Een mindere mama

Babyzoon & Kleuterbroer.

Heel vaak voel ik me een mindere mama. Ik denk dat ik altijd wel al twijfelde, aan mezelf. Toen ik met jou, Kleuterbroer, door de straten van de stad liep, jij in de draagdoek, ik net moeder, had ik altijd het gevoel dat ik een studente was die op een kindje babysitte. Maar jij was het kindje en ik was jouw moeder. Bij Babyzoon was ik al wat meer gewend aan het moeder-zijn, maar toch. Toch waren er van die momenten dat ik twijfelde. Elke dag, ja. Momenten dat ik naar mijn moeder belde als jullie ziek waren, om te horen wat ik zelf heel goed wist: dat jullie medicatie moesten krijgen, dat de koorts niet mocht stijgen, niet te warm toedekken, regelmatig gaan kijken. En er waren momenten dat ik van Dirk wou horen wat ik moest doen, terwijl ik het eigenlijk gewoon al deed. Of dat ik zijn plan voor de dag volgde, terwijl het mijne veel beter was.
Ik vond andere moeders ook altijd echter en beter. Die hebben lakentjes passend bij de pyjama’s van hun kindjes, allemaal nieuwe kleedjes (terwijl mijn jongens vooral tweedehands/gekregen spul dragen), ze hebben minder wallen dan ik, doen aan handwerk met hippe stofjes, ze hebben een geslaagd huwelijk en alles is schijnbaar onder controle. Ik ben eerder het type sorrymoeder en ploetermoeder.

Laatst bracht ik jou, Kleuterzoon naar een vriendje. Wat voelde ik me schamel, daar voor de deur van de grote villa, waar een bordje ‘advocaat’ (mama) en ‘dokter’ (papa) elkaar leken te willen verdringen. Daar stond ik, met warrig haar, een Baby met snot op mijn arm en in de regen, met een Kleuter die al drie woedebuien had gehad en écht niet van plan was zijn schoenen zonder morren uit te doen in dat huis waar geen enkel speelgoedje op de grond lag.

Of wat voel ik me ver van alles en iedereen, als een vriendin zit te vertellen hoe ze feest-outfits voor haar dochters bij elkaar heeft geshopt, terwijl ik zit te puzzelen met geld om voor Kleuterzoon eindelijk een groter bedje te kopen.

Maar kijk. Jullie liggen in warme bedjes, met warme, schone en ja, hoor, gekregen pyjama’s aan. Jullie buikjes rond van de pasta, waar Babyzoon na drie borden nog niet genoeg van had. Vandaag heb ik je hand vast gehouden, Kleuterzoon, toen je bang was. Ik ben een ridder geweest en een politievrouw.
Babyzoon, ik heb je vanavond al drie keer uit bed getild en rechtop gehouden toen je moest hoesten, kleine grapjes met je gemaakt, je rugje ingesmeerd met balsem en ik versta je woordeloos. Er is altijd verse soep in dit huis, en de grond is meestal bezaaid met speelgoed. Jullie kleedjes heb ik net aan de wasdraad gehangen, maar wat jullie morgen dragen ligt op de verwarming, zodat het al een beetje opgewarmd is voor ik jullie aankleed. De afwas is gedaan, de boekjes liggen op een stapel klaar om morgen weer gelezen te worden, en ik kus jullie vlinderzacht voor ik zelf ga slapen om jullie niet wakker te maken.

Als dat geen uitstekend voorbeeld van moederschap is, weet ik het ook niet meer. Toch, jongens?

Advertenties

23 gedachtes over “Een mindere mama

  1. Uitstekend gedaan!
    Ik denk dat dokters en advocaten net zoals alle mensen ook met heel wat twijfels zitten.
    Slaap wel,
    en ook in 2015 verder schrijven hé 🙂

  2. Wel. Over dat bedje. Ik vermoed dat je zoekt naar een kleiner bedje maar geen spijlen meer? Er is de optie van 2dehands. Er staan dingen vanaf 25 euro, maar ja, dan zit je nog met vervoer – tenzij jij intussen rijdt :)? Er is ook de optie van zelf maken. Ik heb daar eens wat voor gezocht (ik vind dat soort dingen altijd fascinerend) en het is eigenlijk wel doenbaar, als je het eenvoudig houdt.

    Dan zijn er nog de opties van: een groot bed (vind je zonder twijfel nog goedkoper), gezellig maken door bvb kussens
    gewoon: een matras op de grond met lattenbodem (die laatste vind je al voor 10 euro bij Ikea, die kleintjes dan) – je moet maar eens googelen, je zou écht niet de enige zijn, en ook niet de ‘armste’, wel integendeel. Het is een bewuste keuze voor ouders die mét hun kind denken als het mij vraagt, en meer dan eens vind ik het op prentjes ook heel esthetisch, zo’n plek voor kindjes waar alles laag is.
    tussenopties als vbv: een soort verhoogje maken om de matras op te leggen, vbv met paletten. Of houten kistjes onder de hoeken. Of (zoals ik eens bij vrienden zag) boeken onder de matras.
    En dan is er misschien nog de optie het huidige bedje te ruilen voor een ander, eventueel via een kleine omweg van verkoop of een soort groep waar de krijger van het huidige niet per se dezelfde is als de gever van het nieuwe (ik denk dat zo’n groepen wel te vinden zijn, tegenwoordig).

    Er zijn op zichzelf eindeloos veel mogelijkheden – wat wil Kleuterzoon eigenlijk zélf graag? Waar heeft hij behoefte aan? Hoe wil je de plek zien veranderen waar hij slaapt: is er veel of weinig ruimte, rust of chaos?

    O ja, misschien heb je dat al zelf bedacht of is het een algemeen gekend feit, maar omdat kinderen veel lichter zijn dan volwassenen, is er op zichzelf ook niet zo’n nood aan ergonomische (dure) matrassen. Het lichtste model volstaat volgens mij ruimschots.

    • Haha, medemama, dankjewel! Door jou ben ik tweedehandssites gaan afstruinen, en nu heb ik plots niet meer het eenvoudigste ikea-bedje op oog, maar een bed met glijbaan. Het kan verkeren. Het zaakje nu nog hier krijgen én in elkaar zetten…

  3. Mijn hart smelt bij het lezen van het laatste blokje van je post. Wat kan een kind zich beter wensen dan zo’n heerlijk pure tere en tedere mama die zich zo fijngevoelig op jou probeert af te stemmen? En in wiens hoofd je later zal kunnen lezen omdat ze een blog bijhoudt over wat er allemaal in haar omging toen je klein was. Je bent een ware schat voor hen bij elkaar aan het schrijven!!!

  4. Oh zo herkenbaar. Als ik andere mama’s bezig zag, voelde ik mij soms echt een slons. Al was mijn huis ook opgeruimd en (meestal) proper en was de zoon best gelukkig met onze bescheiden woning. Alleen opvoeden is verdomd lastig, en ik worstel nog elke dag met beslissingen nemen. Maar hij is dankbaar, al laat hij dat niet altijd merken. En hij zaagt niet om merkkleren of elk jaar een nieuwe fiets. Hij noemde veel van zijn medeleerlingen “pinguïns” omdat ze allemaal dezelfde dingen droegen, dezelfde sjieke boekentassen hadden, dezelfde hippe petten, etcetera. Hij is altijd al blij geweest met elk kadootje, of het nu 10 € had gekost, tweedehands was of van een huismerk.
    Wedden dat die zonen van jou ook opgroeien tot dappere knullen?

  5. Ik denk dat je jongens zich later herinneren dat jij politievrouw en ridder was. En het gevoel van ’s ochtends warme kleertjes aan. En de geur van verse soep in huis. En een mama die ze instopt.
    Dat is toch het belangrijkste? Een opgeruimd huis hebben kinderen niks mee, en verdringende bordjes aan de deur al helemaal niet 😉
    Liefs, Saskia

  6. Natuurlijk ben je een uitstekende moeder. Natuurlijk maak je fouten, verlies je je geduld, … Elke ouder maakt die, daarom ben je geen slechte moeder. Goed ouderschap valt echt niet af te meten aan hoe mooi de kleren van je kinderen zijn, hoe blinkend nieuw het speelgoed is en hoe klein de wallen onder je ogen zijn.

    Het verhaal van de mooie villa met geen enkel stuk speelgoed op de grond? Jammer voor die kinderen, denk ik dan. De speelhoek hier is meestal een chaos van legoblokken, auto’s en een piratentent. Kleuterzoon kan nochtans heel flink opruimen en doet dat ook regelmatig, maar hij is een kind en moet niet voldoen aan het mooi opgeruimde villa syndroom.

    Het doet mij een beetje denken aan wat ik zag toen we eens op uitstap waren naar Planckendael: Kleuterzoon was op één of ander speeltuig aan het ronddraaien en zich aan het amuseren. Plots komt daar de familie mooi opgeruimde villa aan, alle kindjes mooi uitgedost in kledingstukken die per stuk waarschijnlijk meer kosten dan de outfit van ons hele gezin. Die kindjes willen ook rond dat speeltuig gaan draaien, maar hé, dat speeltuig was wat vuil (nat + zand) en ze worden met een vuile blik van de ouders van het speeltuig getrokken en moesten verder marcheren. Onze kleuterzoon was zotcontent daar in Planckendael, echt content zagen die villakindjes er niet uit, ondanks hun mooie kleren en ongetwijfeld één of andere Duitse klassewagen op de parking met smetteloze nieuwe kinderstoelen op de achterbank. Hun ouders lachten trouwens ook niet.

  7. Ik heb wel een huwelijk, een goede job maar wel elke dag drie uur onderweg, een vrij groot huis dat er ook alleen maar is omdat we er voor gekozen hebben en er elke cent, elke vrije minuut ingestoken en nog steeds insteken, … maar ook speelgoed op de grond, ook twijfels, stofjes in de kast maar geen tijd om er wat mee te doen, en tweedehands en gekregen kledij (waarom zou dat minder zijn?) Maar ik heb geen verse soep, en ik dacht er verdorie niet aan om hun kleren op de verwarming te leggen! Goede mama’s zijn niet af te meten aan uiterlijke kenmerken.. Ik voel me dikwijls een ploetermoeder. maar met die kleine armpjes om je heen, weet je toch direct beter. Weet je, titels en uiterlijkheden betekenen niets. misschien scheerde de advocate-mama nog door het huis 2 minuten voor je aankwam, en ligt zij ook wakker snachts omdat ze haar kinderen te weinig ziet. Zorg en liefde. dat is het belangrijkste. en moest ik nu eens mijn eigen woorden in praktijk omzetten zou ik ook niet wakker liggen snachts…

  8. Mooi. Je weet zelf wel wat echt belangrijk is, nl. die laatste paragraaf. Al het andere is zo oppervlakkig. Ik denk dat iedereen zich wel eens zo voelt, de ene al wat meer dan de andere. Wat écht belangrijk is, is dat je je kindjes liefde geeft, en het is duidelijk dat jij dat doet! Al is een beetje comfort wel gemakkelijk, ze gaan er geen mindere kinderen door worden!!

  9. Even reageren op Storminjehoofd. wat je doet, is eigenlijk net hetzelfde als dat waar Prinses bang voor is: oordelen op basis van hoe iemand eruitziet. Blijkbaar is een huis vol rommel voor jou een indicatie van een goeie opvoeding en een opgeruimd huis zonder speelgoed op de grond van een slechte opvoeding: ‘Jammer voor die kinderen, denk ik dan.’ Hoezo? Ik heb ook graag dat mijn huis op gezette tijden netjes is. Wie dan toevallig bij ons binnenloopt, denkt misschien ook dat ik mijn kinderen het spelen verbiedt. Nochtans is dat niet zo.

    Hoe iemands huis eruitziet, hoe opgeruimd het is, hoe groot het is, welke merken de kinderkleren hebben, in welke auto er rondgreden wordt: het zijn allemaal GEEN indicatoren van hoe goed de opvoeding is. Wat is dat trouwens, een goede opvoeding? Is er iemand van ons die stellig kan beweren gezinnen te kennen (goed te kennen, dus, niet op basis van de grootte van het huis of het merk jas dat de oudste dochter draagt) waar de kinderen niet goed worden opgevoed? Ik ken zo geen enkel gezin. Ik ken wel gezinnen war de kinderen anders worden opgevoed dan die van ons, maar het gaat me echt te ver om dan te beweren dat dat een slechte opvoeding zou zijn. In mijn ogen zijn alle ouders die ik ken liefhebbende ouders die het beste voor hun kinderen willen.

    • Ik kan me volledig vinden in de reactie van Veerle !! Opletten dat we niet zelf beginnen te oordelen, de mensen met de bordjes aan de deur wilden waarschijnlijk een gezellige warme namiddag voor kleuterzoon en hun kind, hij was er uitgenodigd… En al dat vergelijken is echt nergens goed voor.. Dat is pas vermoeiend,

      • Ik ben het ook eens met Veerle. Waarom zit dit toch zo ingebakken in de mens, om te vergelijken met anderen, om te oordelen, maar ook om te twijfelen aan ons eigen kunnen. Zelf moeder van twee, ben ik al jaloers geweest op andere moeders die bijv. schijnbaar goed kunnen omgaan met irritant gedrag van hun kids (en op openbare plaatsen er niet tegen roepen) of heb ik ook getwijfeld aan mijn eigen kunnen als moeder. Maar dat is echt niet nodig, want elke dag zijn er wel zoveel kleine dingen die ik doe, die maken dat mijn kinderen gezond en wel opgroeien, en met een glimlach gaan slapen.

        Geloof in jezelf prinses, je bent goed bezig!

    • Mensen toch, ik gaf maar een voorbeeld… Op zich maakt het niet uit of het om mooie kleren of niet, plaatje dokter voor de deur of niet gaat. Het gaat hem over het contrast tussen de schone schijn voor de buitenwereld en het ongelukkige bekrompen leven dat daar soms (let op de soms!) achter schuilt. Over het feit dat je met weinig gelukkig kan zijn en met veel ongelukkig, dat was het punt dat ik wou maken.

      Over de vooroordelen: Ik moet de eerste mens die nooit vooroordelen heeft nog tegenkomen. Ja, als ik een perfect uitgedost gezin zie waar iedereen met een grumpy face rondloopt durf ik al eens denken dat de mooie villa en dito kleren en auto schone schijn zijn. En wat dan nog? Het gaat mij bijlange niet om de villa of de auto of whatever waar ik jaloers zou kunnen zijn. Dergelijke materiële dingen doen mij nogal weinig, eerlijk gezegd.

  10. Opvoeden leren we al doende en vooral met veel vallen en opstaan. Ik ben blij dat de laatste paragraaf bij je stukje is gevoegd. Je weet wat belangrijk is voor je kinderen, uiterlijkheden zijn vaak bijzaak !
    Wat betreft gekregen kleren : ik geef ook graag kleren door of doe ze naar de kringwinkel. Mooie zaken kan je toch niet zomaar gaan wegsmijten, er is al genoeg verspilling in deze wereld !

  11. Voor alle duidelijkheid: ik heb helemaal geen oordeel over de advocaat/dokter-familie, en het was heel fijn dat Kleuterzoon daar mocht gaan spelen. Ik had enkel een mindere dag, waarop ik de rommel niet onder controle kreeg en de kinderen niet tevreden, en dan is zo’n blinkend huis waar alles tip top lijkt en de zorgen die hier heersen, waarschijnlijk wat minder prominent zijn, confronterend. Dat zegt iets over mij, niets over hen.

    • Dat zegt iets over hoe je voelt, maar niet over hoe je bent. 🙂 Een groot verschil.
      Van alle mama’s die ik kan, en dat zijn er toch behoorlijk wat, is er niemand bij die zich een mindere mama hoeft te voelen. Ook jij niet! Iedereen doet het anders, iedereen heeft andere verwachtingen en normen, maar ze hebben allemaal ontzettend veel over voor hun kinderen. En dat is is iets waar ze stuk voor stuk trots op mogen zijn.
      (Nog iets, maar dat doet hier minder terzake: in mijn omgeving zijn er enkele mama’s wiens partner hen verlaten heeft. Ze nemen allemaal de zorg op voor het kind / de kinderen. Met vallen en opstaan soms. Maar ze doen het, en dat feit alleen al is voor die kinderen het allerbelangrijkste.)

  12. Ik ben nu wel zelf geen mama maar ik herken het gevoel. Ik zit zonder werk en die andere 30-jarigen hebben al hun gans leven op poten .. Die trant dus 😉 Maar dan denk ik aan deze quote: “die andere moeders doen ook maar wat” en dat helpt mij toch wel dikwijls!

  13. Pingback: En als we het onszelf nu eens wat minder moeilijk maken in 2015 | Groene pumps

  14. Pingback: En als we het onszelf nu eens wat minder moeilijk maken in 2015 – Groene Pumps

  15. Pingback: En als we het onszelf nu eens wat minder moeilijk maken in 2015 » Groene Pumps

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s