Sinterklaas

Waarom, o waarom?
Over wat drama op zaterdagavond

Elke keer als Dirk het huis uit gaat, lijkt het alsof hij me weer verlaat. Waarom toch? Waarom heb ik hem weer verweten dat hij weg gegaan is zonder ‘ons’ of ‘het’ een kans te geven? We belanden elke keer in dezelfde discussie, en we komen er nooit uit. En waarom, waarom toch heb ik zo’n vasthoudend hart dat niet gewoon even de bladzijde omdraait na intussen acht maanden en denkt: anders en beter?

De deur viel dicht. Ik hoorde zijn auto starten. Mijn hart kromp. Iets in me hoopte dat hij de motor weer zou uitzetten en terug zou lopen (en dan voorgoed blijven en eeuwig op zijn knieën achter me aan kruipen uit spijt). Maar dat deed ie niet. Dat doet ie nooit. Dus hoorde ik hem wegrijden, drupten er tranen op mijn krant en besloot ik mezelf maar eens dringend af te leiden door jullie over Sinterklaas te vertellen.

Over Sinterklaas
Een verhaal vol verrassingen

‘Liefde is als Sinterklaas. Je moet er wel in blijven geloven.’

Een citaat uit de überleuke film ‘Alles is Liefde’, waar een flauwe Belgische remake van gemaakt is, maar wel weer met een leuk Nederlands vervolg, met name ‘Alles is Familie’.

Ik dacht dat ik niet meer geloofde. Niet meer in de liefde, niet meer in Sinterklaas. Op zijn minst had ik geen zin in beiden. Niet in de Liefde, o jee, wat een gruwel. Niet in Sinterklaas, want het zou er één worden met een sausje dat heet: de-eerste-keer-als-alleenstaande-moeder. En dat sausje, dat is zuur.

Maar toen gebeurde dit. Een tijdje terug kreeg ik een mailtje van een lieve bloglezer die aan speelgoed kon geraken. Tweedehands, tegen een klein prijsje. En die wel eens wou uitkijken naar Lego, en het wou laten aan huis brengen door haar man, waardoor hersenkronkels over hoe ik het dan weer op tijd opgehaald zou krijgen met het openbaar vervoer, onnodig waren. Wow, dacht ik. Ik mailde terug, en enkele weken terug kwam – toepasselijker kan het niet – Piet langs. Piet, met Lego en nog wat leuke dingen voor Babyzoon in de auto. Piet die gezellig een kopje koffie mee dronk en zo lief was voor de kindjes. Piet, die zo slim was om het speelgoed ongezien binnen te brengen zodat het op een geheime plek kon wachten op de grote dag. Wat heerlijk. Zo veel dank.

En toen was het een weekje voor Sinterklaas. En kwam een andere bloglezer langs met een tas vol leuke boekjes, een grote speeltent en een tekenbord van haar kindjes. De speeltent kreeg ik niet verstopt (wel opgezet, hoera!), maar de boekjes en het tekenbord wel. De laatsten werden vakkundig ingepakt in Sint- en Pietenpapier uit de Wibra (maar liefst € 0,29 per rol) en vandaag met enthousiasme weer uitgepakt. Zo veel dank.

Donderdag zat ik thuis te werken. En toen ging de bel. Sinterklaas… Euh, nee, de postbode, met een pakje van Sinterklaas! Wat heerlijk om een doosje open te doen en vier pakjes te vinden. Heerlijke Tony Chocolonely-chocolade. Heel bruikbaar om dat sausje wat zoeter te maken. Een mooi boek over groei. Een lieve kaart van de Sint. Een sleutelhanger. En een cadeautje dat Kleuterzoon vrijdagochtend enthousiast opende nadat hij de teleurstelling over de niet-van-marsepein-gemaakt-zijnde-mandarijn had verteerd. Zo veel dank.

Liefde is als Sinterklaas. Je moet er wel in blijven geloven.

Ik geloof terug, geloof ik, in Sinterklaas. Nu de liefde nog een keer.

[Verder was de dag niet zo lief. Of misschien de hele week niet zo. Er dwarrelde plots weer eens een jobaanbod uit de lucht – wat goed is natuurlijk! – waarbij ik mijn maandje in-between-jobs op mijn buik mag schrijven (dag dag Rust en plannen om heel januari te zwemmen, aan yoga te doen, groentenshakes te drinken en te herbronnen), en wat pas de komende weken stilaan zeker zal worden. Een hoop onrust/onzekerheid dus, opnieuw. Een bestaand conflict werd wat aangescherpt, waar ik niet meer aan mee doe, maar wat me wel altijd erg moe maakt. Sowieso is mijn energie zoek, ondanks de Force-G-supplementen, de ijzertabletten en de avondjes in bed of op de bank waardoor ik stilaan bedolven geraak onder ongedane taken en schuldgevoelens. En het halen van het rijbewijs lijkt – na een nieuwe teleurstelling – de processie van Echternach te worden. Maar kijk, ergens halverwege het schrijven van deze post ben ik beginnen glimlachen, en dat probeer ik moedig vol te houden.]

Toevoeging: ik ben het vliegtuigje van planes nog vergeten vermelden, waar Kleuterzoon gisteren dolblij mee was, en dat eveneens in de kast belandde via een lezer – die ook een lief zoontje had waar Kleuterzoon graag mee speelde en een man die lekkere gebakjes bakt :). Dank, dank!

Advertenties

12 gedachtes over “Sinterklaas

  1. Ik ben echt blij voor jullie. Dankje voor het verhaal.

    En voor Dirk: het IS ook erg moeilijk. Ik zou het jou (zonder aan je kindjes te denken nu) zo gunnen hem een aantal maanden gewoon niet meer te moeten zien, horen, ruiken. Dat kan in mijn ervaring echt ongelooflijke wonderen doen. In mijn ervaring moet die klik er komen, dat plotse moment van inzicht: eigenlijk wil ik dit helemaal niet. Ik leef mee met je dat je die confrontatie zo vaak terug aan moet gaan, en ik begrijp echt dat dat heel vaak gevoelens van onmacht meebrengt.
    Is er iets dat het makkelijker zou kunnen maken voor jou?

  2. Pingback: Blauwbaard | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s