Ik lijk steeds meer op jou

We wisten wanneer het risico er was. Nou ja, risico. Het was een zekerheid dat het zou gebeuren. En toch verraste het ons soms nog een keer, als het onverwacht kwam. Gênant was het alleszins heel erg. Zo gênant dat ik liefst ver weg van mijn vader wou zitten, in de kerstviering in de kerk, of op een zeldzaam klassiek concert. Want zo’n vader met rode ogen, dat kan toch echt niet.

Vanochtend.
Babyzoon is een poes. Hij geeft mijn benen kopjes, terwijl ik in de weer ben met koffie, puffers klaarzetten, havermoutpap, fruit schillen en naar de krantencommentaren bij Klara luisteren. Wat een luxe, denk ik dan min of meer content. Iemand doet de moeite om de kranten voor mij samen te vatten.
Ik zet Babyzoon in zijn stoeltje, en dan gebeurt het. Volslagen onverwacht.

Gebeurt wat?

Dit.

De tranen stromen over mijn wangen.

Om het met Stef Bos te zeggen: papa, ik lijk steeds meer op jou.

Advertenties

3 gedachtes over “Ik lijk steeds meer op jou

  1. Wat een mooie muziek..
    Misschien is je reactie erop je onderbewuste die vertelt dat het tijd is een nieuwe poging te wagen je mama en papa terug op te zoeken?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s