System failure

Pick one!

Ben ik nu burn-out, depressief, uitgeput, of is die mist in mijn hoofd en de zware vermoeidheid een gevolg van de fibromyalgie waarmee ik gediagnosticeerd ben?

Ik vraag het me al een paar dagen af en draai weer kringetjes in mijn hoofd.

Systeem in alarm

Vanochtend zat ik op de trein, richting werk. Ik had het koud, kon niet nadenken over waar ik ook alweer gebleven was in mijn werkzaamheden en merkte vervolgens dat ik niets kon verdragen. Het gesnuf van de medereizigers, muziek in Ipods die zo luid stond dat ik mee kon luisteren, het schelle omroepen van de conducteur, geuren, licht, koude. Nu ben ik altijd wel al heel erg prikkelgevoelig geweest, maar nu is het een soort prikkelgevoeligheid tot de tweede macht.

Mijn systeem is totaal overbelast, realiseerde ik me. Hoe dat komt (burn-out, depressie, uitgeput, fibro) maakt niet heel veel uit. Het is wel duidelijk dat output bijna ondenkbaar is voor dit belaste syteem. Output, zoals hier een stukje schrijven, een document afwerken voor het werk, een mail schrijven, een goede maaltijd op tafel zetten. En die overbelasting is ook niet gek, met die kinderen van 4 en 1 in huis, een zeer slechte nachtrust, verdriet, conflict, een rouwproces dat een berg energie vraagt, een huishouden, leren rijden, winter, koude, combi werk-gezin, alleen/eenzaam zijn…

Oplossingsgericht

De reacties op mijn vorige post zijn hartverwarmend (cfr. zondag taaidag-post).  Ik merk ook dat vele mensen heel concreet naar oplossingen en stapjes gaan denken. Dat doe ik ook altijd, als iemand ergens mee zit.
Nu voel ik heel sterk dat het soms niet haalbaar is, om stapjes te zetten en oplossingen te zoeken. Dat je soms gewoon even zo overbelast bent, dat het licht pijn doet aan je ogen. Dat alleen rust en kalmte, stilte en duisternis helpen. En dat ga ik mezelf de komende dagen proberen gunnen. Het frustrerende is dat ik niet weet hoe lang ik dit nodig zal hebben. Soms ben ik bang dat ik een soort system failure heb, en dat ik nooit meer normaal ga functioneren, nooit meer een dag ga hebben dat ik de dingen gewoon aankan, zonder op het einde van de dag te kampen met het gevoel dat ik omver gereden ben door een vrachtwagen, waarna die nog drie keer over mij heen is gereden. Op het einde van de dag is dan 19u, als de kinderen bijna in bed liggen. Het uur waarop ik vroeger nog aan de dag deel II begon. Maar goed, zonder garanties of het binnen twee dagen of binnen twee jaar over zal zijn, kan ik niet anders dan even toegeven aan die totale overbelasting, en proberen om mezelf prikkels te besparen.

Specialist van het eigen probleempakket

Denken in oplossingen en tips zit blijkbaar in onze genen. Maar ik schrijf de dingen hier zelden om tips en oplossingen te vragen. Wat niet betekent dat ik niet alle tips en mogelijke oplossingen goed door denk als ik er ruimte voor heb. Het feit is ook dat ik specialist ben van mijn eigen situatie. Laatst had ik een theekransje met wat vrienden, die gezellig allerlei dingetjes begonnen te opperen. Dat ik een au pair moest nemen! Of hee, ja, een studente! Dat ik als zelfstandige moest starten zodat ik volledige vrijheid heb (de zelfstandigen die zich volledig vrij voelen, mogen hun hand nu opsteken). Dat ik een oude eenzame dame uit het dorp moest zoeken die graag wat tijd met mijn kindertjes doorbrengt. (…)
Dan denk ik altijd dat ik het vast al gedaan had als het zo simpel was, dat ik die dingen ook al zelf ooit bedacht en onderzocht heb. Maar dat situaties ook zo complex zijn dat vrij eenvoudige oplossingen niet echt werken.

Idem met de therapeute van het intakegesprek van CGG, die wat simplistische praktische tips begon te geven. Ik ben zelden erg direct, maar toen heb ik wel even aangegeven dat ik niet echt dom ben en die dingen ook zelf heb bedacht. En als het een verschil maakt en haalbaar is, pas ik de ideeën toe. Dus dankje mevrouw-de-psychologe, maar over sommige dingen heb ik echt zelf al nagedacht.

Bij CAW kreeg ik als tip voor de financiële zorgen dat ik mijn voorschotfactuur voor electriciteit en gas moest herleiden tot het minimumbedrag. Dat er daarna een afrekening zou volgen die ik niet zou kunnen betalen, deed er niet toe. Euh… Du-uh. De afknapper daar was dat bemiddeling met Dirk aangeraden werd. Dirk kreeg de bemiddeling gratis, want had geen werk. Ik moest 300 euro betalen, terwijl ik door hem met schulden zit en thuis alle rekeningen alleen betaal, hard werk en niets over houd. Tja. Dat voelde zo oneerlijk dat ik dacht: laat ook maar.

Kanteling

Aanvaarden en lijdzaam in de situatie zijn, versus oplossingen zoeken en stapjes zetten. Waar zit het kantelpunt? Ik weet het niet. Ik weet enkel dat ik nu te moe en te overbelast ben om de kanteling te maken, dus dat ik even niets bijzonders moet van mezelf.

En ik geloof dat ik het moet leren, en vele anderen met me, om het even uit te houden op dat punt van niet-weten, van stilstaan, van niet vooruitkomen. Het punt waarop je je patronen en je structuren hebt los gelaten, Het punt waarop al het overbodige al lang over boord is. Het punt van niets meer kunnen en willen en misschien zelfs niets meer zijn. Misschien hebben we dat punt nodig om open te gaan voor wat er komt. Om het roer echt om te gooien. Om nieuw te worden. Om anders te zijn, te kijken, te ervaren. Om te transformeren.

Of misschien ben ik daar te optimistisch in. En lig ik me de komende twintig jaar te verstoppen voor prikkels in een donkere slaapkamer terwijl mijn jongens het huis afbreken. Who knows.

Advertenties

9 gedachtes over “System failure

  1. Dat prijskaartje voor die bemiddeling is toch hallucinant. Je wil net bemiddelen OMDAT je geen cent teveel hebt OMDAT Dirk niet betaalt voor de zorg van zijn eigen bloedjes. ik begrijp dat ze ergens een drempel willen inbouwen zodat mensen doordacht aan zo’n proces beginnen, maar ik hoop van harte dat je dat geld achteraf ook weerziet!
    Ik denk trouwens dat er hier best wel wat mensen zitten die je (een deel van) dat bedrag willen voorschieten hoor! Als dat betekent dat Dirk dokt, dan is dat ook zo weer terugverdiend.

    Ik denk trouwens ook dat er hier een aantal zitten die met plezier als een bende Sien & Maria’s je huis aan kant willen zetten, je berg strijk wegtoveren en je kadeetjes bezig houden terwijl jij geniet van een dagje me-time. Het enige wat jij hoeft te doen is dan nog je adres doorgeven en dan staan we aan je deur 😉

  2. Ik snap dat het soms lijkt alsof wij, je lezers, het te gemakkelijk voorstellen. Maar (met alle respect, ik zeg dit dus heel voorzichtig): misschien zijn sommige dingen ook makkelijker dan jij denkt?

    Ik heb hier al zo vaak reacties gezien van “ik wil gerust eens komen oppassen”, “hoe kan ik je helpen”… Daar zit vast wel wat ruis tussen van mensen die als puntje bij paaltje komt afhaken. Maar wat als daar toch iemand zit die af en toe eens de last kan verlichten? Die even met de kindjes naar het park wil, die je huis wat mee wil opruimen, die ’s avonds een thee met jou komt drinken? Als de officiële instanties je in de steek laten (en god, wat heb jij daar al belabberde adviezen gekregen! schrijnend!), misschien moet je het dan maar in het alternatieve circuit zoeken van mensen die het goed met je menen omwille van wie je bent, hoe je schrijft, waar je tegenaan loopt?

  3. Ik lees al een tijdje je blog maar heb nog nooit gereageerd. Tot vandaag. Bijna altijd delen/vertellen we om ons verhaal kwijt te kunnen. Niet om een oplossing aangereikt te krijgen. Blijf dat dus vooral doen zodat je je kopzorgen even uit je hoofd kan laten. Wat je deelt is altijd zo uitgepuurd dat ik helemaal niet het gevoel heb dat er makkelijke oplossingen zijn waar je nog niet aan gedacht hebt. En mochten die er zijn, een makkelijke oplossing voor de één kan voor een ander een onhaalbare oplossing zijn. Je System Failure ligt niet aan jou, wel aan de situatie waar je in terecht gekomen bent. Een situatie waar geen energie meer is om rationeel bedachte plannen, oplossingen en verwerkingstrajecten in de praktijk te brengen. Omdat de situatie extreem moeilijk is. Omdat de vermoeidheid de bovenhand neemt. Omdat… Maar toch geloof ik er in dat jouw situatie weer ten goede zal evolueren. Misschien morgen. Misschien later. Veel sterkte.

  4. Op een zeker punt kun je zo murw en moe zijn dat zelfs de gedachte dat je de trap af moet en de deur open moet doen voor iemand die komt helpen al te veel kan zijn.
    En als die iemand dan ook nog een wildvreemde is, terwijl je al zo gevoelig bent voor prikkels….

    Hoe hard ik ook hoop dat er een moment komt dat je ruimte hebt voor al dat wordt aangeboden, ik snap ook heel goed waarom je die ruimte nu niet voelt.

    Dus hoop ik nog veel harder dat je het bij bekenden wellicht kunt vinden, dat ze de afwas komen doen, met je jongens gaan wandelen, whatever. En besef ik me ook weer heel goed hoe lastig dat is en dat het organiseren van de hulp al kan voelen als meer energievretend dan de hulp in je gedachten ooit op kan leveren.

    Hang in there (alsof er een alternatief is, maar toch)

  5. Het wordt inderdaad altijd beter. Ik ben ook optimistisch van nature. Neen, je gaat je de komende 20 jaar niet verstoppen. Het wordt stapje voor stapje beter en makkelijker met de jongens. Ze worden groter, ze gaan samen spelen en op een goede dag merk je dat je een hele namiddag ongestoord hebt kunnen lezen of iets in het huishouden doen en dat je jongens gewoon braaf/flink waren. Ik duim met je mee, En het is bijna 2015, dat is sowieso een nieuw begin…

  6. Eventjes een korte reactie op één zinnetje:
    “Dat ik als zelfstandige moest starten zodat ik volledige vrijheid heb (de zelfstandigen die zich volledig vrij voelen, mogen hun hand nu opsteken).”
    Laat je dat inderdaad niet wijsmaken! (Maar je lijkt me slim genoeg ;-))
    In jouw situatie zou ik het zeker niet aanraden. Want je verliest meteen je sociale vangnet (ziekte-uitkering, vakantiegeld, eventuele werkloosheidsuitkering…) en je inkomsten zijn onzeker en wisselvallig. Dat hoef je er niet bij te krijgen.
    Ik moet toegeven dat ik daar ooit ook een romantisch beeld over had, en dat ik dacht even goed te kunnen werken met de kinderen in de buurt.
    Mij lukt het alleen als zelfstandige te werken met een partner in loondienst, maar dat hangt natuurlijk ook van je sector af.
    Jouw werkgever lijkt me bovendien een pareltje.

  7. Dragen
    Gedragen worden
    Je zal dragen!
    Dragen – gedragen – dragen -…

    soms doet de zon zo pijn aan mijn ogen en kan ik alleen nog maar ademen … In en uit. Nu is het zo donker dat ik ook alleen nog maar kan ademen. Hoe veel pijn kan je ‘hebben’.
    M

  8. Ik heb hier een tijdje over nagedacht. Dat mensen inderdaad zo snel advies willen geven. Ik aan jou, jij in mailtjes ook wel al eens aan mij :-). En het gekke is: ik erger me daar zo ontzettend aan, als mensen simpele adviezen geven. Ergeren, en meer: het maakt me zo verdrietig, zo alleen. En terwijl ik dacht, en in gedachten adviezen overliep die ik zelf gekregen heb in de loop van de tijden: en toch zit er zoveel nuance in. Het paternalistische advies. Het ik-wil-met-je-meedenken-advies. Het dit-doet-me-voelen-dat-de-ander-tenminste-de-ernst-van-de-situatie-begrijpt-(ook-al-slaat-het-advies-nergens-op)-advies. Het absurde, laten-we-er-gewoon-even-mee-lachen-advies. Maar je hebt gelijk: ruimte, het komt altijd neer op die ruimte krijgen. Ruimte: plek voor jezelf (geen betutteling, geen simplistische voorstelling van zaken) en tegelijk een grens (iemand die luistert, zich op dat moment met u verbindt, letterlijk nabij is).

    Vertel ons maar verder. Want je lokt adviezen uit, maar ook opvallend vaak: ‘oef, iemand die erover praat. Ik ook.’

  9. Aha, toevoeging, ik dacht nog dat ik het moest zeggen: jouw adviezen in kwestie waren noch simpel, noch ergerlijk, noch verdrietig makend. Gewoon, dat dat duidelijk is 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s