Dwarrelgedachte

Een paar dagen geleden had ik een gesprekje met mijn babysit. Eén van mijn babysits, één uit dat legertje geweldige jonge dames, die met veel moed en energie mijn twee aapjes te lijf gaan.

Het ging over de examens. Ze was ook in de examens komen babysitten, iets waar ik als jongere nooit aan had kunnen/mogen denken. Dan zei ze dat ze ‘klaar’ was met studeren. Ik was nooit klaar met studeren. Of dat het niet zo veel was en ze best een uurtje later kon beginnen. Ik vond het altijd veel, en kon nooit een uurtje later beginnen.

Ik vroeg haar hoe ze terugkeek op de examenperiode. Het was allemaal goed gegaan, veel beter sinds ze van richting veranderd was. Die richting van vorig jaar had ze ook wel kunnen blijven doen, maar met meer moeite. En nu ging ze naar de bibliotheek, boeken lezen, en een dagje shoppen met vriendinnen en naar de film.

Ik dacht even terug aan mezelf, en aan hoe ik altijd – door mezelf? door mijn ouders? – zo hoog mogelijk gemikt had. Misschien heb ik niet alles er uit willen halen wat er in zat, maar alles er uit willen pérsen wat er zin zat. En misschien was het leven leuker geweest tot nu toe als ik een versnelling lager had geschakeld, het mezelf wat makkelijker had gemaakt en zo wat ruimte had gecreëerd om te ‘zijn’.

En misschien kan ik dat inzicht ook op vandaag toepassen.

En zo blijven ze maar dwarrelen. Die puzzelstukjes met gedachten en inzichten, in deze nogal woelige ontwrichte periode. Ooit leg ik er een puzzel van, bedenk ik. En terwijl ik het schrijf, weet ik heel goed dat het nooit statisch zal worden, ‘zijn’ en ‘leven’ en ‘ik’, maar dat het altijd een dynamisch gebeuren zal zijn, waarbij puzzelstukjes geschud, weggehaald en toegevoegd worden.

Advertenties

2 gedachtes over “Dwarrelgedachte

  1. Ik vind dat zelf heel moeilijk. Ik ben zelf heel perfectionistisch (opgevoed?) – altijd hoog mikken. Vriend is het tegenovergestelde: die ging puur voor 50% om te slagen – en heeft daardoor ook wel eens moeten bissen… Dochter is nog maar 2 jaar oud, maar ik weet nu al dat het een clash in het ouderschap zal worden, als ze later naar school gaat. Ik wil dat ze haar uiterste best doet (maar wil ik ook niet dat ze net niét zo diep gaat als ik destijds?), hij wilt dat ze vooral haar eigen weg zoekt. We hebben nog even de tijd om het uit te vechten….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s