Prinses is apetrots op Babyzoon

Babyzoon en ik, wij verstaan elkaar.

Toen hij nog ini-mini was, moest hij nog geen kikje geven. Mijn borsten begonnen te druppelen net voor hij wakker werd en op zoek ging, naar zoete melk en warme moeder.

Later, toen hij zich langzaam aan wat meer op de wereld richtte en wat minder op de inhoud van mijn voedingsbh, hadden we vaak aan een blik genoeg. Als we iemand tegen kwamen, scande hij mijn gedrag om te weten of hij zich op zijn gemak mocht voelen en zijn liefste glimlach kon boven halen.

Ik genoot daarvan, van dat elkaar aanvoelen zonder woorden. Van weten wat er in iemand omgaat, zomaar, vanzelf. Van afgestemd zijn op iemand. Van instinct. Als ik nog naar een kindje verlang, verlang ik heel sterk naar die fase. Eén zijn met zo’n hummel, en dat alles dan zomaar vanzelf gaat. Gewoon bij elkaar horen, aaaarrghl.

Intussen zijn we een fase verder. En al heb ik het allemaal al een keer meegemaakt met Kleuterzoon, ik sta dagelijks perplex.

Babyzoon begrijpt namelijk wat ik zeg, en voert opdrachtjes uit die ik geef. Dat heb ik per ongeluk ontdekt. De opdrachtjes situeren zich nogal in de opruimsfeer, zoals deze: ‘Doe de kast dicht’, ‘leg het boekje in de kast’ en ‘raap de blokjes op’. Dat doet hij dan feilloos, als hij zin heeft. En ik? Ik zit er naar te kijken al betrof het het achtste wereldwonder.

Hij heeft eveneens een beperkte woordenschat opgebouwd, van maar liefst drie woordjes: bu (voor bus), boe (voor boek) en kijk (voor kijk). Dat gaan we verder uitbreiden, maar tot nu toe ben ik daar content mee. Vooral omdat zijn eerste woordje ‘boe’ was. Het wordt een slim kind, denk ik dan.

En ten slotte: de opdrachtjes zijn wederzijds. Babyzoon neemt initiatieven, komt me van de bank halen om me mee te trekken en dingen te tonen, wijst met een vingertje naar wat hij wil, en komt een boek op mijn schoot leggen, waarna hij er bij probeert te kruipen, van zodra ik een seconde zit. Dan is hij hieperdepiepertevreden, terwijl ik dierengeluiden imiteer, en naar honden, poezen, beren en hanen wijs.

En zoals alleen moeders dat kunnen, blink ik van trots. Om een relatief onnozele, logische en normale ontwikkeling, van mijn kind :).

Advertenties

3 gedachtes over “Prinses is apetrots op Babyzoon

  1. Ik zit EXACT in dezelfde fase. En ook ik ben zo zo trots, en tegelijk realiseer ik me dat miljoenen kinderen dat doen. Ik kan me niet voorstellen dat ooit mijn eigen ouders met evenveel trots en aandacht keken naar wat ik kon. ‘Soms is één mens de hele wereld’, las ik op een kerstkaart, en jawel, dat is waar hé :-)?

  2. Zo herkenbaar! Hier zit er eentje aan de giga woordelijkschat van “kijk!” (zeer overtuigend, meestal met wijzend vingertje), “poes!” en “tut!” (inderdaad, allemaal met uitroepteken, alsof ze telkens verbaasd is).
    Ook “mah mah mah mah” als ze opgewonden is (meestal als ze eten zien) en “ta ta !!!!” (zeer gebiedend!) wanneer ze in mijn bord wijst omdat ze (nog!) een hapje wil van wat wij aan het eten zijn. Kleine vreetzak, die meid van me 🙂
    Het commando dat hier heel goed werkt is “geef maar aan mama, schat” waarop ze dan braaf alles afgeeft wat ze in haar kleine peuterhandjes heeft. Veel makkelijker dan afpakken of “nee” zeggen, dat laatste woord is zowat het enige wat ze niet wil begrijpen 🙂

    Ik zou die twee van ons wel eens samen willen zien spelen, wat een leuk stel moet me dat zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s