Ochtendgloren

Licht & water
Schoonheid zien met ontstoken ogen

Vlak voor Dordrecht gaat de trein een breed water over. Mijn vingers zweven over het toetsenbord, ik kijk naar buiten, knijp mijn ontstoken ogen tot spleetjes om het water te zien, en het heldere licht.

Mijn ogen lijken stuk. Mijn lichaam lijkt stuk. De vermoeidheid is bij momenten zo intens dat ik alleen nog maar kan liggen en wachten tot ik weer iets kan bewegen. De kou maakt me immobiel. Mijn spieren en gewrichten verstrakken en verstrammen.
Ik denk meer na over fibromyalgie, de er mee in verband gebrachte vermoeidheid. Ik probeer mijn lichaam met zoets, cafeïne en energiedrankjes voort te drijven, maar het is nu eenmaal zo dat na elk piekje een dal komt. De piekjes worden steeds kleiner, de dalen steeds dieper. Verder eet ik gezond: vegetarisch, bijna veganistisch, biologische groenten en fruit, havermoutpap, … Maar blijkbaar heeft dit lichaam meer nodig. Of minder. Het is maar hoe je het bekijkt.
(Heeft iemand advies over het aanpassen van eetgewoontes om fibro/vermoeidheid te bestrijden?)

Terugblik op een avond
Gesprek en vuilniszakken

Dirk kwam. Omdat het me niet meer lukte. Om me in de startblokken te krijgen, voor de gesprekken die ik vandaag moet voeren. Om me wat uit handen te nemen in de vroegte, en tijdens de ochtendrush. Ik werd wakker van de wekker met mijn neus tegen Babyzoon zijn haartjes. Ik had afschuwelijk gedroomd, van een man die rondwaarde in de buurt en die ledematen van kinderen af hakte en in papier verpakt op de stoep achterliet. In mijn droom ging ik naar de bakker en realiseerde ik me dat de kinderen alleen waren, onbeschermd, en dat ik terug naar hen moet geraken, maar het lukt me niet. In een volgende droom waren de kinderen meegenomen door een dame in een gele cooper, en fietste ik er uit alle macht achteraan. Babyzoon wist ik terug te redden, Kleuterzoon vond ik niet meer. Wat is er aan de hand met mij dat ik zo’n gruwel droom? Waar komen die vreselijke gedachten vandaan? Ik denk aan het nieuws gisteren op de radio, van de vrouw die veroordeeld was omdat ze haar drie jonge kindjes alleen had thuis gelaten. Dat ze appelsap en rijstwafels had klaargezet en de deur op slot had gedraaid, voor ze naar haar stage vertrok, snoerde mijn keel dicht. Dat er brand was uitgebroken en de kinderen een vogel voor de kat zijn geweest. Het triggert mijn irreële angst om mijn kinderen ooit eens ergens te vergeten en daarmee een onverteerbare ramp te veroorzaken. Ik weet wel dat ik ze niet vergeet – ik denk altijd aan hen. Maar toch. Maar toch.

Dat ik rustig kon douchen, de taken die ik gisteren niet meer gedaan kreeg, nog in orde kon brengen, en met de auto naar het station gevoerd werd, hielp. Ik kan werken vandaag.

Dirk en ik praatten. Over gezin zijn. Over weg gaan om jezelf of om de andere. Ik vroeg hem hoe het voor hem was kind te zijn, in zijn gezin. Hij vertelde, ik luisterde. Het was een verhaal met weinig om het lijf. Over dreiging, en schaamte. Lichte paniek overviel me, omdat we zo’n gehandicapt stel ouders zijn. Een vermoeide moeder, een vader die niet kon blijven of niet wou blijven.
Het gesprek bleef in de lucht hangen. Hij zette de vuilniszak buiten. God-zij-dank.
Ik lag op de bank. En vroeg het me af, in kringetjes. Is hij wreed, is hij gemakzuchtig, is hij incapabel? Wreed, gemakzuchtig, incapabel. Wreed, gemakzuchtig, incapabel. Wreed, gemakzuchtig, … We hadden minstens één goede reden om het te proberen.
En dan nog maar een keer: hij is een kapot jongetje. Dat is hij.

Hier & nu
Schoon is het. Schoon wordt het.

Terug naar het nu.
Hallo, Rotterdam. Altijd fijn je terug te zien.
Weinig energie, maar zo veel zin in wat de dag brengen zal.

Advertenties

6 gedachtes over “Ochtendgloren

  1. Terwijl ik deze post las en op me liet inwerken, moest ik erg denken aan de posts die je hebt geschreven over overprikkeling, maar ook over de hevige ontroering waar je het pas nog over had. Je komt over op mij als een erg gevoelig persoon, bovendien met een heel fijne wisselwerking tussen lichaam en geest.

    Ik heb absoluut geen tips over eten & fibryomalgie, of over hoe je de vermoeidheid een betere plaats zou kunnen geven. Wél dat ik spontaan dacht dat jij diegene bent die je lichaam het beste kent. Helpen de suikerdrankjes of brengen ze je op middellange termijn meer uit balans? Heb je het gevoel dat er dingen zijn (gluten??) die het je moeilijk maken, waar je je – op welk vlak dan ook – slecht door voelt?
    Misschien moet je ook voor Babyzoon eens die kant uitkijken, zou er ook bij hem een grotere lijn kunnen zitten tussen al die keren dat hij ziek is? Ik denk dan zeker niet in eerste plaats aan iets erg, maar: kan het meer weten over jouw lichaam hem helpen, en misschien ook omgekeerd? Als je ziet waar je kinderen wel en niet geholpen mee zijn, kan je daar iets over afleiden voor jezelf?

  2. (ps: Ik weet niet of je hier graag een mening over hoort, maar ik vind de praktische indeling van de laatste drie posts een blijvertje. Het is rustgevend, duidelijk en ik heb het gevoel dat de simpelheid ervan bij deze blog past)

    • Dag medemama, ik moest wat lachen met dit comment. Het is niet erg gepland, mijn blog. Het komt dan gewoon in mij op om het eens met titeltjes te doen. Maar fijn dat dat meevalt :), zal het proberen volhouden.

      Verder: ik contacteer je – hopelijk gauw – als ik genoeg immobiel op de bank heb gelegen. Ok? Ik hoop dat alles goed met je gaat.

  3. Ik heb twee jaar lang fibromialgie en CVS gehad als gevolg van een overbelast stress systeem -ik zat constant in de ‘fight or flight’ mode zoals jij nu- en kan je tips geven re voeding etc. Stuur ik je een email?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s