik rond in mijn oude, gekregen bolide. In het dorp hier en de omgeving. Naar de Colruyt en terug (o, wat geweldig dat dat geen bakfietsaangelegenheid meer is!). Op secundaire wegen. Bij dat laatste viel me al meteen op dat ik makkelijk een uur doe over een ritje van pakweg 30 kilometer. En dat triggerde het verlangen om de autostrade te leren gebruiken, wat me lukte, en bij uitbreiding: de Brusselse en Antwerpse ring.

En dat heb ik vandaag gedaan. Na een slapeloze nacht doordat Babybroer gehoest heeft van 21u ’s avonds tot 6u ’s ochtends. Met braken van het hoesten en al.

De heenweg ging goed. Het was namiddag, de zon scheen. Ik kon alles vrij goed overzien. Ik was ‘die irritante’ die 95 bleef rijden op de rechterrijstrook, maar hee, dat is perfect reglementair. Euh, toch?

Rauwe paniek
Over een olifant die zich nestelt op je borst

Tegen de terugweg had ik opgekeken. Het zou donker zijn, en daar maakte ik me zorgen over. Ik reed richting Antwerpse ring, en toen ik de laatste afrit voor de ring gepasseerd was, en wist dat de enige optie nu was er overheen te rijden, kreeg ik een kanjer van een paniekaanval. Ik ben niet iemand die paniekaanvallen heeft, ik heb geen angststoornis ofzo. Maar het is met een paniekaanval als met een wee: het is je onbekend, je kan je niet voorstellen wat het is, maar je weet dat je er één hebt als je er één hebt. Man, man. Heel mijn lichaam verstijfde, het was alsof er een olifant op mijn borst zat, ik kon niet meer ademen en het leek alsof ik ging braken. Mijn waarneming werd een soort ‘tunnel’-zicht, wat het gevoel in paniek te zijn terug voedde. En toen ik het gevoel had uit elkaar te zullen spatten van angst, werd ik zo slap als een doek. Maar: ik reed gewoon door. Omdat er geen andere optie was.

Wat vreemd was, is dat ik niet aan mijn kinderen dacht op dat moment. Er was gewoon alleen maar angst, van het rauwe soort.

Thuiskomen op de noordpool
en beseffen dat je zelf je olifanten de baas moet worden

En net kwam ik thuis. De verhouding tussen mij en Dirk heeft op dit moment een noordpool-karakter, omdat ik hem uitgelachen heb toen hij mij pedagogisch incapabel noemde als moeder en hem verteld heb wat ik op dit moment echt van hem denk. Maar ik kwam dus thuis. En ik dacht: ‘ik ben nu al zo veel sterk geweest. Nu wil ik even in elkaar zakken en dat iemand me dan gewoon even vast houdt.’. Maar ik zakte niet in elkaar, en niemand hield me even vast. Ik liet Dirk uit, en deed verder. Met sterk zijn. Al zie ik in de spiegel dat elke tint kleur uit mijn gezicht verdwenen is. En naast de gewaarwording van een paniekaanval vandaag, heb ik dus ook de gewaarwording van het missen van een partner. Niet Dirk, maar iemand waar wat warmte te halen valt. Iemand om even tegen aan te schurken. Iemand waar je niet sterk bij moet zijn. Iemand die vertrouwd voelt. Een drama is het allemaal niet, en ik ben niet triest ofzo. Ik neem het waar, de paniek en de behoefte aan twee armen. En beiden verrassen me.
Op een gegeven moment in de auto vroeg ik me wat klagerig af waarom ik alleen door die paniekervaring moest. En toen bedacht ik dat dat vast volwassen zijn is. En dat de inzet is van heel de levenscrisis die ik nu doormaak: dat mijn eigen neiging op anderen te steunen vervangen wordt door de ervaring dat ik het zelf doe en zelf kan, er sowieso zelf doorheen moet. De kinderen opvoeden. Werken. Het huishouden. De Antwerpse ring. Een belangrijke vergadering. Er is geen partner meer om naar te bellen en te vertellen hoe bang ik ben. Ik moet mijn rug rechten, die olifant wegjagen, en het gewoon doen. En blijkbaar lukt dat. Aan 95 per uur, en voor de zekerheid toch maar op de rechterrijstrook.

Nou, Babyzoon. Ik heb een volledige nacht slaap verdiend. Wat denk jij ervan?

Advertenties

27 gedachtes over “Prinses heeft een paniekaanval

  1. Op de Antwerpse ring met een voorlopig rijbewijs, alleen in de auto!! Je zou voor minder een paniekaanval krijgen 🙂 Toch maar ferm dat je dat gedaan hebt! Ik duim voor die volledige nacht slaap!!

    • Oeps, nu denk ik plots dat ik misschien wel iets totaal onverantwoord heb gedaan door met een voorlopig rijbewijs en zonder veel ervaring de Brusselse en Antwerpse ring te doen :), na een nacht zonder slaap.

  2. Ik heb ook al even mijn rijbewijs, maar de Brusselse en Antwerpse Ring zijn ook niet bepaald mijn ding. Straf dus, dat je dat durfde!
    De paniekaanval is natuurlijk minder fijn. Maar misschien helpt het dat je die goed doorstaan hebt (er is niks misgegaan, de kinderen en jij zijn heelhuis thuis geraakt) om het de volgende keer sneller te boven te komen? (Ik weet het niet, ik heb nog nooit z’n aanval gehad.)
    Dat hoesten is verschrikkelijk, onze zoon heeft ook van die nachten. Hier leek het te helpen een opengesneden ui naast zijn bed te leggen. Het stinkt wel verschrikkelijk, maar het hoesten was een heel pak beter. (Ik kan niet volledig uitsluiten dat het toeval was, natuurlijk, maar het lijkt me het proberen waard omdat een ui onschuldig is.)
    Ik vind dat wat je allemaal al in je eentje hebt gedaan, niet één volwaardige nacht waard is, maar een heel jaar van die nachten …

    • De kinderen waren er niet bij (mag niet met voorlopig rijbewijs), maar het was dus niet dat ik doodsangsten uitstond en dus automatisch aan mijn kinderen dacht. Wat me wel logisch lijkt, dat je dat op zo’n moment dus wel doet.

      • Als aanvulling bij het laatste: we hebben zonder onderbreking tot half 7 geslapen. LUXE! 🙂 Dankjewel, zonen!

  3. Mag ik hier als single een kleine bedenking bij maken? (en ik bedoel dit helemaal niet slecht of verwijtend maar je uitspraak verbaasde me gewoon omdat ik het zelf anders ervaar)
    Volwassen worden is niet de dingen alleen afhandelen. Ook al heb ik geen partner en doorsta ik van tijd tot tijd ook een heuse paniekervaring, toch weet ik dat ik kan terugvallen op hele fijne familie en vrienden wanneer ik nood heb aan 2 armen om me heen of (en dat vooral) twee luisterende oren.

    • Dank voor je bemerking, Lien!
      Ik merk dat ik zelf in mijn relatie misschien wel te veel op de andere leunde, me wat verstopte achter zijn rug. Dus misschien is het in mijn ontwikkeling nu goed dat ik geen rug meer heb om me achter te verstoppen.
      En verder heb je helemaal gelijk over het feit dat die armen en oren niet exclusief van een partner hoeven te komen. Ik merk alleen wel dat een partner meer beschikbaar is voor zo’n instant-moment van troost. Als je samen woont, is de kans gewoon groter dat er iemand thuis op je wacht tegen wie je even aan kan hangen :). En verder ben ik zelf minder ‘fysiek’ met mensen buiten een partner en mijn kinderen, ik ben daar wat terughoudend in. Maar dat ligt volledig aan mij.

  4. Maar, wat is dat nu met die rij-instructeur? Als ik het zo hoor, ben je supergoed met rijden, waarom wilde hij je dan geen voorlopig rijbewijs geven?

  5. Pingback: lilith en het autorijtraject van een jaar of vijftien | Tales from the Crib

  6. Pingback: Een dag uit het leven van Prinses & cO: maart 2015 | En ze leefden nog groen en gelukkig

  7. Goed bezig! Ik hoop ook ooit zo ver te gaan.
    Ik zit nu aan 8u met de rijschool en ik sterf nog elke keer als ik in de auto stap.
    En de ‘L’ lokt echt idiote reacties uit. Mensen die constant claxonneren omdat je “niet snel genoeg” vertrekt. OF mensen die me inhalen in een bocht OVER een volle streep als ik 70 rij waar je 70 mag. Zelfs als de instructeur naast me zit.
    Helaas is de instructeur een nogal norse man 😦

    • Heel normaal dat het na 8 uur nog niet lukt! Overweeg eventueel een andere instructeur te vragen, iemand die je vertrouwen geeft. En autorijden is als fietsen: eenmaal je het kan, kan je je niet meer voorstellen dat je het niet kan :).
      Succes!

  8. Pingback: Brief aan mezelf van één jaar geleden | En ze leefden nog groen en gelukkig

  9. Pingback: Prinses verhipt: van kluns tot racepoes in drie verhalen | En ze leefden nog groen en gelukkig

  10. Pingback: Over nooit meer de oude worden | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s