Prinses went

Zoals een baby in de opvang, ging ik even wennen op de mogelijk-nieuwe-baan.

Alle muren waren er van glas. Zelfs die van de kolfkamer.
Mijn auto misstaat behoorlijk tussen de bakken op de parking. Ik zag ook even nog geen bosje waarin ik de mijne kan verstoppen, verondersteld dat ik ooit eens een rijbewijs haal.
Iedereen was in pak en had stevige handdrukken. (Ik moet de inhoud van mijn kleerkast bijschaven, absoluut. Ik moet een mevrouw worden.)
Er waren een soort moeders, die boterhammetjes en slaatjes klaar zetten als lunch. Die ruimden ook af en zetten vervolgens een kerstboom van plastiek op.
Ik had een badge nodig om naar toilet te gaan, en ik had geen badge.
Een man die daar werkt en die ik al een tijdje ken, leidde me rond en zorgde de hele dag voor me. We hadden gesprekken, op fluistertoon. En ik zei hem dat ik hem een lieve man vond.
Ik zag erg veel gezichten, en kon geen enkele naam onthouden.
De koffie was niet bijster goed. En ze hadden van die grappige dingen om verschillende bekers koffie in te zetten zodat je voor iedereen een beker kan transporteren.
Werken in een kantoorlandschap is een uitdaging voor een prikkelgevoelig iemand als ik die gewend is aan een eigen kamer.
De sfeer was fijn.
Er waren mooie computers. Die horen bij de baan, evenals een slimme telefoon een een auto die wel staat op de parking, als ik een vast contract krijg na een jaar.
Ik sprak met een personeelsmevrouw over geld, met een leidinggevende over targets en met de grote baas over de Ignatiaanse spiritualiteit en wandelen in het bos.

Het rook er naar een nieuwe start. En dat was best lekker.

Advertenties

8 gedachtes over “Prinses went

  1. Oh seg, klinkt goed. Is dat dan nog een andere baan dan diegene die in het verlengde van je huidige job lag (die met de vele verplaatsingen naar het buitenland, etc)?

  2. Klinkt inderdaad niet slecht! Wanneer weet je of je er echt mag beginnen?
    Een landschapskantoor is voor mij ideaal, ik houd van wat beweging en het idee dat ik niet alleen zit te werken. Maar ik kan me voorstellen dat je je inderdaad moet kunnen afsluiten van heel wat prikkels.
    Een kolflokaal met galzen wanden lijkt me een idee van iemand zonder ervaring … 🙂

  3. Waw, hopelijk wordt het een mooie, nieuwe start.

    Wat de prikkels in mijn eigen landschapsbureau betreft: ik zet regelmatig een koptelefoon op. Soms met muziek, om me af te sluiten van telefoons en dergelijke. (Vaak is dat klassieke muziek of filmmuziek.) Soms ook gewoon zonder muziek. Omdat voor mijn collega’s dan visueel duidelijk is dat ik me even wil concentreren. Het werkt, ze komen dan minder snel met vragen naar mij.

    Geniet van een nieuw begin, alleszins.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s