Vijf dingen die ik geleerd heb door het samenwerken met ‘Ollanders

Voor mijn werk heb ik de laatste vijf jaar intensief samen gewerkt met ‘Ollanders. Vijf dingen heb ik daarvan geleerd. Minstens. Voor u op een rijtje gezet, bij deze.

1. Speel op de bal, niet op de man

Voor ik in deze baan terecht kwam, had ik een beperkte werkervaring in België. Misschien zat ik in de foute organisatie met de slechtste collega’s ever, maar het viel me daar op dat besluiten genomen werden in functie van contacten. Jij bent mijn vriend, dus ik geef jou gelijk op de vergadering. Zoiets. Of: jij hebt mijn idee niet gesteund op de vergadering, dus ik spreek een dag niet meer tegen je. Extreem vermoeiend. Vooral als twee leden uit je team een buitenechtelijke relatie hebben met ups en downs, en je na een tijdje gaat merken dat die ups en downs uit de buitenechtelijke sponde het beleid eigenlijk gaan bepalen. Aarghl.

De eerste keer dat ik in Nederland een vergadering bijwoonde, zat ik een beetje stil te observeren. Ik vond iedereen wat ongenadig hard tegen elkaar, en dacht vaak: hee, jij breekt die zijn idee af, maar jullie zijn toch vrienden? Hoe kan dit nou? Ook bijzonder was dat er een pauze kwam en een deelnemer aan de vergadering luidop zei: oef zeg, ik moest nodig poepen. Vijf jaar later, ik weet het nog steeds. Ik ben vast makkelijk te schockeren.

Alleszins had ik na een tijdje door dat er op de bal gespeeld werd, bij de ‘Ollanders. En niet op de man. En dat dat een verademing was.

2. Keep on talking

In Nederland heerst er een praatcultuur van jewelste. Er wordt gepraat, gepraat, gepraat. Ze doen dat graag, ze horen zichzelf graag bezig en ze luisteren ook naar anderen. Als je een middag met een team moet organiseren en je laat ze praten, is de dag garanti geslaagd. Ik ben nog steeds wat stil en terughoudend in Nederlandse contreien, en dat vinden ze dan weer uiterst charmant, net als mijn accent. Ja, hoor. Nederlanders vinden Belgen even charmant, als dat wij hen arrogant vinden. Dat gaat gelijk op. Als Belg heb je dus sowieso een beentje voor. Als je je mond een keer open doet, natuurlijk.

3. Handen schuddend door het leven gaan

In België vergaderen versus in Nederland vergaderen. In Nederland worden handen geschud en praatjes gemaakt, aan het begin. En het wordt als erg onbeleefd gevonden als je gewoon op je plekje gaat zitten en wacht tot de vergadering begint. Intussen deel ik dat gevoel bij een vergadering in België: mensen die binnen komen en niet begroet worden, handen die niet geschud worden en koffie die je zelf moet nemen. Dat kan toch niet? Dat komt zo onprofessioneel over! Ondanks mijn eerder verlegen aard, maak ik nu met plezier een rondje als ik ergens binnen kom, wacht ik deelnemers aan de deur op, informeer ik naar hun kinderen en hun hond en vraag hen of ze een bakkie willen. Uiteraard. Over dat bakkie: ik heb geen talent om namen te onthouden, maar ik onthou wel hoe mensen hun koffie drinken. Zwart, wolkje melk, suiker, combi. Dat maakt mij bijzonder sympathiek, vind je niet?

4. Mannen van formaat

Vele Nederlandse mannen hebben die mooie combi van een groot ego en een groot formaat. Dan bedoel ik dus wel degelijk de fysieke gestalte, over andere formaten heb ik niet bepaald onderzoek gedaan. Geef mij maar een ‘Ollander, jongens. O, nee, wacht, ik zit nog steeds te smachten naar de terugkeer van Dirk. Die, je raadt het nooit, een ‘Ollander is.

5. Weten waar je aan toe bent, is wel zo handig

Een Nederlander heeft de neiging direct te zijn. Of nee, een Nederlander is direct. Dat vond ik ooit erg eng. Na een tijdje ben ik dat gaan appreciëren. Je weet waar je aan toe bent en dat is wel handig zo. Je mag het alleen niet beginnen verwarren en die directheid overnemen over de landsgrenzen heen, want dan krijg je ruzie. Onderhuids, op geheel Belgische wijze. Misschien moet ik eens een post schrijven over vijf dingen die ik geleerd heb over Belgen door vaak met Nederlanders te werken :).

Nog een aantal elementen die de selectie niet gehaald hebben:
+ Iedereen is sympathiek in Nederland, tot het tegendeel bewezen is. In België is het vaak wat omgekeerd, of wordt er wat afwachtender gereageerd op nieuwelingen. Een Nederlander vliegt daar onmiddellijk op, wil een bakkie doen en een praatje maken. Uiteraard.
+ Het moment waarop een etentje in België gezellig wordt, eindigt het in Nederland. Na de laatste slok koffie staat iedereen op, wordt er snel en efficiënt afscheid genomen, terwijl er in België dan net verbroederd wordt bij een pousse-café. Op uitnodigingen staat overigens niet zelden ook een einduur, naast het beginuur.
+ Hoe open en praatvaardig ze ook zijn, je geraakt moeilijker in de inner circle bij een Nederlander. Bij Belgen wordt je sneller thuis uitgenodigd, bij Nederlanders is er die scheidslijn, die je pas na een jaar over mag. Het kan ook aan mij liggen, natuurlijk.

Ik heb de Nederlandse volksaard zelfs na al die jaren nog niet helemaal doorgrond. Maar eerlijk? Ik ben hardstikke gek op ze. 🙂

Advertenties

9 gedachtes over “Vijf dingen die ik geleerd heb door het samenwerken met ‘Ollanders

  1. Mijn baas is een Nederlander. En we zeiden het nog maar eens tegen elkaar deze week: hij is écht goed in complimenten geven zonder dat het klef overkomt. Door mijn ervaring met andere Nederlanders vind ik dit ook wel typisch.

  2. Als ik noodgedwongen moet verhuizen, weg uit België, wordt het zeker Nederland. Ik ben dol op Amsterdam. Lijkt me al een goeie start. 🙂 En Nederlanders vind ik ook angename mensen. Ik houd van hun directheid. Hun oprechtheid ook. (Dat denk ik toch.) Ik hoor ook gewoon graag hun accent. Als ik het zo allemaal lees, vraag ik me af waarom ik hier nog blijf! 😉

    Waar ik werk, wordt ook op de man gespeeld. Het heeft me wat jaren gekost om daarachter te komen. Het is zelfs zo dat ik nu pas inzie dat op de man spelen iets is wat overal gebeurde waar ik werkte. Alleen had ik het niet door en piekerde ik me suf over het waarom van een bepaalde reactie. Nu weet ik het wel: x mag y niet, dus mag x niet dezelfde mening als y hebben. Dodelijk vermoeiend en het helpt de zaak niet vooruit. Maar ik moet eerlijk zijn: ik betrap mezelf er ook soms op, of toch op iets wat erop lijkt. Het gaat zo: ik ben het meestal niet eens met persoon A, en dan merk ik dat als die begint te praten, ik automatisch al denk: “’t zal wel weer wat zijn”. Ik moet me dan echt soms vermannen om die toch een eerlijke kans te geven. Ik denk dat het menselijk is, maar dat het helpt om ons daarvan bewust te zijn en pogingen te doen ons erover te zetten.

    Ik heb al vaak gedacht: een vergadering zou anoniem moeten gebeuren. Er zou geen effect van stem (de harde roeper), woordkeuze (de welbespraakte), functie (de baas) of anciëniteit (de meest ervarene) mogen zijn. Voeg eraan toe: geslacht. Naar mannen wordt doorgaans langer geluisterd dan naar vrouwen. Al zou het kunnen dat het geslacht geen aparte categorie is maar het gevolg is van die andere factoren. Mannen komen vaak zelfzekerder over, bijvoorbeeld. Vrouwen excuseren zich al bij voorbaat dat ze een mening hebben.

    In afwachting van zo’n anomieme vergadering probeer ik de bal te definiëren (ook geen sinecure op veel van onze vergaderingen die overal en nergens over gaan) en erop te spelen. Argumenten geven, meer kan je niet doen. En blijven glimlachen, ook al doet de ander dat al lang niet meer.

  3. Ik hou absoluut niet van al het “geleuter” van ‘Ollanders. Zo dikwijls was dat al de oorzaak van die ene sms: nog niet vertrokken – zal laat worden. De handenschuddende, directe, grote Nederlander die de bal speelt ipv de man, die kan ik dan weer wel enorm appreciëren. Zolang de etentjes maar georganiseerd worden door “de Belgen” 😉

  4. Ik geloof niet helemaal in die stereotiepen. Ik heb jaren een relatie gehad met een Nederlander, waardoor ik ook al diens Nederlandse vrienden goed heb leren kennen. Ze zijn inderdaad wel wat directer, maar als je dichterbij gaat kijken geloof ik dat Belgen en Nederlanders eigenlijk niet zoveel verschillen van elkaar…
    Veel hangt ook af van het bedrijf waar je werkt en de mensen die je ontmoet…

  5. Op de bal spelen en niet op de man: daar moet hier in Belkgië werk van gemaakt worden! probleem bij mij is dat ik de dingen nogal persoonlijk durf opvatten ook. Er is dus ook iets grondig mis met mijn perceptie van de dingen. Moet ik misschien ook iets aan doen.

  6. Het zal niet overal gelden en er zijn altijd uitzonderingen, maar het meeste is super herkenbaar. Leuk geschreven! Ik ben een ‘Ollander’ (al moet je dat nooit tegen iemand uit Limburg zeggen, haha) en heb een tijdje in Gent en in Brussel gewoond en gewerkt. In Nederland kunnen collega’s die elkaars beste vrienden zijn elkaars ideeën in een vergadering volledig afbranden en daarna toch samen gebroederlijk lachen bij de koffieautomaat. Dat miste ik wel in België, waar vaak braaf ‘ja’ geknikt werd in vergaderingen. Maar ik was dol op het uitgebreide lunchen in de middagpauze en dat sommige dingen wat sneller gingen omdat de vergadering gewoon begon zonder een hoop geklets vooraf.

  7. Haha, grappig dit. Ik ben dus een Hollander of een Nederlander, want woon in Rotterdam. Ik heb 5 jaar gewoond en gewerkt in Antwerpen en ik vond het juist andersom van die Inner Circle: ik vond het juist moeilijk om écht contact te krijgen met de Belgen. Wel via-via, maar niet spontaan in de kroeg ofzo. Dan stond iedereen met z’n eigen clubje en keek niet om zich heen. Verder voelde ik me vaak gediscrimineerd, zeker toen ik nog mijn NL nummerplaat op de auto had. Ik geloof wel dat veel Nederlanders arrogant zijn. Ze voelen zich echt slimmer en beter dan Belgen. Men vindt de Belg idd heel charmant, maar ook ietwat onnozel. Dat merkte ik ook in de Antwerpse hotellerie – de topfuncties werden vaak vergeven aan Hollanders. Ons kent ons.
    Verder merk ik ook altijd een groot verschil in mode. Wij hebben vaak sprekendere kleuren aan, terwijl jullie toch was valere kleding dragen.
    Toch ben ik gek op dé Belg! (natuurlijk zijn er vele soorten en maten, maar goed, we scheren nu even over 1 kam)

  8. Vroeger vond ik Nederlanders vooral arrogant maar ik moet toegeven: door er de laatste jaren een aantal keren op vakantie te zijn geweest vind ik ze nu vooral erg sympathiek. Leuker dan Belgen, eigenlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s