Prinses leest hét boek over het moederschap

Prinses leest
Een boek om op te vreten

Ik lees ‘De Baby’ van Marie Darrieussecq, en ik wou dat ik het boek geschreven had. En ik wil het ook cadeau doen aan alle mama’s die ik ken. Ik wil het uitdelen! Voorlezen! Het is herkenbaar en eerlijk. Zo ervaar ik moeder-zijn ook, ongeveer.

Een fragment:

‘Voor de tiende keer kijken of de speen wel goed op het flesje zit, terwijl hij al half gek is van de honger; hem uitgebreid inzepen terwijl hij brult; hem bespuiten met koud water als hij er niet op bedacht is; lachen als hij kwaad wordt; hem recht leggen als hij net in slaap valt; zijn neus snuiten als hij speelt; hem in plaats van de kurk die hij prachtig vindt een stomme nieuwe rammelaar geven; hem in te kleine luiers proppen omdat het pak toch op moet; hem een raar mutsje opzetten.’
[M. Darrieusecq, De Baby – notities van een moeder, p. 20]

En ook:

‘Als het probleem zich opnieuw voordoet moet hij geopereerd worden. Het idee van een totale verdoving vind ik angstaanjagend, maar, verklaart de chirurg, misschien is een ruggenprik mogelijk. ‘Straks blijft hij halfzijdig verlamd,’ zeg ik tegen de vader van de baby, ‘maar dat is nog altijd beter dan dood.’ Hij werpt me een vernietigende blik toe, maar dan begint hij toch hard te lachen. Ik ben misschien de slechtste van alle moeders, maar de vader van de baby is verliefd op mij.’
[M. Darrieussecq, De Baby – notities van een moeder, p. 106]

En:

‘De baby is op de crèche. In plaats van te werken, en onder het voorwendsel video’s te kopiëren, zit ik de hele ochtend te kijken naar beelden van mijn zoon.’
[M. Darrieussecq, De Baby – notities van een moeder, p. 118]

Prinses beseft
Over ersatz-happy-family-momenten en instincten op drift

Ik vreet de letters, hou er zelfs mijn pijnlijk ontstoken moede ogen ’s avonds voor open.
En door het boek word ik me bewust van een instinct in me, dat heel hard bezig is te regelen dat het nest hier veilig is met twee ouders, dus een papa en een mama, omdat dat de overlevingskansen van de kinderen sowieso vergroot, de veiligheid, de portie aandacht die ze krijgen, dat ze dan niet alleen meer aan mij overgeleverd zijn, de schaapkes. Want wat als ik gek word, van de trap stuik, of mijn bed niet meer wil uitkomen? O.a. daarom houdt het niet op, dat verlangen naar terugkeer van Dirk. Het nest is onbeschermd, mijn instinct spartelt, het plaatje klopt niet, het is stuk, mijn instinct probeert het te lijmen, voor het welzijn van de kinderen. Mijn instinct denkt dat er een papa moet zijn die voor inkomen en veiligheid zorgt en voor de mama, zodat de mama voor de kinderen kan zorgen en alles in evenwicht is.

Ik zou gillend weglopen als mijn instinct het voor elkaar kreeg (en we zijn ook nooit zo’n klassiek gezin geweest), en tegelijkertijd merk ik dat ik akelig tot rust kom in elk ersatz-family-moment, bijvoorbeeld als we met een vriend in de auto ergens naar toe gaan, en het lijkt op het plaatje van papa-mama-kindjes-zondag-op-stap.

Komaan, instinct, laat los. Laat los.

Advertenties

7 gedachtes over “Prinses leest hét boek over het moederschap

  1. Op dit ogenblik ben ik bezig aan ‘Het moeder/zoon handboek’ van Meg Meeker. Maar ik vind het nogal betuttelend geschreven en ook telkens weer vanuit het oogpunt ‘mamapapakindje’. Onnozel word ik daarvan. Vanaf het moment dat mijn zoon twee was, bleef het bij ‘mama & zoon’. En ja, dat doet soms pijn. Maar ook alléén kun je een warm en veilig nest creëren. Zelfs al ben je nu nog aan het vechten en zie je het allesbehalve rooskleurig, ik ben er zeker van dat het je lukt en dat je zeker van je kinderen géén verwijten zal krijgen.

  2. Prinses, jij verlangt niet naar de terugkeer van Dirk. Als ik je verhalen hier lees is hij nooit de rots in de branding geweest die jij nodig hebt om op te steunen zodat je kindjes op jou kunnen steunen. Die Dirk bestaat blijkbaar niet.
    Nee, jij verlangt naar de komst van Prins Charming. Die alle leuke kantjes van Dirk heeft, maar dan ook inclusief die nestdrang, dat huiselijke, die échte vent die met plezier zijn verantwoordelijkheid neemt voor zijn gezin, die gelukkig is met dat gezin. Nee dat is Dirk niet.
    Dus ik vraag je: stop met Dirk eigenschappen toe te dichten die hij niet bezit. Je houdt van een fata morgana. Een Betere Versie Van Dirk. Maar die heet niet Dirk. En die komt niet terug, want die moet gewoon, sja, nog helemaal spiksplinternieuw langskomen 🙂

    Deze is misschien wel een interessante voor jou: http://tinybuddha.com/blog/can-make-brain-fall-out-of-love/ en op die blog vind je nog massa’s andere verhalen en tips waar je misschien wat steun in vindt, een houvast op moeilijke momenten.

    knuffel

    • Dankjewel. Je hebt gelijk.

      Hoewel je gelijk hebt, denk ik dus dat mijn ‘instinct’ een gezinnetje wil dat ‘klopt’. En ook is het zo dat ik ergens het fundamentele vertrouwen in mezelf mis dat ik het red. En tot slot: ik ben erg erg vermoeid, weet vaak niet hoe ik alles moet gedaan krijgen omdat ik niet meer kan (nu lig ik bv weer op de bank en is zelfs dit schrijven een uitdaging, alhoewel ik net nog vol plannen zat). En Dirk was altijd wel erg goed met mijn vermoeidheden. Dan bracht hij me een aperitiefje, een dekentje en een kersenpitkussen, en kwam hij na een half uur uit de keuken met eten om vingers en duimen bij af te likken. En tijdens de koffie masseerde hij mijn voeten. Nu ik vooral ‘zorg’, kan ik wel heel erg naar die momenten terug verlangen.

      Maar genoeg ge’maard’. Je hebt gelijk. Punt.

      • Net daarom dat die Prince Charming ook trekjes zal hebben van Dirk he 😉 Die komt ook af met aperitiefjes, dekentjes, kersenpittenkussentjes en lekker eten. Maar bijvoorbeeld ook met een lieve knuffel, een zacht woord, een “zal ik de kinderen in bed stoppen, schat?”. I’m just saying: fixeer die verlangens niet op iemand die ze niet kan waar maken, maar op een droombeeld van wat nog komen gaat. Dat beeld gaat je immers niet telkens met een gebroken hart en een onbeantwoord verlangen opzadelen elke keer Dirk langskomt en weer vertrekt. Maar denk dan “He, dat zou mijn Prince Charming nooit doen, zo een denigrerende kus op mijn hoofd voor hij weer vertrekt voor God-weet-hoe-lang”

  3. Het mooiste aan al jouw verhalen, vind ik altijd dat je zo overloopt van liefde voor die twee kleintjes. En dat je vecht om hen alles te bieden, zelfs al zorgen de omstandigheden ervoor dat dat niet altijd even eenvoudig verloopt. Of zelfs niet altijd lukt.

    Maar die intentie, dát is waarom ze zullen opgroeien tot gelukkige en warme en volledige persoontjes. Mannen, die het later beter zullen doen dan hun vader. En dat is het mooiste dat je hen kan bieden, vind ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s